PL 196, col. 1096
De exterminatione mali et promotione boni (Richardus S. Victoris), J. P. Migne
potest adimplere? Verum utique dicam quod
sentio, illum solum hoc Dominicum praeceptum implevisse
puto; solum illum, inquam, existimo,
arcam suam de duobus millibus cubitis praemisisse,
qui seipsum indicat geminae perfectionis, nec saltem
exordia hucusque apprehendisse. Nam, si vel unum
quidem cubitum de tanto spatio, ambulando, accedendo,
properando praecideret, et consummatae perfectionis
saltem sibi primordia arrogasset, duobus
millibus cubitis retro post arcam seipsum remanere
non vidisset. O virum perfectum, summaque
humilitate fundatum, qui semper potest et festinando
proficere, et proficiendo festinare, et hanc sibi
semper humilitatem servare, ut semper in bono
proficiat, et tamen semper nec perfectionis initia
habere se credat! Grande spectaculum videre arcam
praecedendo festinare, conspicere turbam subsequendo
accelerare, et semper tamen tantae interstitionis
modum ad invicem custodire. Quanto promovetur
arca, tanto amplius festinat et turba; et quo
turba sequens amplius properat, eo et arca praecedens
iter suum accelerat. Sane perfectionis gratiam
quanto melius agnoscimus, tanto ardentius et concupiscimus,
et quo amplius accendimur ad amorem,
eo perfectius illuminamur ad agnitionem. Semper
inveniet vir justus quo possit eam ante se duobus
millibus cubitis elongare, quia in hac vita nunquam
possunt in unum concurrere velle, posse et debere.
Hoc est futuri temporis, non vitae praesentis. Ibi
sane, sicut totum volet quod juste valebit, sic totum
poterit quod jure debebit. Hic autem et actionem
superat agendi facultas, et faciendi possibilitatem
excedit debiti necessitas. Constat autem unum ex
altero crescere; quia, cum crescit nostrum velle,
crescit et posse, et cum utriusque incremento crescit
et debere. Quia quo ardentius bonum appetimus,
eo facilius efficimus, et quo majora possumus, eo et
majora debemus. Juxta hunc modum necesse est
arcam semper in anteriora procedere, et subsequentem
turbam post ipsam properare. Parum autem
tibi esse debet qui ad terram properas promissionis,
quod arcam tuam ante faciem tuam praemittas,
nisi iter tuum duobus millibus cubitis
praeveniat, et quo sequi debeas ostendat. Satage
ergo in perfectionis tuae consideratione et contemplatione,
eo usque in ulteriora penetrare, ut veraciter
te credas ejus saltem primordia, seu per affectum,
seu per effectum necdum attigisse.
CAPUT X. Exemplum vel forma propositae considerationis.
Vultis audire hominem duobus millibus cubitis
post arcam iter legentem, et perfectioris vitae nec
saltem sibi primordia arrogantem? Dum adhuc,
inquit, ordirer, succidit me [(Isa. XXXVIII)]
. Non dicit
dum adhuc texerem, sed, dum adhuc ordirer. Quid
est ordiri, nisi praemeditari; et quid texere, nisi
facere? Nempe quid aliud est texenda ordiri et
texere ordita, nisi praeordinare facienda et facere
praeordinata? Dum adhuc, inquit, ordirer, dum
sentio, illum solum hoc Dominicum praeceptum implevisse
puto; solum illum, inquam, existimo,
arcam suam de duobus millibus cubitis praemisisse,
qui seipsum indicat geminae perfectionis, nec saltem
exordia hucusque apprehendisse. Nam, si vel unum
quidem cubitum de tanto spatio, ambulando, accedendo,
properando praecideret, et consummatae perfectionis
saltem sibi primordia arrogasset, duobus
millibus cubitis retro post arcam seipsum remanere
non vidisset. O virum perfectum, summaque
humilitate fundatum, qui semper potest et festinando
proficere, et proficiendo festinare, et hanc sibi
semper humilitatem servare, ut semper in bono
proficiat, et tamen semper nec perfectionis initia
habere se credat! Grande spectaculum videre arcam
praecedendo festinare, conspicere turbam subsequendo
accelerare, et semper tamen tantae interstitionis
modum ad invicem custodire. Quanto promovetur
arca, tanto amplius festinat et turba; et quo
turba sequens amplius properat, eo et arca praecedens
iter suum accelerat. Sane perfectionis gratiam
quanto melius agnoscimus, tanto ardentius et concupiscimus,
et quo amplius accendimur ad amorem,
eo perfectius illuminamur ad agnitionem. Semper
inveniet vir justus quo possit eam ante se duobus
millibus cubitis elongare, quia in hac vita nunquam
possunt in unum concurrere velle, posse et debere.
Hoc est futuri temporis, non vitae praesentis. Ibi
sane, sicut totum volet quod juste valebit, sic totum
poterit quod jure debebit. Hic autem et actionem
superat agendi facultas, et faciendi possibilitatem
excedit debiti necessitas. Constat autem unum ex
altero crescere; quia, cum crescit nostrum velle,
crescit et posse, et cum utriusque incremento crescit
et debere. Quia quo ardentius bonum appetimus,
eo facilius efficimus, et quo majora possumus, eo et
majora debemus. Juxta hunc modum necesse est
arcam semper in anteriora procedere, et subsequentem
turbam post ipsam properare. Parum autem
tibi esse debet qui ad terram properas promissionis,
quod arcam tuam ante faciem tuam praemittas,
nisi iter tuum duobus millibus cubitis
praeveniat, et quo sequi debeas ostendat. Satage
ergo in perfectionis tuae consideratione et contemplatione,
eo usque in ulteriora penetrare, ut veraciter
te credas ejus saltem primordia, seu per affectum,
seu per effectum necdum attigisse.
CAPUT X. Exemplum vel forma propositae considerationis.
Vultis audire hominem duobus millibus cubitis
post arcam iter legentem, et perfectioris vitae nec
saltem sibi primordia arrogantem? Dum adhuc,
inquit, ordirer, succidit me [(Isa. XXXVIII)]
. Non dicit
dum adhuc texerem, sed, dum adhuc ordirer. Quid
est ordiri, nisi praemeditari; et quid texere, nisi
facere? Nempe quid aliud est texenda ordiri et
texere ordita, nisi praeordinare facienda et facere
praeordinata? Dum adhuc, inquit, ordirer, dum