PL 217, col. 977
Commentarium in VII psalmos poenitentiales (Auctor incertus (Innocentius III)),
est enim: Ante orationem praepara animam
tuam [(Eccli. XVIII)]
. Expedit tamen, ut devotionem
cordis oris pronuntiatio comitetur; quia quod
facit flatus carboni, hoc facit pronuntiatio devotioni.
Quod debeat esse compendiosa, Dominus ait: Orantes nolite multum loqui, sicut ethnici: putant
enim quod in multiloquio suo exaudiantur
[(Matth.
VI)]
. Unde protinus discipulos suos brevem edocuit
orationem, dicens: Sic orabitis; Pater noster qui
es in coelis [(ibid.)]
. Hinc alibi legitur: Non iteres
verbum in oratione tua [(Eccli. VII)]
, quoniam in
multiloquio non deest peccatum [(Prov. X)]
. Quid est
ergo quod legitur, quod et ipse Dominus factus in
agonia prolixius orabat? [(Luc. XXII.)]
Et: Erat pernoctans
in oratione Dei? [(Luc. VI.)]
Verum non inutile
multiloquium intelligitur, quando oratio est
devota: sed multiloquium intelligitur, cum ex
inutili prolixitate verborum oratio taediosa efficitur.
Quod debeat esse assidua, dicit Paulus: Sine
intermissione orate fratres [(I Thess. V)]
. Juxta quod
Veritas ait: Oportet semper orare, et nunquam deficere [(Luc. XVIII)]
.
Quoniam ut Jacobus ait: Multum
valet deprecatio justi assidua [(Jac. V)]
, nam oratio justi impinguat altare
[(Eccli. XXXV)]
. Unde et oratio
sine intermissione ab Ecclesia pro Petro fiebat
ad Deum, et fuit a carcere liberatus [(Act. XII)] .
Propterea Dominus praecepit: Petite, et dabitur
vobis: quaerite, et invenietis: pulsate, et aperietur
vobis [(Luc. XI)]
. Hinc est quod ille, qui pulsans
perseveraverat, ab amico panes obtinuit, propter
improbitatem ejus, quotquot habuit necessarios [(ibid.)]
:
et vidua, quae iniquo judici molesta fuerat,
per eum ab adversario meruit liberari [(Luc. VIII)] .
Tantae namque virtutis est orationis instantia, ut
a Deo extorqueat, quod ipse expresse negaverat,
sicut in libro Judicum dicitur: Non addam ultra,
ut liberem vos. Ite et invocate deos quos elegistis,
ipsi vos liberent in tempore angustiae. Dixeruntque
filii Israel ad Deum: Peccavimus, redde tu nobis
quidquid tibi placet, tantum tunc libera nos. Qui
doluit super miseriis eorum, et per manum Jephtae
libravit eos de manibus filiorum Amon [(Judic. X)] .
Hinc est etiam, quod licet Dominus responderit
mulieri Chananaeae: Non est bonum sumere panem
filiorum et mittere canibus, quia tamen illa non
cessaverat post ipsum et discipulos suos clamare,
dicens: Etiam, Domine, nam et catelli edunt de
micis quae cadunt de mensa dominorum suorum, audire
meruit: O mulier magna est fides tua, fiat tibi
sicut vis [(Matth. XV)]
.
Quod autem debeat esse discreta, ipse Christus
perhibet dicens: Quaerite primum regnum Dei et
justitiam ejus, et haec omnia adjicientur vobis [(Matth.
VI)]
; unde fideles sic docuit, dicens: Adveniat regnum
tuum. Fiat voluntas tua, sicut in coelo et in
terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie.
Ostendens quod discrete petenda sunt, aeterna quidem
tuam [(Eccli. XVIII)]
. Expedit tamen, ut devotionem
cordis oris pronuntiatio comitetur; quia quod
facit flatus carboni, hoc facit pronuntiatio devotioni.
Quod debeat esse compendiosa, Dominus ait: Orantes nolite multum loqui, sicut ethnici: putant
enim quod in multiloquio suo exaudiantur
[(Matth.
VI)]
. Unde protinus discipulos suos brevem edocuit
orationem, dicens: Sic orabitis; Pater noster qui
es in coelis [(ibid.)]
. Hinc alibi legitur: Non iteres
verbum in oratione tua [(Eccli. VII)]
, quoniam in
multiloquio non deest peccatum [(Prov. X)]
. Quid est
ergo quod legitur, quod et ipse Dominus factus in
agonia prolixius orabat? [(Luc. XXII.)]
Et: Erat pernoctans
in oratione Dei? [(Luc. VI.)]
Verum non inutile
multiloquium intelligitur, quando oratio est
devota: sed multiloquium intelligitur, cum ex
inutili prolixitate verborum oratio taediosa efficitur.
Quod debeat esse assidua, dicit Paulus: Sine
intermissione orate fratres [(I Thess. V)]
. Juxta quod
Veritas ait: Oportet semper orare, et nunquam deficere [(Luc. XVIII)]
.
Quoniam ut Jacobus ait: Multum
valet deprecatio justi assidua [(Jac. V)]
, nam oratio justi impinguat altare
[(Eccli. XXXV)]
. Unde et oratio
sine intermissione ab Ecclesia pro Petro fiebat
ad Deum, et fuit a carcere liberatus [(Act. XII)] .
Propterea Dominus praecepit: Petite, et dabitur
vobis: quaerite, et invenietis: pulsate, et aperietur
vobis [(Luc. XI)]
. Hinc est quod ille, qui pulsans
perseveraverat, ab amico panes obtinuit, propter
improbitatem ejus, quotquot habuit necessarios [(ibid.)]
:
et vidua, quae iniquo judici molesta fuerat,
per eum ab adversario meruit liberari [(Luc. VIII)] .
Tantae namque virtutis est orationis instantia, ut
a Deo extorqueat, quod ipse expresse negaverat,
sicut in libro Judicum dicitur: Non addam ultra,
ut liberem vos. Ite et invocate deos quos elegistis,
ipsi vos liberent in tempore angustiae. Dixeruntque
filii Israel ad Deum: Peccavimus, redde tu nobis
quidquid tibi placet, tantum tunc libera nos. Qui
doluit super miseriis eorum, et per manum Jephtae
libravit eos de manibus filiorum Amon [(Judic. X)] .
Hinc est etiam, quod licet Dominus responderit
mulieri Chananaeae: Non est bonum sumere panem
filiorum et mittere canibus, quia tamen illa non
cessaverat post ipsum et discipulos suos clamare,
dicens: Etiam, Domine, nam et catelli edunt de
micis quae cadunt de mensa dominorum suorum, audire
meruit: O mulier magna est fides tua, fiat tibi
sicut vis [(Matth. XV)]
.
Quod autem debeat esse discreta, ipse Christus
perhibet dicens: Quaerite primum regnum Dei et
justitiam ejus, et haec omnia adjicientur vobis [(Matth.
VI)]
; unde fideles sic docuit, dicens: Adveniat regnum
tuum. Fiat voluntas tua, sicut in coelo et in
terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie.
Ostendens quod discrete petenda sunt, aeterna quidem