PL 22, col. 691
Epistolae (Hieronymus Stridonensis), J. P. Migne
In English: The Letters of St. Jerome 77.2 · The Letters of St. Jerome 77.3 · The Letters of St. Jerome 77.0
2.
Fabiolae laudes. --In praesentiarum tradis mihi
Fabiolam, laudem Christianorum, miraculum Gentilium,
luctum pauperum, 458 solatium Monachorum.
Quidquid primum arripuero, sequentium comparatione
vilescit. Jejunium praedicem? sed praevalescunt
eleemosynae. Humilitatem laudem? sed major
est fidei ardor. Dicam appetitas sordes, et in condemnationem
vestium sericarum plebeium cultum et servilia
indumenta quaesita? PLUS EST animum deposuisse,
quam cultum. Difficilius arrogantia, quam auro caremus
et gemmis. His enim abjectis, interdum gloriosis
tumemus sordibus: et vendibilem paupertatem populari
aurae offerimus. CELATA VIRTUS, et conscientiae
fota secreto, Deum solum judicem respicit. Unde novis
mihi est efferenda praeconiis, et ordine Rhetorum
praetermisso, tota de conversionis ac poenitentiae [al. confessionis,
et conversationis ] incunabulis assumenda.
Alius forsitan scholae memor, Q. Maximum.
Unum qui nobis, cunctando, restituit rem [(Aeneid. 6)]
,
et totam Fabiorum gentem proferret in medium: diceret
pugnas, describeret praelia, et per tantae nobilitatis
gradus Fabiolam venisse jactaret, ut quod in
virga non poterat, in radicibus demonstraret. Ego
diversorii Bethleemitici, et praesepis Dominici amator,
in quo virgo puerpera Deum fudit infantem, ancillam
Christi, non de nobilitate veteris historiae, sed de
Ecclesiae humilitate producam.
3.
Et quia statim in principio, quasi scopulus quidam,
et procella mihi obtrectatorum ejus opponitur,
quod secundum sortita matrimonium, prius reliquerit,
non laudabo conversam, nisi prius ream absolvero.
Tanta prior maritus vitia habuisse narratur, ut
ne scortum quidem et vile mancipium ea sustinere
posset. Quae si voluero dicere, perdam virtutem feminae,
quae maluit culpam subire dissidii, quam corporis
sui infamare partem, et maculas ejus detegere.
Hoc solum proferam, quod verecundae matronae et
Christianae satis est. Praecepit Dominus uxorem non
debere dimitti, excepta causa fornicationis: et si
dimissa fuerit, manere innuptam [(Matth. 5 et 19)] .
Quidquid viris jubetur, hoc consequenter redundat in
feminas. Neque enim adultera uxor dimittenda est,
et vir moechus tenendus. « Si quis meretrici jungitur,
unum corpus facit » [(1. Cor. 6. 16)] : ergo et quae scortatori
impuroque sociatur, unum 459 cum eo corpus
efficitur. Aliae sunt leges Caesarum, aliae Christi:
aliud Papianus, aliud Paulus noster praecipit. Apud
illos viris impudicitae frena laxantur: et solo stupro
atque adulterio condemnato, passim per lupanaria
et ancillulas libido permittitur: quasi culpam
dignitas faciat, non voluntas. Apud nos, quod
non licet feminis, aeque non licet viris; et eadem servitus
pari conditione censetur. Dimisit ergo, ut aiunt,
Fabiolae laudes. --In praesentiarum tradis mihi
Fabiolam, laudem Christianorum, miraculum Gentilium,
luctum pauperum, 458 solatium Monachorum.
Quidquid primum arripuero, sequentium comparatione
vilescit. Jejunium praedicem? sed praevalescunt
eleemosynae. Humilitatem laudem? sed major
est fidei ardor. Dicam appetitas sordes, et in condemnationem
vestium sericarum plebeium cultum et servilia
indumenta quaesita? PLUS EST animum deposuisse,
quam cultum. Difficilius arrogantia, quam auro caremus
et gemmis. His enim abjectis, interdum gloriosis
tumemus sordibus: et vendibilem paupertatem populari
aurae offerimus. CELATA VIRTUS, et conscientiae
fota secreto, Deum solum judicem respicit. Unde novis
mihi est efferenda praeconiis, et ordine Rhetorum
praetermisso, tota de conversionis ac poenitentiae [al. confessionis,
et conversationis ] incunabulis assumenda.
Alius forsitan scholae memor, Q. Maximum.
Unum qui nobis, cunctando, restituit rem [(Aeneid. 6)]
,
et totam Fabiorum gentem proferret in medium: diceret
pugnas, describeret praelia, et per tantae nobilitatis
gradus Fabiolam venisse jactaret, ut quod in
virga non poterat, in radicibus demonstraret. Ego
diversorii Bethleemitici, et praesepis Dominici amator,
in quo virgo puerpera Deum fudit infantem, ancillam
Christi, non de nobilitate veteris historiae, sed de
Ecclesiae humilitate producam.
3.
Et quia statim in principio, quasi scopulus quidam,
et procella mihi obtrectatorum ejus opponitur,
quod secundum sortita matrimonium, prius reliquerit,
non laudabo conversam, nisi prius ream absolvero.
Tanta prior maritus vitia habuisse narratur, ut
ne scortum quidem et vile mancipium ea sustinere
posset. Quae si voluero dicere, perdam virtutem feminae,
quae maluit culpam subire dissidii, quam corporis
sui infamare partem, et maculas ejus detegere.
Hoc solum proferam, quod verecundae matronae et
Christianae satis est. Praecepit Dominus uxorem non
debere dimitti, excepta causa fornicationis: et si
dimissa fuerit, manere innuptam [(Matth. 5 et 19)] .
Quidquid viris jubetur, hoc consequenter redundat in
feminas. Neque enim adultera uxor dimittenda est,
et vir moechus tenendus. « Si quis meretrici jungitur,
unum corpus facit » [(1. Cor. 6. 16)] : ergo et quae scortatori
impuroque sociatur, unum 459 cum eo corpus
efficitur. Aliae sunt leges Caesarum, aliae Christi:
aliud Papianus, aliud Paulus noster praecipit. Apud
illos viris impudicitae frena laxantur: et solo stupro
atque adulterio condemnato, passim per lupanaria
et ancillulas libido permittitur: quasi culpam
dignitas faciat, non voluntas. Apud nos, quod
non licet feminis, aeque non licet viris; et eadem servitus
pari conditione censetur. Dimisit ergo, ut aiunt,