PL 38, col. 527
Sermones de Scripturis (Augustinus Hipponensis), J. P. Migne
In English: Sermons on Selected Lessons of the New Testament 36.9 · Sermons on Selected Lessons of the New Testament 36.8 · Sermons on Selected Lessons of the New Testament 36.10
Serva tibi, inquit avaritia. Pone te velle obtemperare:
interroga ubi serves. Illa tibi monstratura
est munitum locum, muratum cubiculum, arcam
ferream. Omnia muni: forte domesticus fur etiam
interiora perrumpet; et cum pecuniae tuae consulis,
vitae tuae timebis. Forte dum multum servas, qui vult
eripere, cogitat et occidere. Postremo adversus fures
licet quocumque munimine thesaurum tuum et vestem
tuam communias; communi ea adversus rubiginem
et tineam. Quid facturus es? Non est foris hostis
auferens, sed est intus absumens.
CAPUT VIII.
9.
Aliud stolidum consilium. Non
ergo bonum consilium dedit avaritia. Ecce jussit ut
serves, et non invenit dare locum ubi serves. Dicat
etiam consequentia, Consule in posterum. In quantum
posterum? In dies paucos et incertos. Dicit, Consule
in posterum, homini fortassis victuro nec in crastinum.
Sed ecce vivat quantum putat avaritia, non
quantum ostendit, non quantum docet, non quantum
fidit: sed quantum putat vixerit, senuerit, finierit;
adhuc senex incurvus, baculo innixus, lucrum quaerit,
et audit avaritiam dicentem, Consule in posterum.
In quod posterum? Jam exspirans loquitur. Propter
filios tuos, inquit. Utinam vel illos senes non avaros
haberemus, qui filios non habent. Etiam ipsis, etiam
talibus, etiam iniquitatem suam nulla pietatis imagine
excusantibus non cessat dicere, Consule in posterum.
Sed forte ipsi cito erubescunt: illos videamus
qui filios habent, utrum certi sint filios suos
possessuros esse quae reliquerint. Intendant cum vivunt,
filios aliorum, alios alienis improbitatibus quod
habuerant amittentes, alios propria nequitia quod possederant
consumentes: et remanent inopes filii divitum.
Parcite nasci servi avaritiae. Sed possidebunt
hoc, inquit, filii mei. Incertum est: non dico, Falsum
est; sed quod feceris, incertum est. Postremo,
fac certum: quid eis vis relinquere? Quod acquisisti
tibi. Certe quod acquisisti relictum non erat, et habes.
Si tu habere potuisti quod tibi relictum non
est, poterunt ergo habere et illi quod tu non reliqueris.
CAPUT IX.
10.
Consilium Dei id jubentis quod
avaritia. Refutata sunt consilia avaritiae: sed Dominus
eadem dicat, justitia jam loquatur: ipsa erunt
verba, non ipsa sententia. Serva tibi, ait Dominus
tuus, consule in posterum. Et hunc interroga, Ubi
servabo? Habebis thesaurum in coelo: ubi fur non accedet,
neque tinea corrumpet. In quantum posterum
servabis? Venite, benedicti Patris mei, percipite regnum
quod vobis paratum est ab origine mundi. Hoc
regnum quantorum dierum est, ostendit finis ipse
sententiae. Cum de sinistris diceret, Sic ibunt illi in
ambustionem aeternam; ait de dexteris, Justi autem in
vitam aeternam [(Matth. XXV, 34, 46)]
. Hoc est consulere
interroga ubi serves. Illa tibi monstratura
est munitum locum, muratum cubiculum, arcam
ferream. Omnia muni: forte domesticus fur etiam
interiora perrumpet; et cum pecuniae tuae consulis,
vitae tuae timebis. Forte dum multum servas, qui vult
eripere, cogitat et occidere. Postremo adversus fures
licet quocumque munimine thesaurum tuum et vestem
tuam communias; communi ea adversus rubiginem
et tineam. Quid facturus es? Non est foris hostis
auferens, sed est intus absumens.
CAPUT VIII.
9.
Aliud stolidum consilium. Non
ergo bonum consilium dedit avaritia. Ecce jussit ut
serves, et non invenit dare locum ubi serves. Dicat
etiam consequentia, Consule in posterum. In quantum
posterum? In dies paucos et incertos. Dicit, Consule
in posterum, homini fortassis victuro nec in crastinum.
Sed ecce vivat quantum putat avaritia, non
quantum ostendit, non quantum docet, non quantum
fidit: sed quantum putat vixerit, senuerit, finierit;
adhuc senex incurvus, baculo innixus, lucrum quaerit,
et audit avaritiam dicentem, Consule in posterum.
In quod posterum? Jam exspirans loquitur. Propter
filios tuos, inquit. Utinam vel illos senes non avaros
haberemus, qui filios non habent. Etiam ipsis, etiam
talibus, etiam iniquitatem suam nulla pietatis imagine
excusantibus non cessat dicere, Consule in posterum.
Sed forte ipsi cito erubescunt: illos videamus
qui filios habent, utrum certi sint filios suos
possessuros esse quae reliquerint. Intendant cum vivunt,
filios aliorum, alios alienis improbitatibus quod
habuerant amittentes, alios propria nequitia quod possederant
consumentes: et remanent inopes filii divitum.
Parcite nasci servi avaritiae. Sed possidebunt
hoc, inquit, filii mei. Incertum est: non dico, Falsum
est; sed quod feceris, incertum est. Postremo,
fac certum: quid eis vis relinquere? Quod acquisisti
tibi. Certe quod acquisisti relictum non erat, et habes.
Si tu habere potuisti quod tibi relictum non
est, poterunt ergo habere et illi quod tu non reliqueris.
CAPUT IX.
10.
Consilium Dei id jubentis quod
avaritia. Refutata sunt consilia avaritiae: sed Dominus
eadem dicat, justitia jam loquatur: ipsa erunt
verba, non ipsa sententia. Serva tibi, ait Dominus
tuus, consule in posterum. Et hunc interroga, Ubi
servabo? Habebis thesaurum in coelo: ubi fur non accedet,
neque tinea corrumpet. In quantum posterum
servabis? Venite, benedicti Patris mei, percipite regnum
quod vobis paratum est ab origine mundi. Hoc
regnum quantorum dierum est, ostendit finis ipse
sententiae. Cum de sinistris diceret, Sic ibunt illi in
ambustionem aeternam; ait de dexteris, Justi autem in
vitam aeternam [(Matth. XXV, 34, 46)]
. Hoc est consulere