PL 83, col. 1090
De viris illustribus (Isidorus Hispalensis), J. P. Migne
multasque cum beato Fulgentio propositiones alternis
epistolis habuisse narratur. Iste ad Pelagium
et Anatolium Romanos diaconos consulentes eum,
utrum liceat quemquam damnare post mortem, edidit
rescriptum, ubi inter alia sic locutus est, dicens:
« Quid prodest dormientibus Ecclesiam perturbare?
Si quis adhuc in corpore mortis hujus accusatus et
damnatus, antequam mereretur absolvi, de Ecclesia
raptus est, absolvi non potest humano judicio. Si
quis accusatus et absolutus in pace catholicae Ecclesiae
transivit ad Deum, condemnari non potest
ulterius humano judicio. Si quis accusatus ante
diem sacri examinis repentina vocatione praeventus
est, intra sinum matris Ecclesiae constitutus, divino
intelligendus est judicio reservari, et de hoc nullus
homo potest manifestam proferre sententiam, cui si
Deus indulgentiam dedit, nihil nocet nostra severitas;
sed si supplicium praeparavit, nihil prodest
nostra benignitas.
CAPUT XIII.
15. Petrus, Ilerdensis Hispaniarum Ecclesiae episcopus,
edidit diversis solemnitatibus congruentes orationes,
et missas eleganti sensu, et aperto sermone.
CAPUT XIV.
16. Marcellinus, Italiae presbyter, scripsit Theodosio
Minori, Arcadioque imperatoribus, opusculum unum,
in quo retexit gesta episcoporum qui ad destructionem
homousion Arimini convenerunt; quique ita
totum mundum perfidia impii dogmatis turbaverunt,
ut vix pauci antistites existerent qui in inviolabili
fidei cultu perseverarent. Exponit quoque de Ario,
dum ad synodum pergeret cum Alexandro disputaturus,
qualiter conversus in via ad necessariam causam,
viscera ejus fuissent diffusa. De fine quoque
Osii Cordubensis urbis episcopi, qui, metu imperatoris,
fidem praevaricatus, perfidiae assertor et impietatis
epistolis habuisse narratur. Iste ad Pelagium
et Anatolium Romanos diaconos consulentes eum,
utrum liceat quemquam damnare post mortem, edidit
rescriptum, ubi inter alia sic locutus est, dicens:
« Quid prodest dormientibus Ecclesiam perturbare?
Si quis adhuc in corpore mortis hujus accusatus et
damnatus, antequam mereretur absolvi, de Ecclesia
raptus est, absolvi non potest humano judicio. Si
quis accusatus et absolutus in pace catholicae Ecclesiae
transivit ad Deum, condemnari non potest
ulterius humano judicio. Si quis accusatus ante
diem sacri examinis repentina vocatione praeventus
est, intra sinum matris Ecclesiae constitutus, divino
intelligendus est judicio reservari, et de hoc nullus
homo potest manifestam proferre sententiam, cui si
Deus indulgentiam dedit, nihil nocet nostra severitas;
sed si supplicium praeparavit, nihil prodest
nostra benignitas.
CAPUT XIII.
15. Petrus, Ilerdensis Hispaniarum Ecclesiae episcopus,
edidit diversis solemnitatibus congruentes orationes,
et missas eleganti sensu, et aperto sermone.
CAPUT XIV.
16. Marcellinus, Italiae presbyter, scripsit Theodosio
Minori, Arcadioque imperatoribus, opusculum unum,
in quo retexit gesta episcoporum qui ad destructionem
homousion Arimini convenerunt; quique ita
totum mundum perfidia impii dogmatis turbaverunt,
ut vix pauci antistites existerent qui in inviolabili
fidei cultu perseverarent. Exponit quoque de Ario,
dum ad synodum pergeret cum Alexandro disputaturus,
qualiter conversus in via ad necessariam causam,
viscera ejus fuissent diffusa. De fine quoque
Osii Cordubensis urbis episcopi, qui, metu imperatoris,
fidem praevaricatus, perfidiae assertor et impietatis