PL 41, col. 816
Epistola ad omnem ecclesiam (Lucianus presbyter Caphamargalae), J. P. Migne
in sua majestate in terris positus in coelum vidit
stantem, et tanquam angelus in concione hominum apparuit.
Et cum haec dixisset sanctus Joannes, dimisit me.
Cumque venissem ad villam, misi praeconem ad omnes
habitatores villae, diluculo ut consurgerent, et foderent
in acervo.
7.
Eadem vero nocte apparuit ipse domnus Gamaliel
cuidam monacho Migetio nomine, innocenti et simplici
viro, ea similitudine qua mihi apparuit; et dixit ad
eum: Vade, et dic Luciano presbytero, In vanum laboras
in acervo illo; modo non sumus ibi, sed tunc ibi
positi fuimus, cum lamentarentur nos secundum consuetudinem
antiquorum: propter quod acervus in testimonium
planctus factus est. Sed quaere nos in alia parte,
in loco qui dicitur lingua syriaca, Debathalia; quod interpretatur
in graeco, Andragathon; quod nos possumus
dicere, Virorum bonorum. Diluculo vero surgens, inveni
monachum illum praedicantem omnibus fratribus. Hymnis
dictis, deinde coepi dicere: Eamus ad acervum illum,
et fodiamus in illo. Tunc quidam dixerunt mihi:
Audi primum quid dicat monachus Migetius. Advocato
monacho Migetio, exquisivi ab eo quid esset. Ille autem
universa signa quae viderat Gamalielis, dixit mihi, et
quemadmodum vidisset contra austrum agrum situm, et
monumentum in eo quasi neglectum et ruinosum, ubi
tres lectos aureos stratos vidit, unum ex iis altiorem ab
aliis, in quo erant duo jacentes, unus senex et unus juvenis,
et in aliis lectis duobus erant singuli. Et respondit
qui erat in excelsiori lecto, et dixit: Vade, et dic presbytero
Luciano, quoniam nos domini loci hujus sumus. Si
vis magnum et justum invenire, ipse ab orientali plaga
nobis positus est. Et haec audiens a monacho, glorificavi
Dominum, quoniam inventus est et alius testis in revelatione.
Haec autem ut vidi, ita et evenerunt; et consona
sibi apparuerunt universa.
8.
Statim igitur nuntiavi beato episcopo. At ille misit
ad fratres suos episcopos. Qui cum occurrissent, venerunt
ad locum: quem cum jussissent fodere, et pars
terrae maxima fuisset egesta, invenimus lapidem, in quo
sculptum erat, Celeliel, Nasoon, Gamaliel, Abbibabel; hebraica quidem verba, litteris autem graecis. Interpretatio
vero nominum haec est: Celeliel Stephanus quidem
dicitur, Nasoon vero Nicodemus, Abibabel filium Gamalielis
significat. Cum autem pervenissemus deorsum,
invenimus locum sancti Stephani in parte orientis, sicut
audieram. Et statim terrae motus factus est, et tanta
suavitas et fragrantia odoris inde egressa est, quantam
nullus hominum sensisse se meminit: ut putaremus nos
in amaenitate paradisi esse positos. Multitudo namque
populi aderat nobiscum, inter quos plurimi erant infirmi
variis languoribus: in ipsa hora mox de odore
suavitatis ejus septuaginta et tres animae curatae sunt. Ab
aliis fugati daemones, aliorum fons restinctus est sanguinis:
alii a strumis et furunculis liberati; alii a secretiore
infirmitate sanati, alii a tertianis et quartanis:
stantem, et tanquam angelus in concione hominum apparuit.
Et cum haec dixisset sanctus Joannes, dimisit me.
Cumque venissem ad villam, misi praeconem ad omnes
habitatores villae, diluculo ut consurgerent, et foderent
in acervo.
7.
Eadem vero nocte apparuit ipse domnus Gamaliel
cuidam monacho Migetio nomine, innocenti et simplici
viro, ea similitudine qua mihi apparuit; et dixit ad
eum: Vade, et dic Luciano presbytero, In vanum laboras
in acervo illo; modo non sumus ibi, sed tunc ibi
positi fuimus, cum lamentarentur nos secundum consuetudinem
antiquorum: propter quod acervus in testimonium
planctus factus est. Sed quaere nos in alia parte,
in loco qui dicitur lingua syriaca, Debathalia; quod interpretatur
in graeco, Andragathon; quod nos possumus
dicere, Virorum bonorum. Diluculo vero surgens, inveni
monachum illum praedicantem omnibus fratribus. Hymnis
dictis, deinde coepi dicere: Eamus ad acervum illum,
et fodiamus in illo. Tunc quidam dixerunt mihi:
Audi primum quid dicat monachus Migetius. Advocato
monacho Migetio, exquisivi ab eo quid esset. Ille autem
universa signa quae viderat Gamalielis, dixit mihi, et
quemadmodum vidisset contra austrum agrum situm, et
monumentum in eo quasi neglectum et ruinosum, ubi
tres lectos aureos stratos vidit, unum ex iis altiorem ab
aliis, in quo erant duo jacentes, unus senex et unus juvenis,
et in aliis lectis duobus erant singuli. Et respondit
qui erat in excelsiori lecto, et dixit: Vade, et dic presbytero
Luciano, quoniam nos domini loci hujus sumus. Si
vis magnum et justum invenire, ipse ab orientali plaga
nobis positus est. Et haec audiens a monacho, glorificavi
Dominum, quoniam inventus est et alius testis in revelatione.
Haec autem ut vidi, ita et evenerunt; et consona
sibi apparuerunt universa.
8.
Statim igitur nuntiavi beato episcopo. At ille misit
ad fratres suos episcopos. Qui cum occurrissent, venerunt
ad locum: quem cum jussissent fodere, et pars
terrae maxima fuisset egesta, invenimus lapidem, in quo
sculptum erat, Celeliel, Nasoon, Gamaliel, Abbibabel; hebraica quidem verba, litteris autem graecis. Interpretatio
vero nominum haec est: Celeliel Stephanus quidem
dicitur, Nasoon vero Nicodemus, Abibabel filium Gamalielis
significat. Cum autem pervenissemus deorsum,
invenimus locum sancti Stephani in parte orientis, sicut
audieram. Et statim terrae motus factus est, et tanta
suavitas et fragrantia odoris inde egressa est, quantam
nullus hominum sensisse se meminit: ut putaremus nos
in amaenitate paradisi esse positos. Multitudo namque
populi aderat nobiscum, inter quos plurimi erant infirmi
variis languoribus: in ipsa hora mox de odore
suavitatis ejus septuaginta et tres animae curatae sunt. Ab
aliis fugati daemones, aliorum fons restinctus est sanguinis:
alii a strumis et furunculis liberati; alii a secretiore
infirmitate sanati, alii a tertianis et quartanis: