PL 199, col. 1015
Vita S. Anselmi Cantuariensis (Joannes Saresberiensis), J. P. Migne
calliditate puerilem animum cepit, et nunc
leniens a cerbitatem blanditiis, nunc puerilia quantum
vigor sinebat ordinis tolerans et prece vel
exhortatione saepius utens, jussis raro, perversitatem
morum non tam eripuit quam surripuit, et
quodammodo ignarum adolescentem divinae legis
nexibus compedivit. Nam primo omnium repressit
odium, post exstinxit, in se deinde provocavit affectum,
et sensim in jam exculto pectore sevit et
aluit sincera gramina charitatis. Sic itaque ex benignitate
et benevolentia juvenis promptissimam
obedientiam procuravit, ut qui ante non admittebat
a quocunque vel verba, nunc amplecteretur et
verbera. Qui omnium perversissimus fuerat, omnes
coaetaneos de virtute in virtutem proficiens antecessit,
et ad perfectiores accessit in brevi. Alii
namque in eo, velut in quodam speculo divinae gratiae,
quod imitarentur et unde vitam suam componerent,
facile poterant intueri. Sed cum maximus
inde fructus Ecclesiae speraretur, juvenis morte
immatura cum ingenti dolore et lacrymis omnium
praeventus est. Eo vero in ecclesiam pro more delato,
Anselmus secessit in secretiorem orationis
locum, caeteris circa defunctum in orationibus
occupatis. Qui cum ex tristitia et lacrymis, ut fit,
in somnium lumina paululum declinaret, vidit
personas candore vultus et vestis insignes, ut de
Osberno suo dictaretur judicium, considere. Adest
et ille similis homini, quem aut minutio nimia vel
languor fecit exsanguem. Anselmo vero sollicite
inquirente, quam sententiam excepisset, respondit:
« Ter insurrexit in me serpens antiquus, et
ter cecidit in seipsum, et tandem Ursarius Domini
liberavit me. » Probabile quidem est fuisse
tertio impetitum, qui et de originali ante baptismum,
et de actualibus postea commissis ante
monachatum, et de praevaricatione professionis monasticae
poterat accusari per calumniam hostis antiqui.
Ursarium vero bonum angelum dici puto,
qui cohibet et punit adversarias potestates, qui
hunc ratione fidei et charitatis retentae et poenitentiae
in extremis a calumniatoris laqueo expedivit.
Convenerat autem inter eos, dum aegrotanti Anselmus
assidens tam animae quam corporis necessaria
ministraret, et multo affectu obsequendi praeriperet
officia aliorum, ut ei, si Deo placitum esset,
sortem conditionis suae post exitum indicaret. Mortuus
quoque vivo exhibuit obedientiam, cujus formam
studio viventis acceperat. Concipiens ex visione
spem salutis, et defunctum Osbernum posse
sanctorum suffragiis adjuvari, per singulos totius
anni dies Deo pro ipso per se aut per alium divini
sacramenti hostiam procuravit offerri. Epistolis
quoque circumquaque missis obtinuit, ut pro Osberno
suo orationes facerent privatas et solemnes;
unde factum est ut successionem Osberni omnes
appeterent, et ipsius benignitas plures Domino lucraretur,
quam si cum austeritate et cum potentia
imperaret.
leniens a cerbitatem blanditiis, nunc puerilia quantum
vigor sinebat ordinis tolerans et prece vel
exhortatione saepius utens, jussis raro, perversitatem
morum non tam eripuit quam surripuit, et
quodammodo ignarum adolescentem divinae legis
nexibus compedivit. Nam primo omnium repressit
odium, post exstinxit, in se deinde provocavit affectum,
et sensim in jam exculto pectore sevit et
aluit sincera gramina charitatis. Sic itaque ex benignitate
et benevolentia juvenis promptissimam
obedientiam procuravit, ut qui ante non admittebat
a quocunque vel verba, nunc amplecteretur et
verbera. Qui omnium perversissimus fuerat, omnes
coaetaneos de virtute in virtutem proficiens antecessit,
et ad perfectiores accessit in brevi. Alii
namque in eo, velut in quodam speculo divinae gratiae,
quod imitarentur et unde vitam suam componerent,
facile poterant intueri. Sed cum maximus
inde fructus Ecclesiae speraretur, juvenis morte
immatura cum ingenti dolore et lacrymis omnium
praeventus est. Eo vero in ecclesiam pro more delato,
Anselmus secessit in secretiorem orationis
locum, caeteris circa defunctum in orationibus
occupatis. Qui cum ex tristitia et lacrymis, ut fit,
in somnium lumina paululum declinaret, vidit
personas candore vultus et vestis insignes, ut de
Osberno suo dictaretur judicium, considere. Adest
et ille similis homini, quem aut minutio nimia vel
languor fecit exsanguem. Anselmo vero sollicite
inquirente, quam sententiam excepisset, respondit:
« Ter insurrexit in me serpens antiquus, et
ter cecidit in seipsum, et tandem Ursarius Domini
liberavit me. » Probabile quidem est fuisse
tertio impetitum, qui et de originali ante baptismum,
et de actualibus postea commissis ante
monachatum, et de praevaricatione professionis monasticae
poterat accusari per calumniam hostis antiqui.
Ursarium vero bonum angelum dici puto,
qui cohibet et punit adversarias potestates, qui
hunc ratione fidei et charitatis retentae et poenitentiae
in extremis a calumniatoris laqueo expedivit.
Convenerat autem inter eos, dum aegrotanti Anselmus
assidens tam animae quam corporis necessaria
ministraret, et multo affectu obsequendi praeriperet
officia aliorum, ut ei, si Deo placitum esset,
sortem conditionis suae post exitum indicaret. Mortuus
quoque vivo exhibuit obedientiam, cujus formam
studio viventis acceperat. Concipiens ex visione
spem salutis, et defunctum Osbernum posse
sanctorum suffragiis adjuvari, per singulos totius
anni dies Deo pro ipso per se aut per alium divini
sacramenti hostiam procuravit offerri. Epistolis
quoque circumquaque missis obtinuit, ut pro Osberno
suo orationes facerent privatas et solemnes;
unde factum est ut successionem Osberni omnes
appeterent, et ipsius benignitas plures Domino lucraretur,
quam si cum austeritate et cum potentia
imperaret.