PL 70, col. 9
Praefatio (Cassiodorus Vivariensis), J. P. Migne
1 Repulsis aliquando in Ravennati urbe sollicitudinibus
dignitatum, et curis saecularibus noxio sapore
conditis, cum Psalterii coelestis animarum mella
gustassem, id quod solent desiderantes efficere,
avidus me perscrutator immersi, ut dicta salutaria
suaviter imbiberem post amarissimas actiones. Sed
familiaris inchoantibus occurrit obscuritas, quae variis
est intexta personis, et velata parabolis. Haec in
dictis vitalibus noxia dissimulatione praeteritur, dum
saepe illud reperiri solet ambiguum, quod magni sacramenti
gestat arcanum.
Tunc ad Augustini facundissimi Patris confugi
opinatissimam lectionem, in qua tanta erat copia
congesta dictorum, ut retineri vix possit relectum
quod abunde videtur expositum. Credo, cum nimis
avidos populos ecclesiasticis dapibus explere cupit,
necessario fluenta tam magnae praedicationis emanavit.
Quocirca memor infirmitatis meae, mare ipsius
quorumdam psalmorum fontibus profusum, divina
misericordia largiente, in rivulos vadosos compendiosa
brevitate deduxi: uno codice tam diffusa complectens,
quae ille in decadas quindecim mirabiliter
explicavit. Sed ut quidam de Homero ait [(Macrobius,
lib. III Saturnal., cap. 3)] : Tale est de ejus
sensu aliquid subripere, quale Herculi clavam de
manu tollere. Est enim litterarum omnium magister
egregius; et, quod in ubertate rarum est,
cautissimus disputator. Decurrit quippe tanquam
fons purissimus, nulla faece pollutus; sed in integritate
fidei perseverans, nescit haereticis dare unde se
possint aliqua colluctatione defendere: totus catholicus,
totus orthodoxus invenitur; et in Ecclesia Domini
suavissimo nitore resplendens, superni luminis
claritate radiatur.
Quaedam vero noviter inventa, post tam mirabilem
magistrum sola Domini praesumptione subjeci, qui
parvulis confidentiam, caecis visum, mutis sermonem,
surdis praestat auditum. Quem tamen codicem
etiam per quinquagenos psalmos cum praefationibus
suis trina sum divisione partitus; ut et claritas litterae
senioribus oculis se pulchrius aperiret, et desiderio
legentium fratrum numerosi codicis corpora
praestarentur. Ita et ad bibliothecae cautelam unus
derelictus est, et propter congregationis studium
commodissime forsitan noscitur esse divisus.
Quapropter mandato Domini confidentes, coelestis
mysterii claustra pulsemus, ut aperiat sensibus
nostris floriferas sedes; quatenus in illo coelesti
paradiso salutariter introducti, spiritalia poma sine
aliqua primi hominis transgressione carpamus. Vere
coruscus liber, sermo lampabilis, cura sauciati cordis,
dignitatum, et curis saecularibus noxio sapore
conditis, cum Psalterii coelestis animarum mella
gustassem, id quod solent desiderantes efficere,
avidus me perscrutator immersi, ut dicta salutaria
suaviter imbiberem post amarissimas actiones. Sed
familiaris inchoantibus occurrit obscuritas, quae variis
est intexta personis, et velata parabolis. Haec in
dictis vitalibus noxia dissimulatione praeteritur, dum
saepe illud reperiri solet ambiguum, quod magni sacramenti
gestat arcanum.
Tunc ad Augustini facundissimi Patris confugi
opinatissimam lectionem, in qua tanta erat copia
congesta dictorum, ut retineri vix possit relectum
quod abunde videtur expositum. Credo, cum nimis
avidos populos ecclesiasticis dapibus explere cupit,
necessario fluenta tam magnae praedicationis emanavit.
Quocirca memor infirmitatis meae, mare ipsius
quorumdam psalmorum fontibus profusum, divina
misericordia largiente, in rivulos vadosos compendiosa
brevitate deduxi: uno codice tam diffusa complectens,
quae ille in decadas quindecim mirabiliter
explicavit. Sed ut quidam de Homero ait [(Macrobius,
lib. III Saturnal., cap. 3)] : Tale est de ejus
sensu aliquid subripere, quale Herculi clavam de
manu tollere. Est enim litterarum omnium magister
egregius; et, quod in ubertate rarum est,
cautissimus disputator. Decurrit quippe tanquam
fons purissimus, nulla faece pollutus; sed in integritate
fidei perseverans, nescit haereticis dare unde se
possint aliqua colluctatione defendere: totus catholicus,
totus orthodoxus invenitur; et in Ecclesia Domini
suavissimo nitore resplendens, superni luminis
claritate radiatur.
Quaedam vero noviter inventa, post tam mirabilem
magistrum sola Domini praesumptione subjeci, qui
parvulis confidentiam, caecis visum, mutis sermonem,
surdis praestat auditum. Quem tamen codicem
etiam per quinquagenos psalmos cum praefationibus
suis trina sum divisione partitus; ut et claritas litterae
senioribus oculis se pulchrius aperiret, et desiderio
legentium fratrum numerosi codicis corpora
praestarentur. Ita et ad bibliothecae cautelam unus
derelictus est, et propter congregationis studium
commodissime forsitan noscitur esse divisus.
Quapropter mandato Domini confidentes, coelestis
mysterii claustra pulsemus, ut aperiat sensibus
nostris floriferas sedes; quatenus in illo coelesti
paradiso salutariter introducti, spiritalia poma sine
aliqua primi hominis transgressione carpamus. Vere
coruscus liber, sermo lampabilis, cura sauciati cordis,