PL 58, col. 199

Poteris eum diversis afflictionibus interficere. Nam
si gladio peremeris, incipient eum Romani martyrem
praedicare. Tunc Theodericus in Byzacenam
provinciam ad fodiendas eum condemnat scrobes.
Postea quasi ad majus opprobrium, haud procul Carthagine,
ubi ab omnibus videretur, eum pastorem
praecepit esse vaccarum. Inter haec, dum, Domino
revelante, dormitionis suae proximum cerneret diem,
advocat quemdam Felicem, venerabilem Christianum,
procuratorem domus filii regis, qui Armogastem
ut apostolum venerabatur, dicitque illi: Tempus
meae resolutionis advenit. Obsecro te per fidem
quam utrique tenemus, ut sub hac ilice, me sepelire
digneris, redditurus [ al. Domino] Deo nostro, nisi
feceris, rationem. Non quod ille curaret ubi aut qualiter

suum sepeliretur corpus; sed ut illud demonstraretur
quod servo suo revelaverat [ al. Deus] Christus.
Respondit Felix, et dixit: Absit a nobis, confessor
venerabilis; sed sepeliam te in una basilicarum
cum triumpho et gratia quam mereris. Cui beatus
Armogastes: Non, sed 11 quod dixi facturus es. Ille
timens Dei hominem contristare, veraciter quod jusserat
promisit se esse facturum. Statim intra paucissimos
dies comes bonae confessionis de hac vita
migravit. Festinavit igitur Felix sibi delegatum sub
arbore fodere sepulcrum. Cui cum intexae radices et
soliditas aridae telluris moram facerent, et labore
angeretur quod tardius sancti membra corporis humarentur,
tandem abscissis radicibus multo altius
terram cavans, conspicit sarcofagum splendidissimi

marmoris praeparatum, qualem forte nullus omnin
habuit regum.
XV.
Archinimus confessor.
--Sed nec quemdam
Archinimum nomine, Masculanum, debeo praeterire;