PL 217, col. 927
De quadripartita specie nuptiarum (Innocentius III), J. P. Migne
mensura replevit, secundum illud propheticum: Requiescet super eum spiritus sapientiae, et intellectus,
spiritus consilii et fortitudinis, spiritus scientiae
et pietatis, et replevit eum spiritus timoris Domini.
De Ornatu.
His illam virtutibus velut pretiosis monilibus
adornavit. Quasi sponsum, inquit, decoravit me
corona, et quasi sponsam ornavit monilibus suis: In
eo quippe secundum Apostolum: Omnes thesauri
sapientiae, et scientiae sunt absconditi.
De Corona.
De hac corona Propheta dicit in Psalterio: Gloria, et honore coronasti eum, Domine, et constituisti
eum super opera manuum tuarum:
Haec est
illa magnificentia singularitatis, vel potius illa magnificentiae
singularitas, de qua dicit Apostolus: Dedit illi nomen, quod est super omne nomen, ut in
nomine Jesu omne genu flectatur, coelestium, terrestrium,
et infernorum. Vocabitur,
inquit Propheta,
nomen ejus, admirabilis, consiliarius, Deus fortis,
pater futuri saeculi, princeps pacis.
De Osculo.
Tunc et osculum ei dedit, cum eam sibi copulavit
personaliter, juxta quod ipsa petit desideranter
in Canticis: Osculetur me osculo oris sui. Sane
duo labia conjunguntur in osculo; quia duae naturae
uniuntur in Christo, Divinitas, et humanitas, ut
idem ipse sit Deus de Deo, ante saecula genitus,
et homo de homine in saeculo natus.
De Traditione.
Humanam ergo naturam, quam in utero Virginis
desponsavit, ad dexteram Patris traduxit, quando
secundum humanitatem assumptam ascendit in
Coelum, et sedet a dextris Dei, tanto melior Angelis
effectus, quanto differentius prae illis nomen
haereditavit.
De Nuptiis.
Cum quibus interim nuptias celebrat in excelsis
a quibus ad judicium reverteretur: sicut ipse dicit
in Evangelio: Et vos similes hominibus expectantibus
Dominum suum, quando revertatur a nuptiis.
De Modo.
In hoc divino conjugio non est unio duarum personarum
in una natura, sed unio duarum naturarum in
una persona. Quia non persona personam assumpsit,
sed natura naturam: nec natura personam accepit, sed
persona naturam. Persona vero naturam assumpsit,
sed in personam, non in naturam. Talis enim fuit illa
susceptio, ut propter ineffabilem unionem et sponsus
vocetur, et sponsa, sicut Propheta ipse testatur:
Quasi sponsum decoravit me corona, et quasi
sponsam ornavit me monilibus. Quia vero res est
ineffabilis, de qua loquimur: inde nec ipse Joannes
fuit dianus solvere calceamenti corrigiam. Ne
spiritus consilii et fortitudinis, spiritus scientiae
et pietatis, et replevit eum spiritus timoris Domini.
De Ornatu.
His illam virtutibus velut pretiosis monilibus
adornavit. Quasi sponsum, inquit, decoravit me
corona, et quasi sponsam ornavit monilibus suis: In
eo quippe secundum Apostolum: Omnes thesauri
sapientiae, et scientiae sunt absconditi.
De Corona.
De hac corona Propheta dicit in Psalterio: Gloria, et honore coronasti eum, Domine, et constituisti
eum super opera manuum tuarum:
Haec est
illa magnificentia singularitatis, vel potius illa magnificentiae
singularitas, de qua dicit Apostolus: Dedit illi nomen, quod est super omne nomen, ut in
nomine Jesu omne genu flectatur, coelestium, terrestrium,
et infernorum. Vocabitur,
inquit Propheta,
nomen ejus, admirabilis, consiliarius, Deus fortis,
pater futuri saeculi, princeps pacis.
De Osculo.
Tunc et osculum ei dedit, cum eam sibi copulavit
personaliter, juxta quod ipsa petit desideranter
in Canticis: Osculetur me osculo oris sui. Sane
duo labia conjunguntur in osculo; quia duae naturae
uniuntur in Christo, Divinitas, et humanitas, ut
idem ipse sit Deus de Deo, ante saecula genitus,
et homo de homine in saeculo natus.
De Traditione.
Humanam ergo naturam, quam in utero Virginis
desponsavit, ad dexteram Patris traduxit, quando
secundum humanitatem assumptam ascendit in
Coelum, et sedet a dextris Dei, tanto melior Angelis
effectus, quanto differentius prae illis nomen
haereditavit.
De Nuptiis.
Cum quibus interim nuptias celebrat in excelsis
a quibus ad judicium reverteretur: sicut ipse dicit
in Evangelio: Et vos similes hominibus expectantibus
Dominum suum, quando revertatur a nuptiis.
De Modo.
In hoc divino conjugio non est unio duarum personarum
in una natura, sed unio duarum naturarum in
una persona. Quia non persona personam assumpsit,
sed natura naturam: nec natura personam accepit, sed
persona naturam. Persona vero naturam assumpsit,
sed in personam, non in naturam. Talis enim fuit illa
susceptio, ut propter ineffabilem unionem et sponsus
vocetur, et sponsa, sicut Propheta ipse testatur:
Quasi sponsum decoravit me corona, et quasi
sponsam ornavit me monilibus. Quia vero res est
ineffabilis, de qua loquimur: inde nec ipse Joannes
fuit dianus solvere calceamenti corrigiam. Ne