PL 30, col. 46
Epistolae (Auctor incertus (Hieronymus Stridonensis)), J. P. Migne
ore respondit, quo amplius confutarentur, si proderentur,
falso se quaerere quem sprevissent, dicente
ipso: Si credidissetis utique et mihi [(Joan. V, 46)]
.
Sed quoniam et ego vester sum, et vos vere scio
quaesisse judicium ejus, qui Aegyptium gaudenter
occidit, et cum adversario, dum in via estis, nitimini
cito confoederare concordiam, apud Judaeos
sibi suam sententiam relinquemus, super ipsos qui
eam protulere venientem.
II.
Nos humilibus de Domini lenitate dicemus: Vobis datum est scire mysterium
[(Matth. XIII, 11)]
. Ac
proinde, ut ad exordium diverticuli revertamur,
haereditatem illam vobis arbitror contemnendam.
nec aliquid a judice saeculi postulandum. Quomodo
enim vobis illos licet adire, qui etiam suo judicio
nesciunt veritatem? Quandoquidem Pilatus ex ipsorum
curia, sic loquitur ad Dominum: Quid est veritas [(Joann. XVIII, 36)]
?
Nempe hic judex erat, et
negotia causasque litigantium libripende justitiae
tanto statuto jure solvebat: et quid hic valebat facere,
si non noverat veritatem? Certe Evangelistae
adeo justum fuisse Pilatum commemorant, ut innocentem
mallet absolvere quam punire: et tamen
veritatem quasi discere cupiat, inquirit. Nam veritatis
ignoratio, interrogationis est actio. Quid ergo
dicemus? Inanes sine dubio mortalium curas, et
uniformem mundialium rerum prodidit falsitatem:
ibique judicia vera non esse, ubi sint mentita negotia:
seque in rebus carentibus veritate, carere vero
judicio judicat. Quid enim quasi nostrum apud illa
tribunalia repetemus, si, praescribente Apostolo, nihil intulimus in hunc mundum: verum nec auferre
quid possumus
[(I Tim. IX, 7)]
? Si enim nihil intulimus
in hunc mundum veniendo, et nihil auferre poterimus
abeundo: falso aliquid nostrum hic esse dicimus,
ubi nobis totus pene mundus alienus est. De
quo nobis quid judex saeculi tribuere [ Al. retribuere]
poterit, si nihil natura donavit? Quid Pilatus veritatis
interrogator potius quam prolator: quid, inquam,
nisi Barrabam, quem ideo Judaei Deo coeli
praeferunt, quia ad judicem saeculi convolarunt? In
quo utique perfidus populus non reum, sed reatum
accepit. Sed haec de judicio sint dicta, non de
negotio.
III.
Caeterum quod ad causam pertinet, non solum
moneo, sed obtestor, ut si Geruntium pro
Christo offendistis, in ea offensione duretis. Qui
enim perseveraverit usque in finem, hic salvus erit [(Matth. X, 22)]
.
Nam si causa offensionis est Christus,
amplexandum est impii patris elogium, non dolendum:
ne recedamus a Christo, cui nos illa exhaeredatio
commendat, sicut scriptum est: Beati
estis cum persecuti vos fuerint, et maledixerint nomini
vestro tamquam malo, propter filium hominis: gaudete
in illa die, et exsultate: ecce merces vestra
multa est in coelo [(Luc. V, 21 et seqq.)]
. Hanc mercedem
offensio illa providit, cujus poenitet veritatis.
Quod si vocatae ad Dominum in imagine Levitarum,
spiritualibus gladiis, corporeos occidistis affectus:
falso se quaerere quem sprevissent, dicente
ipso: Si credidissetis utique et mihi [(Joan. V, 46)]
.
Sed quoniam et ego vester sum, et vos vere scio
quaesisse judicium ejus, qui Aegyptium gaudenter
occidit, et cum adversario, dum in via estis, nitimini
cito confoederare concordiam, apud Judaeos
sibi suam sententiam relinquemus, super ipsos qui
eam protulere venientem.
II.
Nos humilibus de Domini lenitate dicemus: Vobis datum est scire mysterium
[(Matth. XIII, 11)]
. Ac
proinde, ut ad exordium diverticuli revertamur,
haereditatem illam vobis arbitror contemnendam.
nec aliquid a judice saeculi postulandum. Quomodo
enim vobis illos licet adire, qui etiam suo judicio
nesciunt veritatem? Quandoquidem Pilatus ex ipsorum
curia, sic loquitur ad Dominum: Quid est veritas [(Joann. XVIII, 36)]
?
Nempe hic judex erat, et
negotia causasque litigantium libripende justitiae
tanto statuto jure solvebat: et quid hic valebat facere,
si non noverat veritatem? Certe Evangelistae
adeo justum fuisse Pilatum commemorant, ut innocentem
mallet absolvere quam punire: et tamen
veritatem quasi discere cupiat, inquirit. Nam veritatis
ignoratio, interrogationis est actio. Quid ergo
dicemus? Inanes sine dubio mortalium curas, et
uniformem mundialium rerum prodidit falsitatem:
ibique judicia vera non esse, ubi sint mentita negotia:
seque in rebus carentibus veritate, carere vero
judicio judicat. Quid enim quasi nostrum apud illa
tribunalia repetemus, si, praescribente Apostolo, nihil intulimus in hunc mundum: verum nec auferre
quid possumus
[(I Tim. IX, 7)]
? Si enim nihil intulimus
in hunc mundum veniendo, et nihil auferre poterimus
abeundo: falso aliquid nostrum hic esse dicimus,
ubi nobis totus pene mundus alienus est. De
quo nobis quid judex saeculi tribuere [ Al. retribuere]
poterit, si nihil natura donavit? Quid Pilatus veritatis
interrogator potius quam prolator: quid, inquam,
nisi Barrabam, quem ideo Judaei Deo coeli
praeferunt, quia ad judicem saeculi convolarunt? In
quo utique perfidus populus non reum, sed reatum
accepit. Sed haec de judicio sint dicta, non de
negotio.
III.
Caeterum quod ad causam pertinet, non solum
moneo, sed obtestor, ut si Geruntium pro
Christo offendistis, in ea offensione duretis. Qui
enim perseveraverit usque in finem, hic salvus erit [(Matth. X, 22)]
.
Nam si causa offensionis est Christus,
amplexandum est impii patris elogium, non dolendum:
ne recedamus a Christo, cui nos illa exhaeredatio
commendat, sicut scriptum est: Beati
estis cum persecuti vos fuerint, et maledixerint nomini
vestro tamquam malo, propter filium hominis: gaudete
in illa die, et exsultate: ecce merces vestra
multa est in coelo [(Luc. V, 21 et seqq.)]
. Hanc mercedem
offensio illa providit, cujus poenitet veritatis.
Quod si vocatae ad Dominum in imagine Levitarum,
spiritualibus gladiis, corporeos occidistis affectus: