PL 21, col. 387
LIBER DE VITIS PATRUM AUCTORE RUFINO AQUILEIENSI PRESBYTERO. Prologus. 115-116 Benedictus * Deus, qui vult omnes $alvos fieri, et ad agnitionem veritatis venire (. Tim. 2.): qui etiam nostrum iter direxit ad Agyptum, et ostendit nobis mirabilia magna ad postet itatis memoriam profutura : > ex quibus non solum nobis caussa salutis oriretur, verum ex historia exemplum galutis, atque
doetrina pletatis aptissima conderetur, quæ virtulis iter agere volentibus, ges torum precedentium fide alu- plissimum tramitem pandat. Quamvis ad tantarum rerum narrationem minus idonei simus, nec diguum videatur, ingentium rerum exiguos ac parvos fieri auctores, precelsasque virtutes humili narrare sermone: tamen quoniam fratrum caritas, eorum * qui in monte sancto Oliveti commanent, hoc a nobis 117-118 ſrequenter exposcit , ut
Ægyptiorum monachorum vitam, virtutesque animi, et cultum pietatis , atque abstinentiæ robur, quod in eis coram vidimns, explicemus : precibus ipsorum qui hoc imperant, juvandum me credens, aggrediar, non tam ex stylo laudem requirens, quam ex narratione rerum edificationew ſuturam legentibus speraus , dum gesterum unusquisque inflammatus exemplis , horrescere quidem sæculi illecebras, sectari vero quietem,
et ad pietatis exercitia invitatur. vidi ergo, et vere vidi thesaurum Christi in humanis absconditum vasculis, quemque thesaurum reper- a Roswey dus ait: Elegaus omnino Prologus qui A Rufinum non dedecet : eisi 8lilus in toto libri decurau non ita respondeat.
Sed narrationes e sunt ex Gra- co, wt opinor *, translate: quas ut apud Crœcos hu- wmili et ſamiliari ide 8criplas invenit, eodem quoque Latinis dedit.
Rufinus preſatione in libros Recogni- tionum Clementis, (quos ab co Latinitati donalos, tes- tatur Gennadins in Catalogo Script. Eccles. cap. 17.) de ratione trans/ationis sus ad Gaudentium epitco- vum, cur minus ofnala ea git, ita reſert; In celeris autem, quantum potuimus, operam dedimus, non solum no" a sententiis, sed nec a sermonibus qui-
dem salis elocutionibusque discedere. Quz res quam- vis minus ornatum, magis lamen lidele narrationis reddit eloquium. Ut igitur Recognitionum Clementis translatio minus ornala est, quia anguils germonts calle coarclatur, quam historiarum Eusebii, ubi liberis | es ambulat et spatiatur, mirum videri non debet, 8i et hic minus florida sit Rufini dictio,
cum et eamdem hic (ranslationis rationem iniisse ri- deatur, quam init in Recognitionum libris. Sane vel B ex Palladii translatione licet colligere, quam parum Rufinus à Greco textu discedal, cum que isthic ha- bentur ab Herreto e Crecis expressa, eodem pœ ne te- nore hic a Rufino exhibeantur, » Ex quibus non solum nobis caussa $alutis, etc.]
Periodus hc ex Palladio adumbrata, ubi ita in Proe@mio: Ut eos æmulentur ac imitentur, qui cæ- lestem volunt vitam agere, et quæ ad regnum c- lorum ducit, vitam ingredi, etc., ut exemplar pro- pouatur, et amor excitetur iis.
doetrina pletatis aptissima conderetur, quæ virtulis iter agere volentibus, ges torum precedentium fide alu- plissimum tramitem pandat. Quamvis ad tantarum rerum narrationem minus idonei simus, nec diguum videatur, ingentium rerum exiguos ac parvos fieri auctores, precelsasque virtutes humili narrare sermone: tamen quoniam fratrum caritas, eorum * qui in monte sancto Oliveti commanent, hoc a nobis 117-118 ſrequenter exposcit , ut
Ægyptiorum monachorum vitam, virtutesque animi, et cultum pietatis , atque abstinentiæ robur, quod in eis coram vidimns, explicemus : precibus ipsorum qui hoc imperant, juvandum me credens, aggrediar, non tam ex stylo laudem requirens, quam ex narratione rerum edificationew ſuturam legentibus speraus , dum gesterum unusquisque inflammatus exemplis , horrescere quidem sæculi illecebras, sectari vero quietem,
et ad pietatis exercitia invitatur. vidi ergo, et vere vidi thesaurum Christi in humanis absconditum vasculis, quemque thesaurum reper- a Roswey dus ait: Elegaus omnino Prologus qui A Rufinum non dedecet : eisi 8lilus in toto libri decurau non ita respondeat.
Sed narrationes e sunt ex Gra- co, wt opinor *, translate: quas ut apud Crœcos hu- wmili et ſamiliari ide 8criplas invenit, eodem quoque Latinis dedit.
Rufinus preſatione in libros Recogni- tionum Clementis, (quos ab co Latinitati donalos, tes- tatur Gennadins in Catalogo Script. Eccles. cap. 17.) de ratione trans/ationis sus ad Gaudentium epitco- vum, cur minus ofnala ea git, ita reſert; In celeris autem, quantum potuimus, operam dedimus, non solum no" a sententiis, sed nec a sermonibus qui-
dem salis elocutionibusque discedere. Quz res quam- vis minus ornatum, magis lamen lidele narrationis reddit eloquium. Ut igitur Recognitionum Clementis translatio minus ornala est, quia anguils germonts calle coarclatur, quam historiarum Eusebii, ubi liberis | es ambulat et spatiatur, mirum videri non debet, 8i et hic minus florida sit Rufini dictio,
cum et eamdem hic (ranslationis rationem iniisse ri- deatur, quam init in Recognitionum libris. Sane vel B ex Palladii translatione licet colligere, quam parum Rufinus à Greco textu discedal, cum que isthic ha- bentur ab Herreto e Crecis expressa, eodem pœ ne te- nore hic a Rufino exhibeantur, » Ex quibus non solum nobis caussa $alutis, etc.]
Periodus hc ex Palladio adumbrata, ubi ita in Proe@mio: Ut eos æmulentur ac imitentur, qui cæ- lestem volunt vitam agere, et quæ ad regnum c- lorum ducit, vitam ingredi, etc., ut exemplar pro- pouatur, et amor excitetur iis.