PL 2, col. 970

[(I Cor., IV, 8)] ,
non delicta incusantes, quae jejuniis
elimentur, nec revelationum scientia indigentes, quae
xerophagiis extorqueantur, nec bella propria metuentes,
quae stationibus discutiantur. Ut ab Joanne Paricletus
obmutuisset, ipsi nobis Prophetae in hanc maxime
caussam extitissemus: jam non dico ad exorandam
Dei iram, nec ad impetrandam tutelam ejus aut gratiam,
sed ad praemuniendam per nosmetipsos novissimorum
temporum conditionem, indicentes omnem ταπεινοφρόνησιν,
cum carcer ediscendus, et fames ac
sitis exercendae, et tam inediae quam anxii victus tolerantia
usurpanda sit, ut in carcerem talis introeat Christianus,
qualis inde prodisset; non poenam illic passurus,
sed disciplinam; nec saeculi tormenta, sed sua
officia; eoque fidentior processurus ad certamen

e custodia abusus, nihil habens carnis, sic ut
nec habeant tormenta materiam; cum sola et arida
sit cute loricatus, et contra ungulas corneus;
praemisso jam sanguinis succo, tanquam animae
impedimentis, properante jam et ipsa, quae jam saepe
jejunans mortem de proximo norit: plane vestrum
est in carceribus popinas exhibere martyribus
incertis, ne consuetudinem quaerant, ne taedeat
vitae, ne nova abstinentiae disciplina scandalizentur,
quam nec ille Pristinus vester non christianus