PL 40, col. 358
inde possit auferre quod meruit. Nolens se esse reum, 1 Sic Mss. At editi, rivificante. LIBER UNUS. 338 addit potius ad reatum, etsua excusando non aceusando peecata, ignoral non 86 penam removere, sed veniam.
Apud homines enim judices, quoniam alli possunt, quacumqae velut pergare ſallaeiaquod perperam factum est, prodesse aliquid videtur ad tempns : apud Peum autem , qui falli non polest, non est adhibenda fſallax deſensio, $ed verax confessio peccatorum.
44. Et alji quidem qui $ua consueverunt excusare peccata, fato 56 ad peccandum queruntor impelli , tanquam hoc decreverint siders, ct celum prius 1a- lia decernendo peceaverit, nt homo postea talia com- mittendo peccarel.
Alii fortune matunt imputare quod peccant : qui omnia ſortwilis casibus agitari pulant ; nee lamen hoe se fortuita lemeritate , sed perspe- cta ralione sapere 4que 2886verare contendunt.
Qua- lis ergo dementia est, disputationes suas rationi tri- buere, et actiones Suas Ccagibus subjugare ? Alli totum quod male faciunt, in diabolum referent : nec volunt cum illo habere vel pariem, eum iflum sibi occultis suggesLionibus mala 8vasisse $u$picari possint , $6 aulem illis.
suggestionibus, undecumque fuerint , consensisse dubitare non possint. Sunt etiam qui ex cusalionem Suam cextendant in accusationem Dei , di- vino judicio miser+, $u6 autem farore blasphemi, Etenim adversus eum ex eontrario principio inducunt wali substantiam rebellantem , eui non potuisset re- 8$ere, nisi Substantiz naturzque $uz partem eidem rebellanti contaminandam corrumpendamque mi-
scujs8et : et tunc $e peccare dicunt, quando natura mali prevalet nature Dei. Hee Manichzorum est im- mundissima insania, quorum machinamenta diabo- lica ſacillime veritas indubitata subveriit, qui Dei naturam incontaminabilem aique incorruptibilem conlitetur.
Quid autem flagitiosz contaminationis et corruptionis de igtis merito non creditur, a quibus Deus, qui summe atque incomparabiliter bonus est, conlaminabilis et corruplibilis creditur ? CAPUT VI.
— 15. Contra alios qui ut 88 excusent , . dicunt placere Deo peccata, Deus et de malis ſacit bona, Homo cum poleslale peccandi factus, pro premio ac- cepturus non pos8e peccare.
Sunt et qui eo modo in excusalione Peccalorum suorum accusant Deum, ut di- cant ej placere peccala. Nam si displicerent, inquiuat, nullo modo ea fieri omvipoteniissima utique po- teslale permillerel.
Quasi vero peccala Deus impunita esSe permiserit, etiam in eis quos a Supplicio sempi- tcrno remissione liberat peccatorum. Nullus quippe debitz gravioris pene accipil veniam , nisi qualem- cumque , elsi longe minorem quam debebat , solverit penam : alque ita impartitur largitas misericordia , ut non reliaqualur eliam justitia disciplinz.
Nam et peccalum quod inultum videtur, habet pedisequam p@Rnam guam , ut nemo de admiss0 nisi aut amaritu- dine doleat , awd czcitale non doleat. Sicut ergo tu dicis , Cur permillit ista , $i displicent? ita ego dico, Cur punit isla, si placent? Ac per hoe sicut'ego con- fiteor quod omnino ista non fierent, nisi agQmnipo-
tenle permillerentur; ita tu conkere facienda non eaze que a jusl0 puniantur : ut non faciendo que
Apud homines enim judices, quoniam alli possunt, quacumqae velut pergare ſallaeiaquod perperam factum est, prodesse aliquid videtur ad tempns : apud Peum autem , qui falli non polest, non est adhibenda fſallax deſensio, $ed verax confessio peccatorum.
44. Et alji quidem qui $ua consueverunt excusare peccata, fato 56 ad peccandum queruntor impelli , tanquam hoc decreverint siders, ct celum prius 1a- lia decernendo peceaverit, nt homo postea talia com- mittendo peccarel.
Alii fortune matunt imputare quod peccant : qui omnia ſortwilis casibus agitari pulant ; nee lamen hoe se fortuita lemeritate , sed perspe- cta ralione sapere 4que 2886verare contendunt.
Qua- lis ergo dementia est, disputationes suas rationi tri- buere, et actiones Suas Ccagibus subjugare ? Alli totum quod male faciunt, in diabolum referent : nec volunt cum illo habere vel pariem, eum iflum sibi occultis suggesLionibus mala 8vasisse $u$picari possint , $6 aulem illis.
suggestionibus, undecumque fuerint , consensisse dubitare non possint. Sunt etiam qui ex cusalionem Suam cextendant in accusationem Dei , di- vino judicio miser+, $u6 autem farore blasphemi, Etenim adversus eum ex eontrario principio inducunt wali substantiam rebellantem , eui non potuisset re- 8$ere, nisi Substantiz naturzque $uz partem eidem rebellanti contaminandam corrumpendamque mi-
scujs8et : et tunc $e peccare dicunt, quando natura mali prevalet nature Dei. Hee Manichzorum est im- mundissima insania, quorum machinamenta diabo- lica ſacillime veritas indubitata subveriit, qui Dei naturam incontaminabilem aique incorruptibilem conlitetur.
Quid autem flagitiosz contaminationis et corruptionis de igtis merito non creditur, a quibus Deus, qui summe atque incomparabiliter bonus est, conlaminabilis et corruplibilis creditur ? CAPUT VI.
— 15. Contra alios qui ut 88 excusent , . dicunt placere Deo peccata, Deus et de malis ſacit bona, Homo cum poleslale peccandi factus, pro premio ac- cepturus non pos8e peccare.
Sunt et qui eo modo in excusalione Peccalorum suorum accusant Deum, ut di- cant ej placere peccala. Nam si displicerent, inquiuat, nullo modo ea fieri omvipoteniissima utique po- teslale permillerel.
Quasi vero peccala Deus impunita esSe permiserit, etiam in eis quos a Supplicio sempi- tcrno remissione liberat peccatorum. Nullus quippe debitz gravioris pene accipil veniam , nisi qualem- cumque , elsi longe minorem quam debebat , solverit penam : alque ita impartitur largitas misericordia , ut non reliaqualur eliam justitia disciplinz.
Nam et peccalum quod inultum videtur, habet pedisequam p@Rnam guam , ut nemo de admiss0 nisi aut amaritu- dine doleat , awd czcitale non doleat. Sicut ergo tu dicis , Cur permillit ista , $i displicent? ita ego dico, Cur punit isla, si placent? Ac per hoe sicut'ego con- fiteor quod omnino ista non fierent, nisi agQmnipo-
tenle permillerentur; ita tu conkere facienda non eaze que a jusl0 puniantur : ut non faciendo que