PL 61, col. 623

Pedes viator exterit.
Sed ne vel ista penitus immunis via
Solitis vacaret casibus,
Impune pigram non tulit sententiam,
Qua tendere ingressu piget.
Ab urbe Capua, quae loco sedis meae
Bis dena distat millia,
Nanctus vacantem sarcina mulum (ut solent
Jumenta revocari domum)
Parvo breve per iter aere conductum sedet;
Medioque mox spatio viae
Muli pavore sessor excusus procul
Vectore subducto cadit.
In ora lapsus, ora non laedit sua;
In saxa fusus et rubos,
Nec sente vultum, nec lapide artus contudit,
Felicis exceptus manu;
Qui jam propinquantem aedibus fratrem suis
Non passus occursu mali,
Suis periclum in finibus capessere,
Hostem removit invidum,
Et hunc fidelis compotem voti, suis
Confessor induxit locis.
Nostrisque juxta sedibus gratum intulit
Felix patronus hospitem.
Patriam hic rogatus indicat, casus refert,
De te beata nuntiat:
Referensque paucos de tuis scriptis logos,
Quasi labra melle asperserit;
Sic de favorum mihi tuorum guttulis
Dulcissimum gustum offerens,
Magis coegit, quas aventi non dabat,
Desiderari litteras,
Sed cum ipse causa litterarum venerit,
Et litteras vidi tuas,
Non atramento calami, sed mentis stylo
In fratre praescriptas bono;
Ignotus ante, mox ut esse cognitus
Coepit, fit et carissimus.
Ab intus ejus emicabat gratia,
Sermone mentis nuntio.
Bonus, inquit, omnis de bono profert bona,
Et arborem fructu vides:
Sic iste verbo suavis, et castus fide,
Et fronte honesta lucidus,
Dulci benignae caritatis flumine
In nostra fluxit viscera.
Super haec amicum merito se jactans tuum.
Quo plus amaretur dabat.
Nec enim ulla nocti et lumini concordia est;
Lupus nec agno congruit.
Hinc et propheta, Sicut, inquit, alites
Pares in unum convolant,
585-586 Sic semper apta qualitate moribus
Justitia concurrit bonis.
Martinianum sic tibi longe parem