PL 192, col. 1270
Contra haereticos sui temporis (Hugo Rothomagensis), J. P. Migne
ita et ii qui praeeminent officio pontificali, donant
opere coelesti, vice Jesu Christi, donant filiis in
baptismo regeneratis, super eos imponentes manus,
cum oratione et signo sanctae crucis, et unctione
chrismatis Spiritum sapientiae et intellectus, Spiritum
consilii et fortitudinis, Spiritum scientiae et
pietatis, Spiritum timoris Domini: hi sunt septem
in uno lapide oculi; septem candelabra in templo
Dei; septem tubae sub manu Josue triumphantis;
septem stellae in ordine pontificali: hi thesauri
superabundantes; hae divitiae praecellentes.
Dantur ista fidelibus Christi renatis lavacro salutari,
fonte perenni, ope Spiritus sancti, qui ab
initio saeculi superferebatur aquis, ad demonstrationem
sacri baptismatis in Ecclesia Catholica rite
celebrandi. Dantur ista non baptizandis, sed postquam
fuerint baptizati dantur, non a quocunque,
sed manu sola pontificis; de hoc in Actibus apostolorum
Lucas evangelista sic ait: Cum audissent
Apostoli, qui erant Jerosolymis. quia recepit Samaria
verbum Domini, miserunt ad eos Petrum et Joannem.
Qui cum venissent, oraverunt pro ipsis ut acciperent
Spiritum sanctum: nondum enim in quemquam
illorum venerat, sed baptizati tantum erant in nomine
Domini Jesu Christi. Tunc imponebant manus
super illos, et accipiebant Spiritum sanctum. Cum
vidisset autem Simon quia per impositionem manus
apostolorum daretur Spiritus sanctus, obtulit eis
pecuniam, dicens: Date et mihi hanc potestatem,
ut cuicunque imposuero manus, accipiat Spiritum
sanctum. Petrus autem dixit ad eum: Pecunia tua
tecum sit in perditionem, quoniam donum Dei existimasti
pecunia possideri [(Act. VIII, 14-20)]
. De Simone
Mago isto apostata facto, Lucas meminit ita
dicens: Cum in Samaria credidissent Philippo evangelizanti
de regno Dei, et in nomine Jesu Christi
baptizarentur viri ac mulieres, tunc Simon et ipse
credidit: et cum baptizatus esset, adhaerebat Philippo [(Act. VIII, 12, 13)]
.
Philippus autem non apostolus,
sed levita, de septem erat unus, quibus apostoli
orantes imposuerunt manus. Videns itaque Simon
Magus per Philippum signa et virtutes maximas
fieri, stupens admirabatur [(Act. VIII, 13)]
. Denique
videns apostolos Petrum et Joannem dare Spiritum
sanctum per orationem et manus impositionem,
ambitione nimia concupivit hanc praecellentem pontificum
dignitatem; et episcopalem celsitudinem,
mediante pecunia, possidere sub obtentu rapacitatis
et avaritiae. Ex hoc Simone Simonia nomen accepit,
quae dona Dei et beneficia gratis accepta, gratis
exponenda mercimonio interveniente confundit. Sed
Petri potestas, sed pontificalis auctoritas, sed fidei
Catholicae puritas, hanc in Simone pestem, et in
ejus complicibus illico perdidit, et maledictioni
subjecit. Perditus est itaque Simon Magus cum suis
sequacibus, quia donum Dei possidere voluit, pecunia
interveniente, ut quod emerat posset aliis
vendere. Perdantur et isti qui nunc obloquuntur
haeretici, dicentes inane et superfluum esse, quod
opere coelesti, vice Jesu Christi, donant filiis in
baptismo regeneratis, super eos imponentes manus,
cum oratione et signo sanctae crucis, et unctione
chrismatis Spiritum sapientiae et intellectus, Spiritum
consilii et fortitudinis, Spiritum scientiae et
pietatis, Spiritum timoris Domini: hi sunt septem
in uno lapide oculi; septem candelabra in templo
Dei; septem tubae sub manu Josue triumphantis;
septem stellae in ordine pontificali: hi thesauri
superabundantes; hae divitiae praecellentes.
Dantur ista fidelibus Christi renatis lavacro salutari,
fonte perenni, ope Spiritus sancti, qui ab
initio saeculi superferebatur aquis, ad demonstrationem
sacri baptismatis in Ecclesia Catholica rite
celebrandi. Dantur ista non baptizandis, sed postquam
fuerint baptizati dantur, non a quocunque,
sed manu sola pontificis; de hoc in Actibus apostolorum
Lucas evangelista sic ait: Cum audissent
Apostoli, qui erant Jerosolymis. quia recepit Samaria
verbum Domini, miserunt ad eos Petrum et Joannem.
Qui cum venissent, oraverunt pro ipsis ut acciperent
Spiritum sanctum: nondum enim in quemquam
illorum venerat, sed baptizati tantum erant in nomine
Domini Jesu Christi. Tunc imponebant manus
super illos, et accipiebant Spiritum sanctum. Cum
vidisset autem Simon quia per impositionem manus
apostolorum daretur Spiritus sanctus, obtulit eis
pecuniam, dicens: Date et mihi hanc potestatem,
ut cuicunque imposuero manus, accipiat Spiritum
sanctum. Petrus autem dixit ad eum: Pecunia tua
tecum sit in perditionem, quoniam donum Dei existimasti
pecunia possideri [(Act. VIII, 14-20)]
. De Simone
Mago isto apostata facto, Lucas meminit ita
dicens: Cum in Samaria credidissent Philippo evangelizanti
de regno Dei, et in nomine Jesu Christi
baptizarentur viri ac mulieres, tunc Simon et ipse
credidit: et cum baptizatus esset, adhaerebat Philippo [(Act. VIII, 12, 13)]
.
Philippus autem non apostolus,
sed levita, de septem erat unus, quibus apostoli
orantes imposuerunt manus. Videns itaque Simon
Magus per Philippum signa et virtutes maximas
fieri, stupens admirabatur [(Act. VIII, 13)]
. Denique
videns apostolos Petrum et Joannem dare Spiritum
sanctum per orationem et manus impositionem,
ambitione nimia concupivit hanc praecellentem pontificum
dignitatem; et episcopalem celsitudinem,
mediante pecunia, possidere sub obtentu rapacitatis
et avaritiae. Ex hoc Simone Simonia nomen accepit,
quae dona Dei et beneficia gratis accepta, gratis
exponenda mercimonio interveniente confundit. Sed
Petri potestas, sed pontificalis auctoritas, sed fidei
Catholicae puritas, hanc in Simone pestem, et in
ejus complicibus illico perdidit, et maledictioni
subjecit. Perditus est itaque Simon Magus cum suis
sequacibus, quia donum Dei possidere voluit, pecunia
interveniente, ut quod emerat posset aliis
vendere. Perdantur et isti qui nunc obloquuntur
haeretici, dicentes inane et superfluum esse, quod