PL 86, col. 60

in peregrinationis recessibus constituto, futurae
pietatis sacramentum revelas, et sermonem claudere
praecipis, et signatum librum usque ad Christum
ducem manere instituis; aperi nobis in terris pietatis
tuae viscera: ut, quidquid in nobis obclusum observavit
iniquitas, verborum tuorum aperiat veritas:
qualiter ad ducis nostri Jesu Christi Filii tui in proximum
accedentes praesepe, ab omni mereamur expiari
criminum labe. R\. Amen.
Per misericordiam.
Antiphona 3. Erit opus justitiae pax, et charitas in
sempiternum. R\. Et sedebit populus in pulchritudine
pacis. Ipsi videbunt gloriam Domini, et decorem Dei
nostri. V\. Et erit firmamentum in terra; in summis
montium superextolletur super Libanum fructus ejus;

et florebunt de civitate, sicut foenum terrae. R\. Et
sedebit. V\. Gloria et honor Patri, etc. R\. Et sedebit
populus.
Oratio. Nunciatam ecce vocem jocunditatis et laetitiae,
quam de tua, Christe, incarnatione audivimus,
ut in nobis dulciori efficiamur charitate fruentiores,
imploramus tuae magnitudinis exspectantes potentiam;
ut ita in nobis vocis hujus effectus usquequaque
praepolleat, ut non confundamur in ea, cum manifestata
nobis fuerit gloria tua. R\. Amen.
Per misericordiam tuam, Deus noster, etc.
Dominus sit semper vobiscum. R\. Et cum spiritu
tuo.
R\. Veni, Domine, ad liberandum plebem tuam,
quia relicti sumus pauci de multis, sicut oculi tui vident.
P.
Et ostende nobis viam, per quam incedamus,
et verbum, quod faciamus. V\. Qui regis Israel,
intende; qui deducis, velut ovem, Joseph; qui sedes
super cherubim, appare. P. Et ostende nobis. V\.
Gloria, et honor Patri. et Filio, etc. Reiteretur R\.
Veni, Domine.
In Laudibus.
Ad Canticum Antiphona. Ecce Deus magnus vincens
scientiam nostram; numerus annorum ejus inaestimabilis.
Canticum [(Job XXXVI)]
.
Ecce, Deus magnus vincens scientiam nostram;
* numerus annorum ejus inaestimabilis.
Qui aufert stillas pluviae, et effundit imbres, adinstar

gurgitum, qui de nubibus fluunt; * qui praetexunt
cuncta desuper.
Si voluerit extendere nubes quasi tentorium suum;
et fulgurare lumine suo, * desuper quoque cardines
maris operiet.
Per hoc enim judicat populos, * et dat escam multis
mortalibus.
In manibus abscondit lucem, * et praecipit ei, ut
rursus adveniat.
Subter omnes coelos ipse considerat, * et lumen
illius super terminos terrae. * Post eum rugiet sonitus,
Et tonabit vocem magnitudinis suae; * et non investigabitur,
cum audita fuerit vox ejus.