PL 59, col. 443
De vita contemplativa (Julianus Pomerius), J. P. Migne
et Ecclesiae facultates quasi communes, ut pote
Deo rationem reddituri, suscipiant.
CAP. X. Cum quo damno animae suae ab Ecclesia
quae pauperes pascit, accipiant illi qui sibi de suo sufficiunt.
CAP. XI. Qui sint qui etiam cum profectu animae suae
opibus sustentantur Ecclesiae.
CAP. XII. Quid facere debeant clerici quorum infirmitas
non potest sua contemnere.
quid impedimenti afferant bona praesentia amatoribus
futurorum.
CAP. XIV. Qualiter intelligatur, quod dicit Apostolus:
Qui in sacrario operantur, quae de sacrario sunt
edunt.
CAP. XX. Quod omnia bona quae in Adam corrupti
perdidimus, in Christo reparati.
CAP. XV. De cupiditate, qualiter eis quos semel invaserit
dominetur.
CAP. XVI. Quod Deum perfectius illi possideant, qui
terrenis possessionibus ex corde renuntiant.
CAP. XVII. Quod nihil proficiant, qui, abstinentes
a cibis, vitiis serviunt; nec prosit illis facultates abjicere,
qui suas faciunt voluntates.
CAP. XVIII. Quanta bona primus homo, abstinentiae
bonum negligendo perdiderit.
CAP. XIX. De peccato primi hominis, et de malis
quae illum peccantem, Deo judicante, secuta sunt.
recipiemus.
CAP. XXI. Qualiter vivere debeant qui Christum
imitari desiderant.
CAP. XXIV. Quam utile sit jejunio vel abstinentiae,
advenientium caritatem plerumque.
CAP. XXII. Qua temperantia uti debeant qui a voluptate
delectabilium, vel ab immoderata perceptione
ciborum communium, atque a vini immoderato usu cupiunt
abstinere.
CAP. XXIII. Quod utentes carnibus concupiscentia
carnium polluat, non natura.
praeferre.
CAPUT PRIMUM. Quod pro diversitate peccantium alii portandi sunt, alii castigandi.
1.
Si una omnes aegritudine mentium laborarent,
ac paribus animorum morbis affecti, nihil ab invicem
discreparent, aut sustineri omnes necesse esset,
aut argui. Nunc vero, propterea alii portandi sunt,
alii castigandi, quia pro diversitate peccantium, modus
quoque diversus est praeceptorum. Et utique
Deo rationem reddituri, suscipiant.
CAP. X. Cum quo damno animae suae ab Ecclesia
quae pauperes pascit, accipiant illi qui sibi de suo sufficiunt.
CAP. XI. Qui sint qui etiam cum profectu animae suae
opibus sustentantur Ecclesiae.
CAP. XII. Quid facere debeant clerici quorum infirmitas
non potest sua contemnere.
quid impedimenti afferant bona praesentia amatoribus
futurorum.
CAP. XIV. Qualiter intelligatur, quod dicit Apostolus:
Qui in sacrario operantur, quae de sacrario sunt
edunt.
CAP. XX. Quod omnia bona quae in Adam corrupti
perdidimus, in Christo reparati.
CAP. XV. De cupiditate, qualiter eis quos semel invaserit
dominetur.
CAP. XVI. Quod Deum perfectius illi possideant, qui
terrenis possessionibus ex corde renuntiant.
CAP. XVII. Quod nihil proficiant, qui, abstinentes
a cibis, vitiis serviunt; nec prosit illis facultates abjicere,
qui suas faciunt voluntates.
CAP. XVIII. Quanta bona primus homo, abstinentiae
bonum negligendo perdiderit.
CAP. XIX. De peccato primi hominis, et de malis
quae illum peccantem, Deo judicante, secuta sunt.
recipiemus.
CAP. XXI. Qualiter vivere debeant qui Christum
imitari desiderant.
CAP. XXIV. Quam utile sit jejunio vel abstinentiae,
advenientium caritatem plerumque.
CAP. XXII. Qua temperantia uti debeant qui a voluptate
delectabilium, vel ab immoderata perceptione
ciborum communium, atque a vini immoderato usu cupiunt
abstinere.
CAP. XXIII. Quod utentes carnibus concupiscentia
carnium polluat, non natura.
praeferre.
CAPUT PRIMUM. Quod pro diversitate peccantium alii portandi sunt, alii castigandi.
1.
Si una omnes aegritudine mentium laborarent,
ac paribus animorum morbis affecti, nihil ab invicem
discreparent, aut sustineri omnes necesse esset,
aut argui. Nunc vero, propterea alii portandi sunt,
alii castigandi, quia pro diversitate peccantium, modus
quoque diversus est praeceptorum. Et utique