PL 81, col. 616
Primum, quia libri conclusio adeo ſrigida est, ut lectoris animus ex ea * Auctor hujus lib. Mediolani se scribere ostendit. PaTrOL, LXXXI. dictavi atque conscripsi : quem quia epistolarem mo- remaneat, el aliud in 62 desiderare videatur : ita enim habet: Tu autem, homo Dei, vigilanti atudio attende que dico: ipso adjurante
qui vivit el regnat in 8@cula 8seculorum. Amen. Indi- gnus esset prorsus Isidoro (quod minime credam ) in librum suum tam im tus tionis termi - nus.
Secundo, quia ultima ejus libri sententia, que alias diminuta est, ut integra sit, cum ea que in ho- tris exemplaribus exstat necessario connecti debet. Cujusdam enim monachi exemplum, quod ibi narra- tur, illusionum nonnisi praxis est adver>um nos mali - gnorum spirituum, quorum ſraudulente tentationes ante ipsum ejusdem Epilogi principium immediate
jam descriptz ſuerant. Tertio, quia opusculum ip- a monacho 56 (dicam et Benedictino) ad eju>dem prolessionis virum scriptum esse dignoscitur , ut cla - rum fit ex ejus pravertim capitibus 41, 14, 45, in = agitur de vigiliis, psalmodia, manuum labore, loci slabilitate, et similibus monacho Benedictino familiaribus exercitamentis.
Sed hc in cujus gratiam tentur , cap. 15 jnsinuatur, dum dicitur : Si tur scularibus- viris ita est periculosa cupiditatis industria, quanto magis periculosior illis es qui habitu et conversatione jam 8@culares esse detierunt, qui to- tum quod virunt, Domino esse devoverunt? Que omnia, cum opumam habeant, imo necessariam ſere conne-
_—_ _ — rebus quæ A line nos trorum exem- rium utiuntur, verissima quidem, non assuta, vel conlicta, debet judicari eorum i enarratio. Postremo, illud in eodem Epilogo satis superque existimandum est, quod ejus auctor universum quo- que librum exarasse ſatetur: ait enim: Ecce, frater charissime, inter cxteras meas vccupaliones hunc
tibi sermonem nocturnis horis licet inculta venustate dum transire cognovi, libellum potius (de Conſlietu vitiorum atque virtutum ) nuncupare malui. » Quare Joannes Grialius gratis certe asseverabat : « De Epi- logo vero non est quod laboremus : nam constat esse alienum.
Neque ex additamento conjecturam de auctore ſacere Lovanienses theologi debuerunt. » Sed dicant mihi Grialii deſensores, cum ille in re- censendis aut corrigendis Isidori scriptis multos af- firmet tam sibi quam doctis viris aliis usui ſuisse Codices vetustissimos eosdemque vel Gothorum, vel Longobardorum, vel Romanorum manu exaralos, cur ad librum istum de Conflictu vitiorum et victutum
deveniens, tantum asseruit : N item constare po- tuit quot veteres Codices P Viris tamen pru- dentibus hoc dijudicandum reliaquo. - 27. Validissimis itaque rationibus hujus libri inte- gritate comprobata, jam non Isidorus vel Gregorius ejusdem auctores censeri debebunt.
lis namque, etsi mouastica Benediclinorum proſessio, quz de ipso libri auctore asseritur, rile conveniat, alia tamen in eodem libro contenta palam contradicunt. Cum enim objectioni illi qua dicitur : « Nemo acceptus est in patria sua, » ibi r, slatim sub- unxit: « Si enim ita est ut asserunt, ergo quotquot ex.
omanis conversi apud Romanos degunt, quotquot ex Gracis apud Græcos, quotquot ex Italis apud lta- los, quotquot ex Gallis apud Gallos, quotquot ex Hiberis apud Hiberos religiose vivunt, imperſecti erunt; » et paucissimis interjectis : Ecce, ut ad vi- cinos nostros veniamus, Protasius et Gervasius in yROPRIA nac Mediolanensi civitate, propriaque domo
manentes, ac per decem annos monachorum vitam exercentes, ita perſeeti ſuerunt ut martyres fierent. An forte nostra sola provincia extra hanc regulam erit excepta, ut non de propriis, sed tantum de exte- ris habeal ? » lstius ergo libri compilator Italo-Benedictinus cum ſuerit, etsi humilitatis causa proprium nomen pretermiserit, doctrinam amen
animarum saluti proficuam occultandam neutiquam voluit. 2. Vidi editionem v enelam ejusdem opusculi anni 20
qui vivit el regnat in 8@cula 8seculorum. Amen. Indi- gnus esset prorsus Isidoro (quod minime credam ) in librum suum tam im tus tionis termi - nus.
Secundo, quia ultima ejus libri sententia, que alias diminuta est, ut integra sit, cum ea que in ho- tris exemplaribus exstat necessario connecti debet. Cujusdam enim monachi exemplum, quod ibi narra- tur, illusionum nonnisi praxis est adver>um nos mali - gnorum spirituum, quorum ſraudulente tentationes ante ipsum ejusdem Epilogi principium immediate
jam descriptz ſuerant. Tertio, quia opusculum ip- a monacho 56 (dicam et Benedictino) ad eju>dem prolessionis virum scriptum esse dignoscitur , ut cla - rum fit ex ejus pravertim capitibus 41, 14, 45, in = agitur de vigiliis, psalmodia, manuum labore, loci slabilitate, et similibus monacho Benedictino familiaribus exercitamentis.
Sed hc in cujus gratiam tentur , cap. 15 jnsinuatur, dum dicitur : Si tur scularibus- viris ita est periculosa cupiditatis industria, quanto magis periculosior illis es qui habitu et conversatione jam 8@culares esse detierunt, qui to- tum quod virunt, Domino esse devoverunt? Que omnia, cum opumam habeant, imo necessariam ſere conne-
_—_ _ — rebus quæ A line nos trorum exem- rium utiuntur, verissima quidem, non assuta, vel conlicta, debet judicari eorum i enarratio. Postremo, illud in eodem Epilogo satis superque existimandum est, quod ejus auctor universum quo- que librum exarasse ſatetur: ait enim: Ecce, frater charissime, inter cxteras meas vccupaliones hunc
tibi sermonem nocturnis horis licet inculta venustate dum transire cognovi, libellum potius (de Conſlietu vitiorum atque virtutum ) nuncupare malui. » Quare Joannes Grialius gratis certe asseverabat : « De Epi- logo vero non est quod laboremus : nam constat esse alienum.
Neque ex additamento conjecturam de auctore ſacere Lovanienses theologi debuerunt. » Sed dicant mihi Grialii deſensores, cum ille in re- censendis aut corrigendis Isidori scriptis multos af- firmet tam sibi quam doctis viris aliis usui ſuisse Codices vetustissimos eosdemque vel Gothorum, vel Longobardorum, vel Romanorum manu exaralos, cur ad librum istum de Conflictu vitiorum et victutum
deveniens, tantum asseruit : N item constare po- tuit quot veteres Codices P Viris tamen pru- dentibus hoc dijudicandum reliaquo. - 27. Validissimis itaque rationibus hujus libri inte- gritate comprobata, jam non Isidorus vel Gregorius ejusdem auctores censeri debebunt.
lis namque, etsi mouastica Benediclinorum proſessio, quz de ipso libri auctore asseritur, rile conveniat, alia tamen in eodem libro contenta palam contradicunt. Cum enim objectioni illi qua dicitur : « Nemo acceptus est in patria sua, » ibi r, slatim sub- unxit: « Si enim ita est ut asserunt, ergo quotquot ex.
omanis conversi apud Romanos degunt, quotquot ex Gracis apud Græcos, quotquot ex Italis apud lta- los, quotquot ex Gallis apud Gallos, quotquot ex Hiberis apud Hiberos religiose vivunt, imperſecti erunt; » et paucissimis interjectis : Ecce, ut ad vi- cinos nostros veniamus, Protasius et Gervasius in yROPRIA nac Mediolanensi civitate, propriaque domo
manentes, ac per decem annos monachorum vitam exercentes, ita perſeeti ſuerunt ut martyres fierent. An forte nostra sola provincia extra hanc regulam erit excepta, ut non de propriis, sed tantum de exte- ris habeal ? » lstius ergo libri compilator Italo-Benedictinus cum ſuerit, etsi humilitatis causa proprium nomen pretermiserit, doctrinam amen
animarum saluti proficuam occultandam neutiquam voluit. 2. Vidi editionem v enelam ejusdem opusculi anni 20