PL 47, col. 602
632. Sed pura puta sint isthec Anti-Augustinianorum figmenta. Nullus tione liberi arbitrii, proper questionis difficultatem minus jntelligentibus id videri posse dixit. Præterea appellat lib. v, cap.
9, contra Julianum, et lib. 1 de Origine anime, cap. 15, At in priori loco de con- cupiscentia tantum disputat, ia posteriori de origine anime, et neutrobique de animi sui impeiu, zelo ſervore, excessu verbum ullum habet.
Ceterum quantum periculi ex objectis excessibus Augustini doctrina subeat, nemo non videt; elenim si in illis excessibus Augustinus liberi arbitrii vires plus justo depressit, ac vires gratiz altius extulit, tune Calvinus concinuisse cum Augustino dicetur, qui in illis excessibus suum dogma fundavit.
Scimus Calvinum ſalso æque ac superbe gloriari solitum, B suum esse totum Augustinum, ita eumdem claman- tem inducit ipse Adamus pag. 561 : Augustinus 10 tus noster est.
Nostri homines respondent Augustin doctrinam parumper excedere limites veritatis, ei ex hac parte Calvino favere, nec esse doetrinam ejus- dem recipiendam, nisi detonsis illis excessibus, in quos nativo animi furore præeeps corruit.
Hine Ada mus, cap. 8, pag. 640, scribit : ( Modo ne in Pela- giauorum errores, quos Augustinus insequitur, inc- dam, mihi licet verborum quibus ad eos expugnan- dos utitur impetum non 8equi.
Inde fit ut medius stem inter Pelagium et Calvinum. Si enim verba Au- gustini mitigando me nimium demitterem, Pelagia- nus essem. Si vero eorum altitudinem tenere vel- lem, Calvinista forem; medium ergo me cum Eccle- mortalium adeo exacte Pelagianorum ac Manichæo- C sia teneo.
Augustinum enim in partes dividendum judicas, ut qua parte in excessuum altitudinem extollitur, Cal- vino cedat; qua vero humilior est, tuus, imo Eccle- size sit. At hoc quid aliud est quam Augustinum Cal- vino prodere, quem a Calvino abs te vindicari jacti- tabas ? Augustinum tamen in partes secari superi velant, totus totum petentibus concedendus est, el
qui Augustini parte contentos se dicunt, ne mini- mum quidem illius unguem obtineant. Sed inani prorsus assertione Calvinus totum suum esse Au- guslinum fiaxit, nam veritate cogente partem et gratia defenditur, negari existiment liberum arbi- D ipse Augustini se abjicere ſassus est lib.
» At nec verbum de ibnata sibi in disputando vehementia atque ex- cap. 11, inquiens : « Ac ne Augustini quidem sen- tentia per omnia recipienda est.
„ liaque, Calvino judice , Augustini sententia partim aceipienda, par- tim repudianda est; cui perbelle noster Adamus consonat. At hee ;injuria usque adeo nociva est, ut universam Augustini auctoritatem , velint nolint, evertat.
Etenim quo præsidio adjuti discernere lan- dem poterimus hie Augustinum in veritatis mela sistere, alibi vero ultra excurrere? Viderint an maximum Eeclesie doctorem de excessu ubique sus pectum faciant.
Hie mihi discutiendum occurrit an hæe dicteria in unum Augustinum cadant, au ipsius quoque Eccle--
9, contra Julianum, et lib. 1 de Origine anime, cap. 15, At in priori loco de con- cupiscentia tantum disputat, ia posteriori de origine anime, et neutrobique de animi sui impeiu, zelo ſervore, excessu verbum ullum habet.
Ceterum quantum periculi ex objectis excessibus Augustini doctrina subeat, nemo non videt; elenim si in illis excessibus Augustinus liberi arbitrii vires plus justo depressit, ac vires gratiz altius extulit, tune Calvinus concinuisse cum Augustino dicetur, qui in illis excessibus suum dogma fundavit.
Scimus Calvinum ſalso æque ac superbe gloriari solitum, B suum esse totum Augustinum, ita eumdem claman- tem inducit ipse Adamus pag. 561 : Augustinus 10 tus noster est.
Nostri homines respondent Augustin doctrinam parumper excedere limites veritatis, ei ex hac parte Calvino favere, nec esse doetrinam ejus- dem recipiendam, nisi detonsis illis excessibus, in quos nativo animi furore præeeps corruit.
Hine Ada mus, cap. 8, pag. 640, scribit : ( Modo ne in Pela- giauorum errores, quos Augustinus insequitur, inc- dam, mihi licet verborum quibus ad eos expugnan- dos utitur impetum non 8equi.
Inde fit ut medius stem inter Pelagium et Calvinum. Si enim verba Au- gustini mitigando me nimium demitterem, Pelagia- nus essem. Si vero eorum altitudinem tenere vel- lem, Calvinista forem; medium ergo me cum Eccle- mortalium adeo exacte Pelagianorum ac Manichæo- C sia teneo.
Augustinum enim in partes dividendum judicas, ut qua parte in excessuum altitudinem extollitur, Cal- vino cedat; qua vero humilior est, tuus, imo Eccle- size sit. At hoc quid aliud est quam Augustinum Cal- vino prodere, quem a Calvino abs te vindicari jacti- tabas ? Augustinum tamen in partes secari superi velant, totus totum petentibus concedendus est, el
qui Augustini parte contentos se dicunt, ne mini- mum quidem illius unguem obtineant. Sed inani prorsus assertione Calvinus totum suum esse Au- guslinum fiaxit, nam veritate cogente partem et gratia defenditur, negari existiment liberum arbi- D ipse Augustini se abjicere ſassus est lib.
» At nec verbum de ibnata sibi in disputando vehementia atque ex- cap. 11, inquiens : « Ac ne Augustini quidem sen- tentia per omnia recipienda est.
„ liaque, Calvino judice , Augustini sententia partim aceipienda, par- tim repudianda est; cui perbelle noster Adamus consonat. At hee ;injuria usque adeo nociva est, ut universam Augustini auctoritatem , velint nolint, evertat.
Etenim quo præsidio adjuti discernere lan- dem poterimus hie Augustinum in veritatis mela sistere, alibi vero ultra excurrere? Viderint an maximum Eeclesie doctorem de excessu ubique sus pectum faciant.
Hie mihi discutiendum occurrit an hæe dicteria in unum Augustinum cadant, au ipsius quoque Eccle--