PL 63, col. 351

Cana fides hominem dum narrat, detegit actus,
Nil loquitur casu pignoris attonitus.
Praescia venturi non errant vota parentum,
In veram vertunt blanditias sobolem.
Ante patres censens sedit plaudente senatu,
Praelatum sanctis extulit ille caput.
Pollice sed diro ceu flos succisus aratro est.
Spes, decus, et genius de foribus cecidit.
LXXXVII. DE BEATISSIMO VIRO SENATORE EPISCOPO.
Qui vincit trabeas, solium, cinctumque Gabinum
Consulibus praestans ecce senator adest.
Ingenium velox, sermonis cura rotundi,
Virtutum pretium, forma pudicitiae.
Abdita librorum mysteria clausa prophetae
Qui dedit in lucem schemate quo voluit.
Orbis ad extremi missus secreta verendis
Curavit studiis quod fuerat lacerum.
Tunc oriens victum peregrino lumine fassus,
Haesit ad aspectum lampadis alterius.
LXXXVIII. DE DOMNO THEODORO VIRTUTUM OMNIUM EPISCOPO.
Tu lux certa tuis, spes tu fidissima rerum,
Vatis apostolici tu, Theodore, vigor.
Virtutum cumulus, substantia lucida veri,
Monstrat acervatis quam labor in studiis.
Praescius, accinctus, fortis, tranquillus, amicus,
Compositus, simplex, tu bonus et sapiens.
Fatidicus semper tu conscia corda futuri.
Deprensum fluxit te reserante malum.
Quem timuere feri calcantes culmina mundi,
Dilexit spernens dura supercilii.
LXXXIX.
Restat, quem longo servet rex inclytus aevo . . .
XC. [(AD DEUTERIUM.)]
Imperii custos vocali pollice chordas
Per numeros animans, tibi fila loquentia carmen
Verberibus plectri, doctor, servire coegi.
Cyrrha potens Phoebo, laticis pia turba sereni
Tu mihi semper eris, qui pectora clausa remotis
Inseris officiis, et dextro numine comples.
Deprecor, exactam fauturus suscipe vocem,
Extorsis pretium donans te judice dictis.
XCI. DE MARMORIBUS OPERE SARSORIO.