PL 207, col. 1137
Poemata (Petrus Blesensis), J. P. Migne
Enormes normas, res informesque reformas.
Tu nostrae mentis fabricam sacris documentis
Complue, fecunda, substenta, dirige, munda,
Ut divinorum videat sacra mysteriorum.
Pressa fame verbi, mea mens in tempore Verbi
Vult refocillari, vult verbi pane juvari.
Nam Verbum panis Deus est, Verbum caro panis
Quo nos intus alis, cibus es quia spiritualis:
Hoc ex te natum, non factum, sive creatum
Verbum cuncta regit, hoc tecum cuncta peregit.
Hoc super astra tonat, et in aris pro populo dat.
Rector ibi coeli, cibus hic potusque fideli.
Hunc panem verum, quo vivit machina rerum,
Pande meae menti, Deus, hunc gustare volenti:
Nutriat unde fidem Christus crucis hostia pridem,
Rursus in altari vult hostia sacrificari.
Vult et in altari nos pane Deo satiari.
Hunc ego, scripturus laudesque novas caniturus
Rex immense, peto, fer opem coeptisque faveto.
Invocatio Filii.
Christe, Patris verbum, sis os mihi, sis mihi verbum.
Non verbum fictum, quod pertransit cito dictum:
Sed quod ab aethre datum semper manet ex Patre natum.
In verbo tali, verbo tam perpetuali
Pane salutari possit mens nostra cibari.
Subtrahe te, panem mundo, dimittis inanem;
Da, mox impletur, vivit, viget atque fovetur.
Christe, ciba mentem te jugiter esurientem;
Deficit ex toto, te vivo pane remoto.
Tu petra, tu panis, tu janua clausa profanis,
Janua tu coeli populo reserata fideli.
Tu via, pande viam, qua pergitur ad theoriam:
Nemo te certe reperire valet nisi per te.
Duritiam frange Petri, petra, duraque tange
Corda, supernorum dulcedine mysteriorum.
Ut videam clare quis sacrae sit cibus arae,
Quis fons, quis sanguis, quo vita redit, perit anguis.
Janua tu vitae, pulsanti nunc aperi te.
Hactenus ut clausam reseres quam postulo causam
Res est sub velamine, sed mihi tecta revela,
Lux, Deus, aeterna lucens de sede superna,
Cui par majestas est cum Patre, parque potestas.
Huic operi praesto sis, Christe, vocatus adesto,
Rex in praeclara dextra Patris, agnus in ara,
Pande tuum numen mihi, funde tuum mihi lumen,
Ut, duce te, tutus scribam tua signa secutus.
Non mea lux ardet, accendere si tua tardet,
Quae, te luce caret, mens nullo lumine claret.
Spiritus alme Dei par lux utriusque diei;
A Patre procedens natoque, nec inde recedens
Nostris aspira coeptis charismata mira,
Quae super athletas Domini sanctosque prophetas
Quondam fudisti, canerent ut praelia Christi;
Tu fons vitalis, sed et unctio spiritualis
Chrismate fecundas sacri baptismatis undas,
Hisque viam pandis animabus vivificandis.
Tu male torpentes peccati frigore mentes
Tu nostrae mentis fabricam sacris documentis
Complue, fecunda, substenta, dirige, munda,
Ut divinorum videat sacra mysteriorum.
Pressa fame verbi, mea mens in tempore Verbi
Vult refocillari, vult verbi pane juvari.
Nam Verbum panis Deus est, Verbum caro panis
Quo nos intus alis, cibus es quia spiritualis:
Hoc ex te natum, non factum, sive creatum
Verbum cuncta regit, hoc tecum cuncta peregit.
Hoc super astra tonat, et in aris pro populo dat.
Rector ibi coeli, cibus hic potusque fideli.
Hunc panem verum, quo vivit machina rerum,
Pande meae menti, Deus, hunc gustare volenti:
Nutriat unde fidem Christus crucis hostia pridem,
Rursus in altari vult hostia sacrificari.
Vult et in altari nos pane Deo satiari.
Hunc ego, scripturus laudesque novas caniturus
Rex immense, peto, fer opem coeptisque faveto.
Invocatio Filii.
Christe, Patris verbum, sis os mihi, sis mihi verbum.
Non verbum fictum, quod pertransit cito dictum:
Sed quod ab aethre datum semper manet ex Patre natum.
In verbo tali, verbo tam perpetuali
Pane salutari possit mens nostra cibari.
Subtrahe te, panem mundo, dimittis inanem;
Da, mox impletur, vivit, viget atque fovetur.
Christe, ciba mentem te jugiter esurientem;
Deficit ex toto, te vivo pane remoto.
Tu petra, tu panis, tu janua clausa profanis,
Janua tu coeli populo reserata fideli.
Tu via, pande viam, qua pergitur ad theoriam:
Nemo te certe reperire valet nisi per te.
Duritiam frange Petri, petra, duraque tange
Corda, supernorum dulcedine mysteriorum.
Ut videam clare quis sacrae sit cibus arae,
Quis fons, quis sanguis, quo vita redit, perit anguis.
Janua tu vitae, pulsanti nunc aperi te.
Hactenus ut clausam reseres quam postulo causam
Res est sub velamine, sed mihi tecta revela,
Lux, Deus, aeterna lucens de sede superna,
Cui par majestas est cum Patre, parque potestas.
Huic operi praesto sis, Christe, vocatus adesto,
Rex in praeclara dextra Patris, agnus in ara,
Pande tuum numen mihi, funde tuum mihi lumen,
Ut, duce te, tutus scribam tua signa secutus.
Non mea lux ardet, accendere si tua tardet,
Quae, te luce caret, mens nullo lumine claret.
Spiritus alme Dei par lux utriusque diei;
A Patre procedens natoque, nec inde recedens
Nostris aspira coeptis charismata mira,
Quae super athletas Domini sanctosque prophetas
Quondam fudisti, canerent ut praelia Christi;
Tu fons vitalis, sed et unctio spiritualis
Chrismate fecundas sacri baptismatis undas,
Hisque viam pandis animabus vivificandis.
Tu male torpentes peccati frigore mentes