PL 217, col. 478
Sermones de sanctis (Innocentius III), J. P. Migne
sustinere quin se vindicaret de illis, si vindicandi
potestatem et opportunitatem haberet, profecto
unus creator cognoscitur esse tam patiens; inde
omnipotens comprobatur. Ipse mihi dedit tempus
poenitendi, sed ego abusus sum eo; et ideo sto a
longe, quoniam erubesco et pavesco apparere, ne
propter grandem abusum et grandem contemptum
divinam magis majestatem offendam. Quare « verecundia
mea contra me est, et confusio vultus mei
operuit me. »
Quarta deniquae causa est, quod ipsi Deo meo
sum infidelis et mendax et proditor et perjurus, eo
quod non servavi propositum, non promissum, non
votum, non etiam juramentum, sed semper ut canis
ad vomitum Prov. XXVI sum reversus. In
baptismo siquidem renuntiavi diabolo et omnibus
pompis ejus, sed post baptismum ad pompas diaboli
me converti. In poenitentia saepenumero repromisi
quod flenda iterum non committerem, sed
post poenitentiam iterum sine numero flenda commisi;
peccare non destiti, et satisfacere non curavi.
Certe pro recuperanda salute corporis saepe
sustinui tenes et graves diaetas, semper assumpsi
durissimas et gravissimas potiones, quin etiam
passus sum ferrum et ignes; et pro recuperanda
animae salute vix quidquam volui difficile sustinere.
Cur hoc? nisi quod minus fideliter de animae salute
speravi. Annon infidelitatis est argumentum quod
pro adipiscendo commodo temporali multos et
magnos labores sustinui, et pro aeterno praemio
consequendo vix levem volui subire laborem? Et
ideo a longe sto, quoniam erubesco et expavesco
apud me, ne divinam majestatem offendam. Unde
« tota die verecundia mea contra me est, et confusio
vultus mei operuit me. »
Quid itaque faciam? Fugere nequeo, appropinquare
pavesco. Sed necessitas superet verecundiam,
et audacia vincat timorem. « Surgam » igitur, et
nunc tandem « ibo ad patrem meum, et dicam
ei: Pater, peccavi in coelum et coram te;
jam non sum dignus vocari filius tuus, » nec
sum dignus videre altitudinem coeli prae multitudine
ac turpitudine iniquitatum mearum. « Fac me »
saltem « sicut unum de mercenariis tuis Luc. XV, »
neque sinas in peccatis me mori, tu qui mortuus
es pro peccatis omnium. Domine Deus noster, ad
te confugio, ad te clamo fontem pietatis et portum
salutis. Anima mea sicut terra sine aqua tibi Psal.
CXLII, arida et sicca. Sed « sicut cervus desiderat
ad fontes aquarum, ita desiderat anima mea ad te,
Deus Psal. XLI. » Et ideo percutio pectus meum;
et in ipsa percussione tria prudenter attendo, scilicet
ictum, sonum et tactum; per quae spiritualiter
intelligo illa tria quae sunt in vera poenitentia necessaria,
scilicet cordis contritionem quam significat ictus,
oris confessionem quam significat sonus, operis satisfactionem
quam significat tactus. Nam sicut tribus
modis peccavi, corde, ore, opere; ita tribus
modis debeo poenitere, cordis compunctione in qua
potestatem et opportunitatem haberet, profecto
unus creator cognoscitur esse tam patiens; inde
omnipotens comprobatur. Ipse mihi dedit tempus
poenitendi, sed ego abusus sum eo; et ideo sto a
longe, quoniam erubesco et pavesco apparere, ne
propter grandem abusum et grandem contemptum
divinam magis majestatem offendam. Quare « verecundia
mea contra me est, et confusio vultus mei
operuit me. »
Quarta deniquae causa est, quod ipsi Deo meo
sum infidelis et mendax et proditor et perjurus, eo
quod non servavi propositum, non promissum, non
votum, non etiam juramentum, sed semper ut canis
ad vomitum Prov. XXVI sum reversus. In
baptismo siquidem renuntiavi diabolo et omnibus
pompis ejus, sed post baptismum ad pompas diaboli
me converti. In poenitentia saepenumero repromisi
quod flenda iterum non committerem, sed
post poenitentiam iterum sine numero flenda commisi;
peccare non destiti, et satisfacere non curavi.
Certe pro recuperanda salute corporis saepe
sustinui tenes et graves diaetas, semper assumpsi
durissimas et gravissimas potiones, quin etiam
passus sum ferrum et ignes; et pro recuperanda
animae salute vix quidquam volui difficile sustinere.
Cur hoc? nisi quod minus fideliter de animae salute
speravi. Annon infidelitatis est argumentum quod
pro adipiscendo commodo temporali multos et
magnos labores sustinui, et pro aeterno praemio
consequendo vix levem volui subire laborem? Et
ideo a longe sto, quoniam erubesco et expavesco
apud me, ne divinam majestatem offendam. Unde
« tota die verecundia mea contra me est, et confusio
vultus mei operuit me. »
Quid itaque faciam? Fugere nequeo, appropinquare
pavesco. Sed necessitas superet verecundiam,
et audacia vincat timorem. « Surgam » igitur, et
nunc tandem « ibo ad patrem meum, et dicam
ei: Pater, peccavi in coelum et coram te;
jam non sum dignus vocari filius tuus, » nec
sum dignus videre altitudinem coeli prae multitudine
ac turpitudine iniquitatum mearum. « Fac me »
saltem « sicut unum de mercenariis tuis Luc. XV, »
neque sinas in peccatis me mori, tu qui mortuus
es pro peccatis omnium. Domine Deus noster, ad
te confugio, ad te clamo fontem pietatis et portum
salutis. Anima mea sicut terra sine aqua tibi Psal.
CXLII, arida et sicca. Sed « sicut cervus desiderat
ad fontes aquarum, ita desiderat anima mea ad te,
Deus Psal. XLI. » Et ideo percutio pectus meum;
et in ipsa percussione tria prudenter attendo, scilicet
ictum, sonum et tactum; per quae spiritualiter
intelligo illa tria quae sunt in vera poenitentia necessaria,
scilicet cordis contritionem quam significat ictus,
oris confessionem quam significat sonus, operis satisfactionem
quam significat tactus. Nam sicut tribus
modis peccavi, corde, ore, opere; ita tribus
modis debeo poenitere, cordis compunctione in qua