PL 25, col. 32
Commentaria in Ezechielem (Hieronymus Stridonensis), J. P. Migne
Salvatoris exspectat adventum. Et in Evangelio
secundum Joannem, qui ad comprehendendum venerant
Dominum, postquam ille respondit: Ego sum,
ceciderunt retrorsum in terram [(Joan. XVIII, 6)]
; sermonem
ejus, qui Moysi dixerat: Vade, dic filiis
Israel: Qui est, misit me ad vos [(Exod. III, 14)]
, minime
sustinentes.
Et dixit ad me: Fili hominis, sta super pedes tuos,
et loquar tibi [Vulg. tecum ]. Jacens sermonem Dei
audire non poterat, sed audit cum Moyse: Tu vero
hic sta mecum [(Exod. XXXIV, 2)]
. Quod et Daniel sibi
accidisse commemorat [(Dan. X)] .
[(Vers. 2.)]
Et ingressus est in me spiritus, postquam
locutus est mihi, et statuit me supra pedes meos. Et
audivi loquentem ad me, et dicentem: Fili hominis.
LXX: Et venit ad me spiritus, et assumpsit me, et
elevavit, et statuit me super pedes meos: et audivi eum
loquentem ad me, et dixit mihi: Fili hominis. Praeceperat
prophetae sermo divinus et jusserat: Sta super
pedes tuos [(Psal XXXIX, 3)]
; sed sine auxilio Dei
et adventu Spiritus sancti stare non poterat: propterea
ingreditur in eum, sive assumit et suscitat,
ut firmo sit gradu, et possit dicere: Statuit supra
petram pedes meos [(Ephes. VI, 14)]
. Nullumque peccatorem
stantem legimus, sed ad sanctos dicitur: State ergo succincti lumbos vestros.
Peccator autem
illud Deuteronomii 24 meretur audire: Non erit stabile
vestigium pedis tui [(Deut. XXVIII, 56)]
. Crebro ad
Ezechiel dicitur: Fili hominis [(Matth. VIII, 20)]
, et
ad Daniel raro: quorum uterque in persona ejus
qui dixerat: Filius autem hominis non habet ubi caput
suum reclinet, captivum populum consolatur, et
retrahit ad poenitentiam.
[(Vers. 3.)]
Mitto ego te ad filios Israel, ad gentes
apostatrices, quae recesserunt a me. Ipsi et patres eorum
praevaricati sunt pactum meum usque ad diem
hanc. Nequaquam populum Dei Israel, sed gentes
apostatrices vocat eos, qui a Domino recesserunt,
non solum patres, sed et filii. Nec peccato patrum
filii viderentur obnoxii; sed ut par et patrum et
filiorum esset impietas. Porro quod LXX transtulerunt, irritantes me,
sive in amaritudinem convertentes,
illud significat, quod Deus benignus et dulcis
natura nostris vitiis mutetur in amaritudinem.
Sicut enim sanctis dicitur: Gustate et videte quoniam
suavis est Dominus [(Psal. XXXIII, 9)]
; sic peccatores
eum amarum sentiunt. Unde et Apostolus bonitatem
et severitatem Dei super sanctos et peccatores
refert [(Rom. XXI)] . Et de peccatoribus qui jacebant,
scriptum est: Dominus erigit elisos, Dominus
diligit justos, Dominus solvit compeditos [(Psal.
CXLV, 8)]
. Sanctis vero stantibus praemia pollicetur.
[(Vers. 4.)]
Et filii dura facie, et indomabili corde
sunt, ad quos ego mitto te. Hoc in LXX non habetur.
Magnaeque clementiae est ad tales Deum mittere,
nec desperare eorum salutem; et confidentiae prophetalis,
quod ad tales quoque ire non timeat. Indomabili
autem corde, et dura facie, juxta illud debemus
accipere quod peccatori dicitur: Nervus ferreus
secundum Joannem, qui ad comprehendendum venerant
Dominum, postquam ille respondit: Ego sum,
ceciderunt retrorsum in terram [(Joan. XVIII, 6)]
; sermonem
ejus, qui Moysi dixerat: Vade, dic filiis
Israel: Qui est, misit me ad vos [(Exod. III, 14)]
, minime
sustinentes.
Et dixit ad me: Fili hominis, sta super pedes tuos,
et loquar tibi [Vulg. tecum ]. Jacens sermonem Dei
audire non poterat, sed audit cum Moyse: Tu vero
hic sta mecum [(Exod. XXXIV, 2)]
. Quod et Daniel sibi
accidisse commemorat [(Dan. X)] .
[(Vers. 2.)]
Et ingressus est in me spiritus, postquam
locutus est mihi, et statuit me supra pedes meos. Et
audivi loquentem ad me, et dicentem: Fili hominis.
LXX: Et venit ad me spiritus, et assumpsit me, et
elevavit, et statuit me super pedes meos: et audivi eum
loquentem ad me, et dixit mihi: Fili hominis. Praeceperat
prophetae sermo divinus et jusserat: Sta super
pedes tuos [(Psal XXXIX, 3)]
; sed sine auxilio Dei
et adventu Spiritus sancti stare non poterat: propterea
ingreditur in eum, sive assumit et suscitat,
ut firmo sit gradu, et possit dicere: Statuit supra
petram pedes meos [(Ephes. VI, 14)]
. Nullumque peccatorem
stantem legimus, sed ad sanctos dicitur: State ergo succincti lumbos vestros.
Peccator autem
illud Deuteronomii 24 meretur audire: Non erit stabile
vestigium pedis tui [(Deut. XXVIII, 56)]
. Crebro ad
Ezechiel dicitur: Fili hominis [(Matth. VIII, 20)]
, et
ad Daniel raro: quorum uterque in persona ejus
qui dixerat: Filius autem hominis non habet ubi caput
suum reclinet, captivum populum consolatur, et
retrahit ad poenitentiam.
[(Vers. 3.)]
Mitto ego te ad filios Israel, ad gentes
apostatrices, quae recesserunt a me. Ipsi et patres eorum
praevaricati sunt pactum meum usque ad diem
hanc. Nequaquam populum Dei Israel, sed gentes
apostatrices vocat eos, qui a Domino recesserunt,
non solum patres, sed et filii. Nec peccato patrum
filii viderentur obnoxii; sed ut par et patrum et
filiorum esset impietas. Porro quod LXX transtulerunt, irritantes me,
sive in amaritudinem convertentes,
illud significat, quod Deus benignus et dulcis
natura nostris vitiis mutetur in amaritudinem.
Sicut enim sanctis dicitur: Gustate et videte quoniam
suavis est Dominus [(Psal. XXXIII, 9)]
; sic peccatores
eum amarum sentiunt. Unde et Apostolus bonitatem
et severitatem Dei super sanctos et peccatores
refert [(Rom. XXI)] . Et de peccatoribus qui jacebant,
scriptum est: Dominus erigit elisos, Dominus
diligit justos, Dominus solvit compeditos [(Psal.
CXLV, 8)]
. Sanctis vero stantibus praemia pollicetur.
[(Vers. 4.)]
Et filii dura facie, et indomabili corde
sunt, ad quos ego mitto te. Hoc in LXX non habetur.
Magnaeque clementiae est ad tales Deum mittere,
nec desperare eorum salutem; et confidentiae prophetalis,
quod ad tales quoque ire non timeat. Indomabili
autem corde, et dura facie, juxta illud debemus
accipere quod peccatori dicitur: Nervus ferreus