PL 61, col. 619

Evasit infidam ratem.
Et sicut olim jussa Jonam obvio
Excepit ore bellua,
Et hiulca late lubricum per guttura,
Transmisit in ventrem suum,
Incolume corpus dente suspenso vorans,
Et quem vorabat non edens:
Sic hunc ab alta nave in undas cernuum
Suscepit occurrens scapha,
Tutoque vexit fida per noctem sinu,
Donec referret portui.
Sed mentione magni vatis edita,
In quo pii mysterii
Imago mortem triduani funeris
Reduci salute praetulit,
Paucis reflexo carminis vestigio
Recurrere ad Jonam libet.
577-578 Commenta Domini mira: mersus aequore
Intactus undis fluctuat.
Vivit voratus, quique glutivit manet
Vivente jejunus cibo.
Et praeda cum sit, esca non est belluae,
Domoque ventris utitur.
O digna sancto claustra fugitivo Dei!
Capitur mari, quo fugerat,
Altumque vastae missus in ventrem ferae,
Vivo tenetur carcere.
De nave jactus perit, et undis navigat,
Exsul soli, et hospes sali;
Spatiatur antro belluini corporis
Captivus, et liber reus.
Nam liber undis, intra mare et exter maris,
Natat in natante bellua,
Claususque quamquam corpore exit ad Deum
Volans propheta spiritu.
Corpus tenetur corpore, at mentis fugam
Terrena vincla non tenent.
Inclusus alvo carcerem rumpit prece,
Auresque pertingit Dei;
Orationi liber, et vinctus fugae
Fide sua sese arguit.
Nam qui putarat per mare evadi Deum,
Et nave celari Deo,
Nunc iste et intra belluam mersam mari
Adesse credat arbitrum.
Jam me referre flexilis verbi pedem
Oportet ad Jonam meum,
Quem more ceti cymba suscepit capax,
Uteroque conclusum suo
Vexit trementem frigore et formidine,
Salvumque terrae reddidit.