PL 47, col. 588
Horum au- tem lectores præmonitos volui, ne quis postea diplo- ptoris Galli præposterum de Auguslini scriptis judi- cium perculit, ut pateat allata ab adversario argu- menta nibjli fieri ab eruditis vitis.
IMustrissimus Joseph Maria Svaresius, episcopus Vasionensis, in dissertatione priori de Chronologia operum sancii Augustini, hæc ait: « Sed quod sanctissimus Petrus apostolorum princeps de coapostoli sui sancti Pauli sensit Epistolis, usurpare de operibus saneti Augu- stini audeo, scilicet in illis sanetum loqui Patrem de his in quibus aunt quedam diſſicilia intellectu, que in-
docti el instabiles depravant, sicut et cateras Scriptu- ras, ad auam ipsorum perditionem. Nec enim auctoris ulla id accidit culpa, sed lectorum vitio, qui sive minus perspicaces, seu vagis imbuti prius erroribus, wa illud a pontifice nec visum nec lectum commi- B ordinem potissimum librorum et disputationum igno- niscatur, Alexandro VII ad Lovanienses dato, in quo sanelus
» Volo autem Prospero supparem producere doctissimum de aliero diplomate ab rantes, mentem acutissimam et sanissimas sententias doctissimi Patris assequi non potuerunt; ex pdavriz occzecati sibi nebulas offundunt, et inania portenta comminiscuntur.
» Hlzc quidem ille ante triennium scripsit , cujus sententia tanto præsule digna priori huic capiti finem imponet. | CAPUT UL Recentiores accusant eamdem suncti Augustini doctri- nam antilogie.
Rejiciuntur. Graviorem alteram injuriam iidem seriptores Au- gus tino inferunt : inquiont enim eumdem ganctum doctorem tot tantisque antilogiis laborare, ut ex illis prægrande satis volumen possent consarcinare.
A0 cusationem ipsorummet verbis recitabo. Adamus, cap. 6, pag. 614, hee citra pudorem eructat : « Mihi licet addere quod si diversas saneti Augustini sententias in hac materia colligere veſlem, corpos quoddam ex diversissimis partibus toaptarem.
Uno loco dieit nostram salutem absotuto deereto esse deſi niiam, alibi nihilominus affirmat pendere illam a nostra volunta- te; præscientiam esse posteriorem deereio reproba- tionis, et esse item anteriorem ; nostra libertate gra- uam adimpleri, et libertatem in usum a gratia deduci; graliam esse vietricem, sed et eidem nostram liber latem resistere; solum peccatum originis plures in
damnallonem perpetuam conjicere, et homines damnari ob propria tantum delieta et fihertatis rebel- lionem. Hie arma sumpsit contra gratiam, et hic eamdem evexit. Hine coneludo quod si mihi non licet dicere, sanctum Augustinum in variis suorum librorum locis sibi contradixisse, saltem fas est mihi credere ipsius doctrinam esse intricatissimam, cum nulla reperiri possit intricatior, quam qua sibi ipsi
repugnare videtur. . Ita recentior sancti Augustivi deſensor. Hzc eo collimant ut summum Ecrtesiz magistrum omni prorsus exuant auctoritate. Quotns- quisque enim est qui credat viro ili qui nec sibi credit ? Ceriane mihi erunt illa quz Ipsimet auetori incertissima visa sunt? Ubi et divisio ac sententiarum varietas est, inde procul veritas degit, quæ, cum una
sit, nequit in partes dividi. Qui opposita docet, nihil sane docet, enimvero diruit adificatque. Solus error
IMustrissimus Joseph Maria Svaresius, episcopus Vasionensis, in dissertatione priori de Chronologia operum sancii Augustini, hæc ait: « Sed quod sanctissimus Petrus apostolorum princeps de coapostoli sui sancti Pauli sensit Epistolis, usurpare de operibus saneti Augu- stini audeo, scilicet in illis sanetum loqui Patrem de his in quibus aunt quedam diſſicilia intellectu, que in-
docti el instabiles depravant, sicut et cateras Scriptu- ras, ad auam ipsorum perditionem. Nec enim auctoris ulla id accidit culpa, sed lectorum vitio, qui sive minus perspicaces, seu vagis imbuti prius erroribus, wa illud a pontifice nec visum nec lectum commi- B ordinem potissimum librorum et disputationum igno- niscatur, Alexandro VII ad Lovanienses dato, in quo sanelus
» Volo autem Prospero supparem producere doctissimum de aliero diplomate ab rantes, mentem acutissimam et sanissimas sententias doctissimi Patris assequi non potuerunt; ex pdavriz occzecati sibi nebulas offundunt, et inania portenta comminiscuntur.
» Hlzc quidem ille ante triennium scripsit , cujus sententia tanto præsule digna priori huic capiti finem imponet. | CAPUT UL Recentiores accusant eamdem suncti Augustini doctri- nam antilogie.
Rejiciuntur. Graviorem alteram injuriam iidem seriptores Au- gus tino inferunt : inquiont enim eumdem ganctum doctorem tot tantisque antilogiis laborare, ut ex illis prægrande satis volumen possent consarcinare.
A0 cusationem ipsorummet verbis recitabo. Adamus, cap. 6, pag. 614, hee citra pudorem eructat : « Mihi licet addere quod si diversas saneti Augustini sententias in hac materia colligere veſlem, corpos quoddam ex diversissimis partibus toaptarem.
Uno loco dieit nostram salutem absotuto deereto esse deſi niiam, alibi nihilominus affirmat pendere illam a nostra volunta- te; præscientiam esse posteriorem deereio reproba- tionis, et esse item anteriorem ; nostra libertate gra- uam adimpleri, et libertatem in usum a gratia deduci; graliam esse vietricem, sed et eidem nostram liber latem resistere; solum peccatum originis plures in
damnallonem perpetuam conjicere, et homines damnari ob propria tantum delieta et fihertatis rebel- lionem. Hie arma sumpsit contra gratiam, et hic eamdem evexit. Hine coneludo quod si mihi non licet dicere, sanctum Augustinum in variis suorum librorum locis sibi contradixisse, saltem fas est mihi credere ipsius doctrinam esse intricatissimam, cum nulla reperiri possit intricatior, quam qua sibi ipsi
repugnare videtur. . Ita recentior sancti Augustivi deſensor. Hzc eo collimant ut summum Ecrtesiz magistrum omni prorsus exuant auctoritate. Quotns- quisque enim est qui credat viro ili qui nec sibi credit ? Ceriane mihi erunt illa quz Ipsimet auetori incertissima visa sunt? Ubi et divisio ac sententiarum varietas est, inde procul veritas degit, quæ, cum una
sit, nequit in partes dividi. Qui opposita docet, nihil sane docet, enimvero diruit adificatque. Solus error