PL 194, col. 1693
Sermones (Isaac de Stella), J. P. Migne
sententiam ponit: beatos dicit filios alienos, quorum
dextera dextera iniquitatis, et os loquens vanitatem:
propter promptuaria plena, eructantia ex
hoc in illud, oves fetosas, boves crassas, et caetera,
quae ad incertum pertinent divitiarum, et pacis non
pacis, et ineptae laetitiae, contra quam Sapientia Dei,
Filius proprius, dextera Patris, os loquens veritatem,
pronuntiat beatos fore pauperes, futuros reges
regni aeterni. Ac si diceret: Erratis, corrigendi
estis; beatitudinem quaeritis, sed non est, ubi quaeritis.
Curritis, sed extra viam. Haec est via, hac
itur ad beatitudinem. Paupertas voluntaria propter
me, ipsa est via: regnum coelorum in me, ipsa est
beatitudo. Multum curritis, sed male: quanto velocius,
tanto longius a via. Paupertas via est, non
beatitas. Per viam itur, ut perveniatur. Ne formidemus,
fratres: audiamus pauperes pauperem,
pauperibus paupertatem commendantem. Experto
credendum est. Pauper natus, pauper vixit, pauper
obiit. Mori quidem voluit, dives fieri noluit. Credamus
itaque veritati de via ad vitam. Si aspera
est, brevis est, et beatitudo aeterna. Si arcta est,
ad vitam ducit, in latitudinem educit. et statuet
in loco spatioso pedes nostros. Sed ardua est,
quippe sursum itur, ad coelum tenditur. Ideo expeditos
fore nos, operae pretium est, et non onustos
incedere. Quid volumus? quaerimus beatitudinem?
Ostendit veritas veram. Quaerimus divitias? Rex
regna condonat, et reges facit. Irretivit homines
pessima pestis curiositatis; de facili constat, quod
satis est, ad superflua sudatur. Excusant eos a coelestibus
nuptiis juga boum quinque [(Luc. XIV)] , in
quibus de paupertate sumitur plenitudo, de inopia
satis, de extremitate primatus, de vilitate dignitas,
de labore quies. Hoc mactavit boves Eliseus, ut
expeditius sequeretur Eliam [(III Reg. XIX)] : et nos
simili forma sequamur Christum. Pausandum est
nobis, fratres, hodie hic, ut de secunda virtute die
secundo secundum sermonem ordiamur, ab ipso
adjuti Patris sermone, per quem, et propter quem
loquimur; qui vivit et regnat per omnia saecula saeculorum.
Amen.
SERMO II. IN EODEM FESTO II.
Beati mites, quoniam ipsi possidebunt terram [(Matth. V)]
. Curiositatis malum sequitur superbiae
vitium. Sapientia illa, quae nec est de sursum, sed
terrena, animalis, diabolica, zelo et contentione
plena, villam emit, ut aliis praeesse possit, et sibi
litigium deesse non possit, beatitudinem sibi dominationem
reputans. Hanc ergo sapientiam, fratres,
vere diabolicam, et ipsius diaboli primogenitam
prolem, quae super astra caetera solium locare ambiebat,
turbidam et turbantem simul cum turba relinquentes
discipuli, audire digni sunt: Beati mites,
quoniam ipsi possidebunt terram. Non ait, illam,
vel illam, vel aliquam quantamlibet terrae portionem,
sed terram. Quis unquam suo sudore, sua industria,
suis pecuniis, suis pugnis, nisi partem terrae
dextera dextera iniquitatis, et os loquens vanitatem:
propter promptuaria plena, eructantia ex
hoc in illud, oves fetosas, boves crassas, et caetera,
quae ad incertum pertinent divitiarum, et pacis non
pacis, et ineptae laetitiae, contra quam Sapientia Dei,
Filius proprius, dextera Patris, os loquens veritatem,
pronuntiat beatos fore pauperes, futuros reges
regni aeterni. Ac si diceret: Erratis, corrigendi
estis; beatitudinem quaeritis, sed non est, ubi quaeritis.
Curritis, sed extra viam. Haec est via, hac
itur ad beatitudinem. Paupertas voluntaria propter
me, ipsa est via: regnum coelorum in me, ipsa est
beatitudo. Multum curritis, sed male: quanto velocius,
tanto longius a via. Paupertas via est, non
beatitas. Per viam itur, ut perveniatur. Ne formidemus,
fratres: audiamus pauperes pauperem,
pauperibus paupertatem commendantem. Experto
credendum est. Pauper natus, pauper vixit, pauper
obiit. Mori quidem voluit, dives fieri noluit. Credamus
itaque veritati de via ad vitam. Si aspera
est, brevis est, et beatitudo aeterna. Si arcta est,
ad vitam ducit, in latitudinem educit. et statuet
in loco spatioso pedes nostros. Sed ardua est,
quippe sursum itur, ad coelum tenditur. Ideo expeditos
fore nos, operae pretium est, et non onustos
incedere. Quid volumus? quaerimus beatitudinem?
Ostendit veritas veram. Quaerimus divitias? Rex
regna condonat, et reges facit. Irretivit homines
pessima pestis curiositatis; de facili constat, quod
satis est, ad superflua sudatur. Excusant eos a coelestibus
nuptiis juga boum quinque [(Luc. XIV)] , in
quibus de paupertate sumitur plenitudo, de inopia
satis, de extremitate primatus, de vilitate dignitas,
de labore quies. Hoc mactavit boves Eliseus, ut
expeditius sequeretur Eliam [(III Reg. XIX)] : et nos
simili forma sequamur Christum. Pausandum est
nobis, fratres, hodie hic, ut de secunda virtute die
secundo secundum sermonem ordiamur, ab ipso
adjuti Patris sermone, per quem, et propter quem
loquimur; qui vivit et regnat per omnia saecula saeculorum.
Amen.
SERMO II. IN EODEM FESTO II.
Beati mites, quoniam ipsi possidebunt terram [(Matth. V)]
. Curiositatis malum sequitur superbiae
vitium. Sapientia illa, quae nec est de sursum, sed
terrena, animalis, diabolica, zelo et contentione
plena, villam emit, ut aliis praeesse possit, et sibi
litigium deesse non possit, beatitudinem sibi dominationem
reputans. Hanc ergo sapientiam, fratres,
vere diabolicam, et ipsius diaboli primogenitam
prolem, quae super astra caetera solium locare ambiebat,
turbidam et turbantem simul cum turba relinquentes
discipuli, audire digni sunt: Beati mites,
quoniam ipsi possidebunt terram. Non ait, illam,
vel illam, vel aliquam quantamlibet terrae portionem,
sed terram. Quis unquam suo sudore, sua industria,
suis pecuniis, suis pugnis, nisi partem terrae