PL 59, col. 418
De vita contemplativa (Julianus Pomerius), J. P. Migne
perfectioni futurae comparari non
possit.
CAP. VII. Quod Dominum sancti perfecte videre non
possint, nisi cum ad beatitudinem futurae vitae pervenerint.
CAP. X. Quod hic sancti.
CAP. IX. Quod tantum interest inter perfectionem
vitae istius et futurae, quantum interest inter perfectos
qui peccare nolunt; et eos qui jam peccare non possunt.
Deum in assumpta creatura
viderunt.
CAP. XI. De qualitate glorificatorum corporum,
quae in resurrectione futura sunt.
CAP. XII. Quantum inter contemplativam et activam
vitam intersit.
CAP. XIII. Quod sacerdotes sancti contemplativae
vitae fieri participes possint.
CAP. XIV. Ubi se locutor excusat, quod Ecclesiae
magistros docere non audeat.
CAP. XV. De negligentia sacerdotis qui doctrinae suae
agendo contraria, personam non potest implere doctoris.
CAP. XX. Quod nihil prosit.
CAP. XVIII. Quod parum valeat.
CAP. XVI. Quale periculum maneat eos qui Ecclesiam
sibi creditam vel relinquunt, vel strenue gubernare
contemnunt.
CAP. XVII. Ubi anxium quod Ecclesiam nec relinquere,
nec regere possit, provocat suggerendo quod eam
melius regat exemplo.
exemplo agenda
monstrare, nisi etiam quae sint credenda, docendo Sacerdos
ostenderit.
CAP. XIX. De virtute fidei, quod ad eam non solum
credere, vel intelligere, sed etiam bene operari pertineat.
Sacerdoti, etiam si
bene vivat, si male viventem tacendo non corrigat.
CAP. XXIV. Quid intersit inter doctores qui Ecclesiam
simpliciter docentes aedificant, et eos qui eloquentiam
suam luculentis declamationibus.
CAP. XXIII. Quod sacerdotes etiam.
CAP. XXII. Quod secundum sermonem.
CAP. XXI. Luctuosa descriptio sacerdotis carnaliter
viventis.
prophetae
culpa sua pereant qui sacerdotum increpationes vel admonitiones
perversa voluntate contemnunt.
qui aliter possunt,
tam simpliciter docere debeant, ut omnes eos docentes
intelligant.
jactant.
CAP. XXV. Quales esse debeant sacerdotes qui volunt
fieri vitae contemplativae participes.
CAPUT PRIMUM. Quod ea sit vitae contemplativae proprietas, ubi Deus mundo corde videbitur.
Contemplativa vita, in qua Creatorem suum creatura
intellectualis ab omni peccato purgata, atque ex
possit.
CAP. VII. Quod Dominum sancti perfecte videre non
possint, nisi cum ad beatitudinem futurae vitae pervenerint.
CAP. X. Quod hic sancti.
CAP. IX. Quod tantum interest inter perfectionem
vitae istius et futurae, quantum interest inter perfectos
qui peccare nolunt; et eos qui jam peccare non possunt.
Deum in assumpta creatura
viderunt.
CAP. XI. De qualitate glorificatorum corporum,
quae in resurrectione futura sunt.
CAP. XII. Quantum inter contemplativam et activam
vitam intersit.
CAP. XIII. Quod sacerdotes sancti contemplativae
vitae fieri participes possint.
CAP. XIV. Ubi se locutor excusat, quod Ecclesiae
magistros docere non audeat.
CAP. XV. De negligentia sacerdotis qui doctrinae suae
agendo contraria, personam non potest implere doctoris.
CAP. XX. Quod nihil prosit.
CAP. XVIII. Quod parum valeat.
CAP. XVI. Quale periculum maneat eos qui Ecclesiam
sibi creditam vel relinquunt, vel strenue gubernare
contemnunt.
CAP. XVII. Ubi anxium quod Ecclesiam nec relinquere,
nec regere possit, provocat suggerendo quod eam
melius regat exemplo.
exemplo agenda
monstrare, nisi etiam quae sint credenda, docendo Sacerdos
ostenderit.
CAP. XIX. De virtute fidei, quod ad eam non solum
credere, vel intelligere, sed etiam bene operari pertineat.
Sacerdoti, etiam si
bene vivat, si male viventem tacendo non corrigat.
CAP. XXIV. Quid intersit inter doctores qui Ecclesiam
simpliciter docentes aedificant, et eos qui eloquentiam
suam luculentis declamationibus.
CAP. XXIII. Quod sacerdotes etiam.
CAP. XXII. Quod secundum sermonem.
CAP. XXI. Luctuosa descriptio sacerdotis carnaliter
viventis.
prophetae
culpa sua pereant qui sacerdotum increpationes vel admonitiones
perversa voluntate contemnunt.
qui aliter possunt,
tam simpliciter docere debeant, ut omnes eos docentes
intelligant.
jactant.
CAP. XXV. Quales esse debeant sacerdotes qui volunt
fieri vitae contemplativae participes.
CAPUT PRIMUM. Quod ea sit vitae contemplativae proprietas, ubi Deus mundo corde videbitur.
Contemplativa vita, in qua Creatorem suum creatura
intellectualis ab omni peccato purgata, atque ex