PL 61, col. 620

Mirum renarrat, se per illud temporis,
Cum puppe praeceps ardua
Saliens in illam decidisset nauculam
Eoque venisset loci,
Quo cymba multam duxerat rimis aquam
Olente sentinae lacu,
Statim fovente frigidos artus Deo,
Quiete sopitum sacra.
Nudumque et udum, fugere quae somnus solet,
Dormisse lecto mollius.
Spatioque toto quo relatus littori est,
Somno fuisse deditum,
Nec aqua excitatum qua madebat, nec gelu
Quod nuditate traxerat:
Licet esset anni tempus autumnus tepens,
Sed naufragis hiems erat,
Quos perditorum dura damna tegminum,
Gelidusque quassabat tremor.
Aliud stupendum, quo fidelem gratiam
Martiniani colligas,
Dilecte frater, accipe, et lauda Deum,
Sanctumque fratrem amplectere:
Ut adlabentem portui sensit ratem,
Stridente arena littoris,
Abeunte somno fit sui tandem memor,
Recipitque sese, expergitur,
579-580 Et adjacentes pectori tangit suo
Epistolas Apostoli.
Hunc in pavore codicem, sed nesciens,
Rebus relictis sumserat.
Vel ille codex spiritu vivens sacro
Non sentienti adhaeserat.
Metire, quaeso, quis nisi Christus suo
Dedit hunc ministro praesulem?
Testatur iste nec cogitatum sibi
Illo pericli tempore,
Ut implicatam sarcinis membranulam
Meminisset illinc tollere.
Quod si subisset in metu mentem suam,
Non et vacasset quaerere.
Sed in suarum litterarum corpore
Paulus magister adfuit,
Amansque puro corde lectorem sui.
De mortis abduxit manu:
Iterum eximendos e maris fundo viros
Largitus est Paulo Deus.
Quae quondam in ipso navigante Apostolo
Fuit potestas gratiae,
Haec nunc per ejus suffragata litteras
Martiniano, et ceteris,
Qui Christianis tunc cohaeserunt fuga,
Discrimen a discrimine