PL 4, col. 621
De opere et eleemosynis (Cyprianus Carthaginensis), J. P. Migne · De bono patientiae (Cyprianus Carthaginensis), J. P. Migne
In English: On Works and Alms 25 · On Works and Alms 26
possessor in terris redditus ac fructus suos cum fraternitate
partitur, dum largitionibus gratuitis communis
ac justus est, Dei Patris imitator est.
XXVI.
Quae illa erit, fratres charissimi, operantium
gloria, quam grandis est summa laetitia, cum populum
suum Dominus coeperit recensere, et meritis
atque operibus nostris praemia promissa contribuens,
pro terrenis coelestia, pro temporalibus sempiterna,
pro modicis magna praestare, offerre nos Patri, cui
nos sua sanctificatione restituit, aeternitatem nobis
immortalitatemque largiri, ad quam nos sanguinis
sui vivificatione reparavit, reduces ad paradisum denuo
facere, regna coelorum fide et veritate suae pollicitationis
aperire! Haec haereant firmiter sensibus
nostris, haec intelligantur plena fide, haec corde toto
diligantur, haec indesinentium operum magnanimitate
redimantur. Praeclara et divina res, fratres
charissimi, salutaris operatio, solatium grande credentium,
Scripti hujus occasionem ita paucis
exponit ipse Cyprianus sub finem Epist. ad Jubaianum:
« Servatur a nobis patienter et leniter charitas
animi, collegii honor, dilectionis vinculum,
concordia sacerdotii. Propter hoc etiam nunc libellum
de Bono Patientiae, quantum valuit nostra mediocritas,
permittente Domino et inspirante, conscripsimus,
quem ad te, pro mutua dilectione,
transmisimus. » Postquam itaque initio, patientiam
veram a falsa philosophorum distinxit, a patientia
Dei, Christi ac justorum omnium, patientiam
christianam commendat. Deinde non utilem modo,
sed et necessariam illam esse, tum Scripturis, tum rationibus
probat, exemplis item Job et Tobiae; et ut
ex opposito sibi vitio magis patientiae bonum elucescat,
impatientiae quantum malum sit prosequitur.
partitur, dum largitionibus gratuitis communis
ac justus est, Dei Patris imitator est.
XXVI.
Quae illa erit, fratres charissimi, operantium
gloria, quam grandis est summa laetitia, cum populum
suum Dominus coeperit recensere, et meritis
atque operibus nostris praemia promissa contribuens,
pro terrenis coelestia, pro temporalibus sempiterna,
pro modicis magna praestare, offerre nos Patri, cui
nos sua sanctificatione restituit, aeternitatem nobis
immortalitatemque largiri, ad quam nos sanguinis
sui vivificatione reparavit, reduces ad paradisum denuo
facere, regna coelorum fide et veritate suae pollicitationis
aperire! Haec haereant firmiter sensibus
nostris, haec intelligantur plena fide, haec corde toto
diligantur, haec indesinentium operum magnanimitate
redimantur. Praeclara et divina res, fratres
charissimi, salutaris operatio, solatium grande credentium,
Scripti hujus occasionem ita paucis
exponit ipse Cyprianus sub finem Epist. ad Jubaianum:
« Servatur a nobis patienter et leniter charitas
animi, collegii honor, dilectionis vinculum,
concordia sacerdotii. Propter hoc etiam nunc libellum
de Bono Patientiae, quantum valuit nostra mediocritas,
permittente Domino et inspirante, conscripsimus,
quem ad te, pro mutua dilectione,
transmisimus. » Postquam itaque initio, patientiam
veram a falsa philosophorum distinxit, a patientia
Dei, Christi ac justorum omnium, patientiam
christianam commendat. Deinde non utilem modo,
sed et necessariam illam esse, tum Scripturis, tum rationibus
probat, exemplis item Job et Tobiae; et ut
ex opposito sibi vitio magis patientiae bonum elucescat,
impatientiae quantum malum sit prosequitur.