PL 30, col. 27
Epistolae (Auctor incertus (Hieronymus Stridonensis)), J. P. Migne
summam in rebus parvis exhibentes alacritatem, ad
majora torpescimus. Considerare pudet, quantus sit
fervor in saeculo, qua cura singula quaeque studia
hominum quotidie ad perfectiora nitantur. Litterarum
ardor nulla prorsus aetate exstinguitur, immo
(ut saecularis auctoris utar sententia) ipsa magis aetate
inflammatur. Divitiarum amor insatiabilis est,
expleri nescit honorum cupido. Celerem habiturae
res finem, sine fine quaeruntur. Nos divinam sapientiam,
coelestes divitias, immortales honores pigra
quadam dissimulatione negligimus: et spirituales
divitias, aut ne attingimus quidem, aut si leviter degustaverimus,
continuo nos putamus esse satiatos.
Aliter nos divina Sapientia ad suas invitat epulas. Qui edunt me,
inquit, adhuc esurient: et qui me bibunt,
adhuc sitient [(Eccl. XXIV, 29)]
. Nullus umquam
talibus expletur epulis: nec aliquando patitur de satietate
fastidium. Tanto unusquisque capacior, tanto
avidior erit, quanto inde plus hauserit. Dominus in
Evangelio: Beati, ait, qui esuriunt et sitiunt justitiam:
quoniam ipsi saturabuntur [(Matth. V, 6)]
, vult enim
esurire nos hic semper ac sitire justitiam, ut in futuro,
justitiae retributione satiemur.
CAP. XII.--Consideranda vis ipsa verborum est,
et ita nobis desideranda est justitia: ut in fame, vel
siti, cibus desideratur ac potus. Et hoc in commune
omnibus est dicendum iis, qui vitae immortalis promissa
desiderant. Jam tuum est aestimare quantum
animo praestare debeas: quae majoris praemii desiderio,
plus facere proposuisti, quam vel alias facere
necesse est. Apostolus definiens Christi virginem
longe eam separavit a nupta: et diversis studiis,
singularitatis meritum conjugiique divisit: Innupta,
inquit, et virgo cogitat quae Dei sunt: quomodo placeat
Deo, ut sit sancta corpore et spiritu. Quae autem nupta
est, cogitat quae sunt mundi, quomodo placeat viro [(I Cor. VII, 32, 33, 34)]
.
Quae corpore et spiritu sancta
est, nec in membris, nec in mente delinquit.
Delinquere autem non in causa castitatis tantum
esse potest, sed etiam in quacumque parte justitiae.
Quamvis enim virgo corpore, virgo sit spiritu: et
nihilominus, aut manibus, aut oculis, aut auribus,
peccet, aut lingua: quomodo corpore sancta dicenda
est [ Al. tacet et]? Deinde si vel odio infecta, vel invidia,
vel avaritia, vel iracundia sit: quomodo spiritu
obtinet sanctitatem? Et si nupta, quae amore
conjugii cogitat, quomodo placeat viro suo [(Ibid. VII, 34)]
:
quantum liberis relinquat, quae variis mundi astricta
curis, rarius ad voluntatem Dei respicit: tamen de
peccatis excusare se non potest: quid faciet virgo,
quae soluta ab omnibus hujus mundi impedimentis,
ac libera, scholam quamdam castitatis ingressa
est?
CAP. XIII.--Si vis itaque propositi tui magnitudinem
aequare moribus, et per omnia Deo copulari:
si leve ac suave jugum Christi, suavius tibi leviusque
vis facere: nunc maxime in beata vita curam
impende: nunc stude, ut calentem recentis fidem
majora torpescimus. Considerare pudet, quantus sit
fervor in saeculo, qua cura singula quaeque studia
hominum quotidie ad perfectiora nitantur. Litterarum
ardor nulla prorsus aetate exstinguitur, immo
(ut saecularis auctoris utar sententia) ipsa magis aetate
inflammatur. Divitiarum amor insatiabilis est,
expleri nescit honorum cupido. Celerem habiturae
res finem, sine fine quaeruntur. Nos divinam sapientiam,
coelestes divitias, immortales honores pigra
quadam dissimulatione negligimus: et spirituales
divitias, aut ne attingimus quidem, aut si leviter degustaverimus,
continuo nos putamus esse satiatos.
Aliter nos divina Sapientia ad suas invitat epulas. Qui edunt me,
inquit, adhuc esurient: et qui me bibunt,
adhuc sitient [(Eccl. XXIV, 29)]
. Nullus umquam
talibus expletur epulis: nec aliquando patitur de satietate
fastidium. Tanto unusquisque capacior, tanto
avidior erit, quanto inde plus hauserit. Dominus in
Evangelio: Beati, ait, qui esuriunt et sitiunt justitiam:
quoniam ipsi saturabuntur [(Matth. V, 6)]
, vult enim
esurire nos hic semper ac sitire justitiam, ut in futuro,
justitiae retributione satiemur.
CAP. XII.--Consideranda vis ipsa verborum est,
et ita nobis desideranda est justitia: ut in fame, vel
siti, cibus desideratur ac potus. Et hoc in commune
omnibus est dicendum iis, qui vitae immortalis promissa
desiderant. Jam tuum est aestimare quantum
animo praestare debeas: quae majoris praemii desiderio,
plus facere proposuisti, quam vel alias facere
necesse est. Apostolus definiens Christi virginem
longe eam separavit a nupta: et diversis studiis,
singularitatis meritum conjugiique divisit: Innupta,
inquit, et virgo cogitat quae Dei sunt: quomodo placeat
Deo, ut sit sancta corpore et spiritu. Quae autem nupta
est, cogitat quae sunt mundi, quomodo placeat viro [(I Cor. VII, 32, 33, 34)]
.
Quae corpore et spiritu sancta
est, nec in membris, nec in mente delinquit.
Delinquere autem non in causa castitatis tantum
esse potest, sed etiam in quacumque parte justitiae.
Quamvis enim virgo corpore, virgo sit spiritu: et
nihilominus, aut manibus, aut oculis, aut auribus,
peccet, aut lingua: quomodo corpore sancta dicenda
est [ Al. tacet et]? Deinde si vel odio infecta, vel invidia,
vel avaritia, vel iracundia sit: quomodo spiritu
obtinet sanctitatem? Et si nupta, quae amore
conjugii cogitat, quomodo placeat viro suo [(Ibid. VII, 34)]
:
quantum liberis relinquat, quae variis mundi astricta
curis, rarius ad voluntatem Dei respicit: tamen de
peccatis excusare se non potest: quid faciet virgo,
quae soluta ab omnibus hujus mundi impedimentis,
ac libera, scholam quamdam castitatis ingressa
est?
CAP. XIII.--Si vis itaque propositi tui magnitudinem
aequare moribus, et per omnia Deo copulari:
si leve ac suave jugum Christi, suavius tibi leviusque
vis facere: nunc maxime in beata vita curam
impende: nunc stude, ut calentem recentis fidem