PL 22, col. 233
* FF SS wW& 233 TESTIMONIA. volissimus tibi , Sancte Pater Hieronyme ) vicem hic reſeram, cujus apud te proces, mea causa, plurimum valuisse, sum crebro expertus : ut quemadmodum preclari bujus instituti, familiarisque devotionis di- scipulus viventis sul, ita et ei quoque deſuncto sim heres : et quod mihi patrocinium in illo erat, nunc
omne sit in meipso. Quanquam eum confido tuis me- ritis aique precibus, preterea quod rectus homo erat, © et timens Deum, excedeniem ex hac luce in ea loca deduetum, ubi a , el per te mulls helles consoqui gendum , in quo qualiscumque sit sermo, dum mens elt integra, ac penilus illi devota, non maguiſaciendum
arbitror, quod in eum magis esse gratus cupio quam disertus. Nec me fallit , eum qui laudare quempiam ex illustribus accedat, maxime vero, quod ad rem divinam attineat , debere et ipsum quoque laude di- gnum esse, labequs om tafere , ne dieentis Mom reprehendat oratio, verbisque speciosis mores Zordidi ſidem abrogent.
Quod ut in me non sit, boni tamen piique ingenii solet esse argumentum, laudare siudiose virtulem, et rebus sacris cultum adhibere præcipuum. Quod si ex me quispiam quzrat , quam hujus Sancti gloriosi primam potissimamque laudem existimem , hanc 8cilicet incunctanter respondebo, quod meo qui- dem judicio non possit digne humano ore laudari:
deinde quod in unoquoque genere laudum earum, gue ad doctum rectumque hominem , ac plane reli- giosissimum Christianum pertinent, laudari eximie de singulis potest. Quod si jam co laudando cœpero liulerarum peritiam commemorare, diversarum expe- rientiam linguarum, orationis ſacundiam, rectos ſabu- larum sensus, mullam historiarum memoriam, natu- ralium rerum coguiuonem, moraliumque sermonum:
lum vero Scripture sacre, verœque Theologia per- ceplionem , non videbor forsitan aliquid magnum dicere, quod hxc ipsa malis eliam hominibus possunt advenire : neque enim ista bonos ſaciunt, sed eruditos.
Aut si præterea conlinentiam, ſortitudinem, pruden- lian, constantiam, mansueludinem, patientiam, beni- gnilalemque iu illius laudibus recognovero: nee sic quidem ſorsitan magnopere eum ornare judicabor, quod et his virtutibus plurimi Gentilium præditi fuere : Suntque hx laudes , ut debitzz quidem viro bono, ita plane non propria homini Christiat.0 : Po- stremo si lidem constantem, spem certam, caritalem
inlensam, omuemque sanctimoniam, et Ceremoniarum cultum, religionisque studium demonstravero, nee Sic quoque ſortassis laus erit eximia, quod hæc ipsa debet unusquisque de se rectus ſidelisque Christianus exhi- bere.
At vero, si hac omnia, et quecumque his no- minibus, aut omnino virtutis nomine continentur, in eo ſuisse universa contester, eaque ipsa non medio- eriter, aut vulgari quodam summotenus modo, sed excellenlissime a que incomparabiliter aſfuisse con- stet: nonne hoc divinum quiddam, in homine videri necesse est! sane cum (rila ista vulgo vocabula ,
omne sit in meipso. Quanquam eum confido tuis me- ritis aique precibus, preterea quod rectus homo erat, © et timens Deum, excedeniem ex hac luce in ea loca deduetum, ubi a , el per te mulls helles consoqui gendum , in quo qualiscumque sit sermo, dum mens elt integra, ac penilus illi devota, non maguiſaciendum
arbitror, quod in eum magis esse gratus cupio quam disertus. Nec me fallit , eum qui laudare quempiam ex illustribus accedat, maxime vero, quod ad rem divinam attineat , debere et ipsum quoque laude di- gnum esse, labequs om tafere , ne dieentis Mom reprehendat oratio, verbisque speciosis mores Zordidi ſidem abrogent.
Quod ut in me non sit, boni tamen piique ingenii solet esse argumentum, laudare siudiose virtulem, et rebus sacris cultum adhibere præcipuum. Quod si ex me quispiam quzrat , quam hujus Sancti gloriosi primam potissimamque laudem existimem , hanc 8cilicet incunctanter respondebo, quod meo qui- dem judicio non possit digne humano ore laudari:
deinde quod in unoquoque genere laudum earum, gue ad doctum rectumque hominem , ac plane reli- giosissimum Christianum pertinent, laudari eximie de singulis potest. Quod si jam co laudando cœpero liulerarum peritiam commemorare, diversarum expe- rientiam linguarum, orationis ſacundiam, rectos ſabu- larum sensus, mullam historiarum memoriam, natu- ralium rerum coguiuonem, moraliumque sermonum:
lum vero Scripture sacre, verœque Theologia per- ceplionem , non videbor forsitan aliquid magnum dicere, quod hxc ipsa malis eliam hominibus possunt advenire : neque enim ista bonos ſaciunt, sed eruditos.
Aut si præterea conlinentiam, ſortitudinem, pruden- lian, constantiam, mansueludinem, patientiam, beni- gnilalemque iu illius laudibus recognovero: nee sic quidem ſorsitan magnopere eum ornare judicabor, quod et his virtutibus plurimi Gentilium præditi fuere : Suntque hx laudes , ut debitzz quidem viro bono, ita plane non propria homini Christiat.0 : Po- stremo si lidem constantem, spem certam, caritalem
inlensam, omuemque sanctimoniam, et Ceremoniarum cultum, religionisque studium demonstravero, nee Sic quoque ſortassis laus erit eximia, quod hæc ipsa debet unusquisque de se rectus ſidelisque Christianus exhi- bere.
At vero, si hac omnia, et quecumque his no- minibus, aut omnino virtutis nomine continentur, in eo ſuisse universa contester, eaque ipsa non medio- eriter, aut vulgari quodam summotenus modo, sed excellenlissime a que incomparabiliter aſfuisse con- stet: nonne hoc divinum quiddam, in homine videri necesse est! sane cum (rila ista vulgo vocabula ,