PL 217, col. 728
De contemptu mundi (Innocentius III), J. P. Migne
currus et equites, et quinquaginta viros qui praecederent
eum, et mane consurgens Absalon, stabat
juxta introitum portae, et omnem virum, qui habebat
negotium, ut veniret ad regis judicium, vocabat
ad se et dicebat: De qua civitate es tu? Qui respondit:
Ex una tribu Israel ego sum servus tuus. Respondebat
ei Absalon: Videntur mihi sermones tui
justi et boni; sed non est, qui te audiat constitutus
a rege. Dicebat et Absalon: Quis me constituat judicem
super terram, ut ad me veniant omnes qui
habent negotium, et juste judicem? Sed cum accederet
ad eum homo quidam et salutaret eum, extendebat
manum suam, et apprehendens eum osculabatur,
faciebatque haec omni Israel, qui veniebant
ad judicium, ut audirentur a rege, et sollicitabat
corda virorum Israel. Cumque abisset Absalon in
Hebron, misit exploratores in universas tribus Israel
dicentes: Statim ut audieritis clangores buccinae,
dicite: Regnavit Absalon in Hebron; et facta
est conjuratio valida, et populus concurrens augebatur
cum Absalone II Reg. XV. »
CAPUT XXIX. De brevi et misera vita magnatum.
Sed esto quod sublimetur in altum, provehatur
ad summum, statim curae succrescunt, sollicitudines
cumulantur, extenduntur jejunia, vigiliae producuntur,
ex quibus natura corrumpitur, spiritus
infirmatur. Corrumpitur somnus, amittitur appetitus,
debilitatur virtus, attenuatur corpus, et sic in
seipso deficiens non dimidiat dies suos, sed miserabilem
vitam miserabiliori fine concludit. Verum est
illud poeticum:
. . . . . in se magna ruunt, summisque negatum est
Stare diu . . . . . . tolluntur in altum,
Ut lapsu graviore ruant.
Verius autem istud propheticum: « Vidi impium
superexaltatum et elevatum sicut cedros
Libani, transivi, et ecce non erat, qui eum cognosceret:
quaesivi eum, et non est inventus locus
ejus Psal. XXXVI. » -- « Antequam dies ejus
impleantur peribit, laedetur quasi vinea in primo
flore botrus ejus, et sicut oliva projiciens florem Job XV.
» Audi super hoc sententiam Sapientis:
« Omnis potentatus brevis vita Eccli. X.
CAPUT XXX. De diversis proprietatibus superborum.
Statim autem ut ambitiosus est promptus ad honorem,
in superbiam extollitur, et in jactantiam
effrenatur, nec curat prodesse, sed gloriatur praeesse:
praesumit se meliorem, quia crevit in superiorem.
At bonum facit non gradus, sed virtus: non
dignitas, sed honestas. Priores dedignatur amicos,
notos ignorat hesternos, comites contemnit antiquos,
vultum avertit, visum extollit, cervicem erigit,
fastum ostendit, grandia loquitur, sublimia
meditatur. Subesse non patitur, praeesse molitur,
praelatis infestus, subditis onerosus. Molesta non
suffert, concepta non differt, praeceps et audax,
gloriosus et arrogans, gravis et importunus.
CAPUT XXXI. De superbia et casu Lucifer.
eum, et mane consurgens Absalon, stabat
juxta introitum portae, et omnem virum, qui habebat
negotium, ut veniret ad regis judicium, vocabat
ad se et dicebat: De qua civitate es tu? Qui respondit:
Ex una tribu Israel ego sum servus tuus. Respondebat
ei Absalon: Videntur mihi sermones tui
justi et boni; sed non est, qui te audiat constitutus
a rege. Dicebat et Absalon: Quis me constituat judicem
super terram, ut ad me veniant omnes qui
habent negotium, et juste judicem? Sed cum accederet
ad eum homo quidam et salutaret eum, extendebat
manum suam, et apprehendens eum osculabatur,
faciebatque haec omni Israel, qui veniebant
ad judicium, ut audirentur a rege, et sollicitabat
corda virorum Israel. Cumque abisset Absalon in
Hebron, misit exploratores in universas tribus Israel
dicentes: Statim ut audieritis clangores buccinae,
dicite: Regnavit Absalon in Hebron; et facta
est conjuratio valida, et populus concurrens augebatur
cum Absalone II Reg. XV. »
CAPUT XXIX. De brevi et misera vita magnatum.
Sed esto quod sublimetur in altum, provehatur
ad summum, statim curae succrescunt, sollicitudines
cumulantur, extenduntur jejunia, vigiliae producuntur,
ex quibus natura corrumpitur, spiritus
infirmatur. Corrumpitur somnus, amittitur appetitus,
debilitatur virtus, attenuatur corpus, et sic in
seipso deficiens non dimidiat dies suos, sed miserabilem
vitam miserabiliori fine concludit. Verum est
illud poeticum:
. . . . . in se magna ruunt, summisque negatum est
Stare diu . . . . . . tolluntur in altum,
Ut lapsu graviore ruant.
Verius autem istud propheticum: « Vidi impium
superexaltatum et elevatum sicut cedros
Libani, transivi, et ecce non erat, qui eum cognosceret:
quaesivi eum, et non est inventus locus
ejus Psal. XXXVI. » -- « Antequam dies ejus
impleantur peribit, laedetur quasi vinea in primo
flore botrus ejus, et sicut oliva projiciens florem Job XV.
» Audi super hoc sententiam Sapientis:
« Omnis potentatus brevis vita Eccli. X.
CAPUT XXX. De diversis proprietatibus superborum.
Statim autem ut ambitiosus est promptus ad honorem,
in superbiam extollitur, et in jactantiam
effrenatur, nec curat prodesse, sed gloriatur praeesse:
praesumit se meliorem, quia crevit in superiorem.
At bonum facit non gradus, sed virtus: non
dignitas, sed honestas. Priores dedignatur amicos,
notos ignorat hesternos, comites contemnit antiquos,
vultum avertit, visum extollit, cervicem erigit,
fastum ostendit, grandia loquitur, sublimia
meditatur. Subesse non patitur, praeesse molitur,
praelatis infestus, subditis onerosus. Molesta non
suffert, concepta non differt, praeceps et audax,
gloriosus et arrogans, gravis et importunus.
CAPUT XXXI. De superbia et casu Lucifer.