PL 217, col. 701
Dialogus inter Deum et peccatorem (Innocentius III), J. P. Migne · De contemptu mundi (Innocentius III), J. P. Migne
in amaritudine animae meae. Sicut qui digitum
ingerit gutturi suo, scrutabor scrutinio conscientiam
meam et non desistam, donec evomam illam
amaram super absinthium et fel, quae latet intrinsecus,
meorum saniem peccatorum; ut sic evomita
foris et ejecta putredine, cujus fetor abominabilis
Domino Patri charissimo P. Dei gratia Portuensi
episcopo, Lotharius indignus diaconus, gratiam in
praesenti, et gloriam in futuro.
Modicum otii, quod inter multas angustias nuper
ea, quam nosti, occasione captavi, non ex toto mihi
praeteriit otiosum. Sed ad deprimendam superbiam
(quae caput est omnium vitiorum) Eccli. X
vilitatem humanae conditionis utcunque descripsi.
Titulum autem praesentis opusculi vestro nomini
dedicavi, rogans et postulans, ut si quid in eo vestra
discretio dignum invenerit, divinae gratiae totum
ascribat. Si vero paternitas vestra suggesserit,
dignitatem humanae naturae, Christo favente,
describam: quatenus ita per hoc humilietur elatus,
ut per illud humilis exaltetur al. Gratuletur.
CAPUT PRIMUM. De miserabili humanae conditionis ingressu.
« Quare de vulva matris egressus sum, ut viderem
laborem et dolorem, et consumerentur in confusione
dies mei? Jer. XX. » Si talia de se locutus
est ille, quem Dominus sanctificavit in utero [(Jer.
I)] , qualia loquar ego de me, quem mater mea genuit
in peccatis? Heu me, dixerim, mater mea, quid
me genuisti, filium amaritudinis et doloris? « Quare
non in vulva matris mortuus sum? egressus ex
ingerit gutturi suo, scrutabor scrutinio conscientiam
meam et non desistam, donec evomam illam
amaram super absinthium et fel, quae latet intrinsecus,
meorum saniem peccatorum; ut sic evomita
foris et ejecta putredine, cujus fetor abominabilis
Domino Patri charissimo P. Dei gratia Portuensi
episcopo, Lotharius indignus diaconus, gratiam in
praesenti, et gloriam in futuro.
Modicum otii, quod inter multas angustias nuper
ea, quam nosti, occasione captavi, non ex toto mihi
praeteriit otiosum. Sed ad deprimendam superbiam
(quae caput est omnium vitiorum) Eccli. X
vilitatem humanae conditionis utcunque descripsi.
Titulum autem praesentis opusculi vestro nomini
dedicavi, rogans et postulans, ut si quid in eo vestra
discretio dignum invenerit, divinae gratiae totum
ascribat. Si vero paternitas vestra suggesserit,
dignitatem humanae naturae, Christo favente,
describam: quatenus ita per hoc humilietur elatus,
ut per illud humilis exaltetur al. Gratuletur.
CAPUT PRIMUM. De miserabili humanae conditionis ingressu.
« Quare de vulva matris egressus sum, ut viderem
laborem et dolorem, et consumerentur in confusione
dies mei? Jer. XX. » Si talia de se locutus
est ille, quem Dominus sanctificavit in utero [(Jer.
I)] , qualia loquar ego de me, quem mater mea genuit
in peccatis? Heu me, dixerim, mater mea, quid
me genuisti, filium amaritudinis et doloris? « Quare
non in vulva matris mortuus sum? egressus ex