PL 58, col. 990
De ecclesiasticis dogmatibus (Gennadius Massiliensis), J. P. Migne
justus, cum in oratione pluraliter diceret: Peccavimus,
iniquitatem fecimus [(Dan. IX, 5)]
, et caetera, quae
ibi veraciter et humiliter confitetur ne putaretur,
quemadmodum quidam sentiunt, hoc non de suis,
sed de populi sui dixisse peccatis; postea dixit: Cum
orarem et confiterer peccata mea et peccata populi mei
Domino Deo meo [(Ibid., 20)]
: noluit dicere peccata
nostra, sed populi sui dixit et sua, quoniam futuros
istos qui tam male intelligerent tanquam propheta
praevidit.
22
CAPUT XXXVII.
Quicunque ipsa verba dominicae orationis ubi dicimus: Dimitte nobis debita nostra,
ita volunt a sanctis
dici, ut humiliter non veraciter hoc dicatur, anathema
sit. Quis enim ferat orantem, non hominibus
sed ipsi Domino mentientem, qui labiis sibi dicit
dimitti velle, et corde dicit quae sibi dimittantur
debita non habere.
CAPUT XXXVIII.
Si quis per offensam praevaricationis Adae non totum,
id est, secundum corpus et animam in deterius
dicit hominem commutatum, sed animae libertate
illaesa durante, corpus tantummodo corruptioni credit
obnoxium, Pelagii errore deceptus adversatur
Scripturae dicenti: Anima quae peccaverit, ipsa morietur [(Ezech. XVIII, 4)]
,
et: Nescitis quoniam cui obeditis,
et a quo quis superatur, ejus servus adjicitur [(Rom. VI, 16)]
?
CAPUT XXXIX.
Si quis soli Adae praevaricationem suam, non etiam
ejus propagini asserit nocuisse, aut certe mortem
tantum corporis quae poena peccati est, non autem et
peccatum, quod mors est animae, per unum hominem
in omne genus 23 humanum transisse testatur,
injustitiam Deo dabit, contradicens Apostolo dicenti: Per unum hominem peccatum intravit in mundum, et
per peccatum mors, et ita in omnes homines pertransiit,
in quo omnes homines peccaverunt
[(Rom. V, 12)]
.
CAPUT XL.
Si quis invocatione humana gratiam Dei dicit posse
conferri, non autem ipsam gratiam facere ut invocetur
a nobis, contradicit Esaiae prophetae, vel Apostolo
idem dicenti: Inventus sum a non quaerentibus
me, palam apparui his qui me non interrogabant [(Esai.
LXV, 1; Rom. X, 20)]
.
CAPUT XLI
Si quis ut a peccato purgemur voluntatem nostram
Deum exspectare contendit, non autem ut etiam purgari
velimus, per sancti Spiritus infusionem et operationem
in nobis fieri confitetur, resistit ipsi Spiritui
sancto, per Salomonem dicenti: Praeparatur voluntas
a Domino; et Apostolo salubriter praedicanti: Deus
est qui operatur in nobis et velle et perficere pro bona
voluntate [(Philip. II, 13)]
.
CAPUT XLII.
Si quis sicut augmentum, ita etiam initium fidei,
ipsumque credulitatis affectum, quo in eum credimus
iniquitatem fecimus [(Dan. IX, 5)]
, et caetera, quae
ibi veraciter et humiliter confitetur ne putaretur,
quemadmodum quidam sentiunt, hoc non de suis,
sed de populi sui dixisse peccatis; postea dixit: Cum
orarem et confiterer peccata mea et peccata populi mei
Domino Deo meo [(Ibid., 20)]
: noluit dicere peccata
nostra, sed populi sui dixit et sua, quoniam futuros
istos qui tam male intelligerent tanquam propheta
praevidit.
22
CAPUT XXXVII.
Quicunque ipsa verba dominicae orationis ubi dicimus: Dimitte nobis debita nostra,
ita volunt a sanctis
dici, ut humiliter non veraciter hoc dicatur, anathema
sit. Quis enim ferat orantem, non hominibus
sed ipsi Domino mentientem, qui labiis sibi dicit
dimitti velle, et corde dicit quae sibi dimittantur
debita non habere.
CAPUT XXXVIII.
Si quis per offensam praevaricationis Adae non totum,
id est, secundum corpus et animam in deterius
dicit hominem commutatum, sed animae libertate
illaesa durante, corpus tantummodo corruptioni credit
obnoxium, Pelagii errore deceptus adversatur
Scripturae dicenti: Anima quae peccaverit, ipsa morietur [(Ezech. XVIII, 4)]
,
et: Nescitis quoniam cui obeditis,
et a quo quis superatur, ejus servus adjicitur [(Rom. VI, 16)]
?
CAPUT XXXIX.
Si quis soli Adae praevaricationem suam, non etiam
ejus propagini asserit nocuisse, aut certe mortem
tantum corporis quae poena peccati est, non autem et
peccatum, quod mors est animae, per unum hominem
in omne genus 23 humanum transisse testatur,
injustitiam Deo dabit, contradicens Apostolo dicenti: Per unum hominem peccatum intravit in mundum, et
per peccatum mors, et ita in omnes homines pertransiit,
in quo omnes homines peccaverunt
[(Rom. V, 12)]
.
CAPUT XL.
Si quis invocatione humana gratiam Dei dicit posse
conferri, non autem ipsam gratiam facere ut invocetur
a nobis, contradicit Esaiae prophetae, vel Apostolo
idem dicenti: Inventus sum a non quaerentibus
me, palam apparui his qui me non interrogabant [(Esai.
LXV, 1; Rom. X, 20)]
.
CAPUT XLI
Si quis ut a peccato purgemur voluntatem nostram
Deum exspectare contendit, non autem ut etiam purgari
velimus, per sancti Spiritus infusionem et operationem
in nobis fieri confitetur, resistit ipsi Spiritui
sancto, per Salomonem dicenti: Praeparatur voluntas
a Domino; et Apostolo salubriter praedicanti: Deus
est qui operatur in nobis et velle et perficere pro bona
voluntate [(Philip. II, 13)]
.
CAPUT XLII.
Si quis sicut augmentum, ita etiam initium fidei,
ipsumque credulitatis affectum, quo in eum credimus