PL 2, col. 1113
Carmen de Jona et Ninive (Auctor incertus (Tertullianus)), J. P. Migne · De ligno vitae (Auctor incertus (Tertullianus)), J. P. Migne
Navigio fluctumque secat sub fluctibus imis,
Sisara velificans, anima inspirata ferina,
Conclusus, neque tinctus aquis, maris intimus exter
Est locus ex omni medius, quem cernimus, orbe,
Golgotha Judaei patrio cognomine dicunt:
Hic ego de sterili succisum robore lignum
Plantatum, memini fructus genuisse salubres.
Non tamen hos illis, qui se posuere, colonis
Praebuit: externi fructus habuere beatos.
Arboris haec species uno de stipite surgit,
Et mox in geminos extendit brachia ramos:
Sicut plena graves antennae carbasa tendunt,
Vel cum disjunctis juga stant ad aratra juvencis,
Quem tulit hoc primo maturo semine lapsum
Concepit tellus: mox hinc (mirabile dictu)
Tertia lux iterum, terris superisque tremendum
Extulerat ramum, vitali fruge beatum.
Sed bis vicenis firmatus et ille diebus
Crevit in immensum, coelumque cacumine summo
Contigit, et tandem sanctum caput abdidit alto.
Dum tamen ingenti bissenos pondere ramos
Edidit, et totum spargens porrexit in orbem:
Gentibus ut cunctis victum vitamque perennem
Praeberent, mortemque mori qui posse docerent.
Expletis etiam mox quinquaginta diebus,
Vertice de summo divini nectaris haustum
Detulit in ramos, coelestis spiritus aurae:
Dulci rore graves manabant undique frondes
Ecce sub ingenti ramorum tegminis umbra
Fons erat: hic, nullo casu turbante, serenus,
Perspicuis illimis aquis, et gramina circum
Fundebant laetos vario de flore colores.
Hunc circum innumerae gentes, populique coibant.
Quam varii generis, sexus, aetatis, honoris,
Innuptae, nuptaeque simul, viduaeque, nurusque,
Infantes, puerique, viri, juvenesque, senesque!
Hic ubi multigenis flexos incumbere pomis
Cernebant ramos, avidisque adtingere dextris
Sisara velificans, anima inspirata ferina,
Conclusus, neque tinctus aquis, maris intimus exter
Est locus ex omni medius, quem cernimus, orbe,
Golgotha Judaei patrio cognomine dicunt:
Hic ego de sterili succisum robore lignum
Plantatum, memini fructus genuisse salubres.
Non tamen hos illis, qui se posuere, colonis
Praebuit: externi fructus habuere beatos.
Arboris haec species uno de stipite surgit,
Et mox in geminos extendit brachia ramos:
Sicut plena graves antennae carbasa tendunt,
Vel cum disjunctis juga stant ad aratra juvencis,
Quem tulit hoc primo maturo semine lapsum
Concepit tellus: mox hinc (mirabile dictu)
Tertia lux iterum, terris superisque tremendum
Extulerat ramum, vitali fruge beatum.
Sed bis vicenis firmatus et ille diebus
Crevit in immensum, coelumque cacumine summo
Contigit, et tandem sanctum caput abdidit alto.
Dum tamen ingenti bissenos pondere ramos
Edidit, et totum spargens porrexit in orbem:
Gentibus ut cunctis victum vitamque perennem
Praeberent, mortemque mori qui posse docerent.
Expletis etiam mox quinquaginta diebus,
Vertice de summo divini nectaris haustum
Detulit in ramos, coelestis spiritus aurae:
Dulci rore graves manabant undique frondes
Ecce sub ingenti ramorum tegminis umbra
Fons erat: hic, nullo casu turbante, serenus,
Perspicuis illimis aquis, et gramina circum
Fundebant laetos vario de flore colores.
Hunc circum innumerae gentes, populique coibant.
Quam varii generis, sexus, aetatis, honoris,
Innuptae, nuptaeque simul, viduaeque, nurusque,
Infantes, puerique, viri, juvenesque, senesque!
Hic ubi multigenis flexos incumbere pomis
Cernebant ramos, avidisque adtingere dextris