PL 57, col. 796
Tractatus (Maximus Taurinensis), J. P. Migne
et ignorantiae tenebras non derelinquit. Paravi
lucernam Christo meo: iterum in Joannem sanctum
dici, intelligimus lucernam populum illuminantem de
isto Domino Salvatore et de ejus adventu in carne
futuro. Et Isaias sanctissimus loquebatur: Confortamini,
inquit, manus resolutae et genua debilia et post
pauca ait: Deus noster judicium retribuet; ipse veniet,
salvabit nos: tunc aperientur oculi caecorum, et aures
surdorum audient [(Isai. XXXV)]
, et caetera. Et Baruch
dicebat de Christo: Hic Deus noster non existimatur
alter ad alterum. Qui invenit omnem viam prudentiae,
et dedit eam Jacob puero suo, et Israel dilecto
sibi; post haec in terris visus et inter homines conversatus
est [(Baruch III)]
: ut idem non Deus Pater visus
est, et conversatus inter homines, sed Filius Dei,
de cujus incarnationis adventu iterum Isaias annuntiabat
dicens: Revelavit Deus brachium suum illum
sanctum in conspectu omnium gentium, et videbunt
omnes gentes ipsum super terram salutarem a Deo [(Isai.
LII)]
. Adhuc autem repetit iterum et dicit: Ecce virgo
concipiet in utero, et pariet filium, et vocabitis nomen
ejus Emmanuel, quod est interpretatum nobiscum Deus [(Isai. VII)]
.
Nobiscum Deus, id est Deus in homine,
Verbum in carne, majestas in corpore. Descendit sicut
pluvia in vellus [(Psal. LXXI)]
; non cum ambitu,
non cum strepitu; sed rex coelestis humilis mundum
ingressus est; triumphos immortalitatis et pacis omnibus
donaturus corpus humanum assumpsit, ut suum
fulgorem interim per velamen corporis obumbraret,
et ad hominem Deus per interpretem hominem loqueretur.
In illo templo corporis Deus erat, ut mortalem
hominem faceret immortalem. Sed non credit
Judaeus, sed nec paganus, nec virginem genuisse sine
viri conjunctione credunt. Audiant et credant de nativitate
Salvatoris ex virgine, sanctum angelum missum
a Deo Patre dixisse ad ipsam sanctissimam Virginem
Mariam: Spiritus sanctus, inquit, superveniet
in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi; ideoque et
quod nascetur ex te sanctum vocabitur Filius Dei [(Luc.
II)]
. Carnem humanam de sancta Maria assumpsit ille
Spiritus immaculatus, id est Filius Dei mundus, sanctus,
securus in se sibi sua potentia et possibilitate
carnem effecit. Si enim hoc aliquantis avibus dedit,
ut de vento aut de pulvere concipiant sine maribus,
et cernerent, quanto magis ipse sibi, ut dictum est,
739
potuit corpus fabricare, et si iterum aves de
ovis obumbratione alarum animatos pullos producunt,
et terra sine coitu producit aliquanta animalia, ut
vermes et caetera, quanto magis Deus potuit sibi inter
homines mirabilibus modis templum construere corporis
sui: qui si voluisset, et ex lapide, vel ligno,
vel aqua, vel terra, posset sibi corpus efficere, ut pote
qui et primum hominem Adam eo limo terrae plasmaverat,
lucernam Christo meo: iterum in Joannem sanctum
dici, intelligimus lucernam populum illuminantem de
isto Domino Salvatore et de ejus adventu in carne
futuro. Et Isaias sanctissimus loquebatur: Confortamini,
inquit, manus resolutae et genua debilia et post
pauca ait: Deus noster judicium retribuet; ipse veniet,
salvabit nos: tunc aperientur oculi caecorum, et aures
surdorum audient [(Isai. XXXV)]
, et caetera. Et Baruch
dicebat de Christo: Hic Deus noster non existimatur
alter ad alterum. Qui invenit omnem viam prudentiae,
et dedit eam Jacob puero suo, et Israel dilecto
sibi; post haec in terris visus et inter homines conversatus
est [(Baruch III)]
: ut idem non Deus Pater visus
est, et conversatus inter homines, sed Filius Dei,
de cujus incarnationis adventu iterum Isaias annuntiabat
dicens: Revelavit Deus brachium suum illum
sanctum in conspectu omnium gentium, et videbunt
omnes gentes ipsum super terram salutarem a Deo [(Isai.
LII)]
. Adhuc autem repetit iterum et dicit: Ecce virgo
concipiet in utero, et pariet filium, et vocabitis nomen
ejus Emmanuel, quod est interpretatum nobiscum Deus [(Isai. VII)]
.
Nobiscum Deus, id est Deus in homine,
Verbum in carne, majestas in corpore. Descendit sicut
pluvia in vellus [(Psal. LXXI)]
; non cum ambitu,
non cum strepitu; sed rex coelestis humilis mundum
ingressus est; triumphos immortalitatis et pacis omnibus
donaturus corpus humanum assumpsit, ut suum
fulgorem interim per velamen corporis obumbraret,
et ad hominem Deus per interpretem hominem loqueretur.
In illo templo corporis Deus erat, ut mortalem
hominem faceret immortalem. Sed non credit
Judaeus, sed nec paganus, nec virginem genuisse sine
viri conjunctione credunt. Audiant et credant de nativitate
Salvatoris ex virgine, sanctum angelum missum
a Deo Patre dixisse ad ipsam sanctissimam Virginem
Mariam: Spiritus sanctus, inquit, superveniet
in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi; ideoque et
quod nascetur ex te sanctum vocabitur Filius Dei [(Luc.
II)]
. Carnem humanam de sancta Maria assumpsit ille
Spiritus immaculatus, id est Filius Dei mundus, sanctus,
securus in se sibi sua potentia et possibilitate
carnem effecit. Si enim hoc aliquantis avibus dedit,
ut de vento aut de pulvere concipiant sine maribus,
et cernerent, quanto magis ipse sibi, ut dictum est,
739
potuit corpus fabricare, et si iterum aves de
ovis obumbratione alarum animatos pullos producunt,
et terra sine coitu producit aliquanta animalia, ut
vermes et caetera, quanto magis Deus potuit sibi inter
homines mirabilibus modis templum construere corporis
sui: qui si voluisset, et ex lapide, vel ligno,
vel aqua, vel terra, posset sibi corpus efficere, ut pote
qui et primum hominem Adam eo limo terrae plasmaverat,