PL 20, col. 967

alloquiis, ne vellent hac pertinacia uti, ne erga
imperatorem suum contumeliosi 342 existerent,
ne ejus praecepta contemnerent, ne alias devotissimi,
in hoc facto offensam regis maximam provocarent,
a quo magis beneficia, et honores pro hac
specialiter obedientia sperare deberent. Indecorum
certe bellatoribus viris esse, ut inter ignavos, et
noxios, morte turpissima deperirent. Cogitandum
illis esse juventutis suae florem, et jucunditatem lucis
hujus ac vitae, quam sine respectu ullius rationis
imprudentes amittere suaderentur. Talibus
auditis Christiani viri, meritoque mirabiles, venenatas
perniciosi hortatoris blanditias non solum
constantibus animis respuerunt, verum etiam responsione
acerrima refutarunt. Quid tu, aiunt, omnium

nequissime, contra Deum rebellare ausus, famulos
ejus verbis fallacibus supplantare conaris?
Quid nos a cultu Dei veri, et vivi, ad mortua daemonum
simulacra inclinare contendis? Quid honorum
terrestrium caducis promissionibus, et inanium rerum
praestigiis, animos nostros e vigore fidei coelestis
depravare pertentas? Exsecramur munera, quae
detrimentum salutis important; repudiamus honores,
qui auferunt illam gloriam sempiternam; reprobamus
amicitias regis, quae nos a charitate Dei
separare desiderant; respuimus et hanc temporalem
nostri corporis vitam, quae cum periculo fidei
servata animae acquirit interitum; postremo nec
suppliciis praesentibus deterremur. Tradimus carnem
poenis, quascumque irrogare volueris, ne abnegantes

Christum Deum, ad tormenta perpetua demergamur,
quae diabolo, et vobis ministris ejus sunt
ab initio praeparata. Tunc ille judex iniquitatis, hujusmodi
dictis accensus, furorem suum, quem paulo
ante subtilius explere voluerat, excogitata supplicii
novitate geminavit. Perspiciens enim regionis naturam