PL 87, col. 295
Regula ad virgines (Donatus Vesontionensis), J. P. Migne
ista erit ratio, ut in oratorio psalmum aut antiphonam
non imponat, neque lectionem recitet, usque ad
satisfactionem: refectionem autem sibi post sororum
refectionem sola accipiat, ut si, verbi gratia, sorores
reficiunt sexta hora, illa nona; si vero sorores nona,
illa vespera, usque dum satisfactione congrua veniam
consequatur.
CAPUT LXX. De gravioribus culpis.
Si qua autem soror gravioris culpae noxa tenetur,
suspendatur a mensa simul et ab oratorio; ut nulla
ei soror in ullo conjungatur consortio, neque in
colloquio; sola sit ad opus sibi injunctum persistens
in poenitentiae luctu, sciens illam terribilem Apostoli
sententiam dicentis: Traditum hujusmodi hominem
Satanae in interitum carnis, ut spiritus salvus sit in
diem Domini [(I Cor. V)]
. Cibi autem perceptionem sola
percipiat, mensura vel hora qua praedixerit abbatissa
ei competere; neque a quaquam benedicatur transeunte,
nec cibus qui ei datur
CAPUT LXXI. De his quae junguntur sine jussione excommunicatis.
Si qua soror praesumpserit sine jussione abbatissae
sorori excommunicatae quolibet modo se jungere,
aut loqui cum ea, vel mandatum ei dirigere, similem
sortiatur excommunicationis vindictam.
CAPUT LXXI. Qualis debet esse sollicitudo circa excommunicatas.
Omnem sollicitudinem et curam gerat mater circa
delinquentes sorores, quia non est opus sanis medicus,
sed male habentibus [(Matth. IX)]
; et ideo uti debet
omni modo ut sapiens medicus, immittere quasi
occultas consolatrices, id est, seniores et sapientiores
sorores, quae quasi secrete consolentur sororem fluctuantem,
et provocent illam ad humilitatem et satisfactionem,
et consolentur eam, ne abundantiore tristitia
absorbeatur, sed, sicut ait Apostolus, consummetur
in ea charitas [(II Cor. II)]
, et oretur pro ea ab
omnibus.
CAPUT LXXIII. De his quae saepius correctae non emendaverint.
Si qua soror pro qualibet culpa frequenter correpta,
si etiam excommunicata non emendaverit,
acrior ei accedat correctio, id est, ut verberum in
eam vindicta procedat. Quae si nec ita correxerit,
aut forte, quod absit, in superbiam elata etiam defendere
voluerit opera sua, tunc mater faciens ut sapiens
medicus, si exhibuit fomenta, si unguenta adhortationum,
si medicamenta Scripturarum divinarum,
si ad ultimum ultionem excommunicationis, vel
plagas virgarum, etiamsi viderit nihil suam praevalere
industriam, adhibeat etiam quod majus est, suam et
omnium sororum orationem pro ea, ut Dominus, qui
omnia potens est, operetur salutem circa infirmam
sororem. Quae si nec isto modo sanata fuerit, tunc
jam utatur ferro abscissionis, ut ait Apostolus: Auferte
malum ex vobis ipsis [(I Cor. V)]
. Et iterum: Infidelis
si discedit, discedat [(Ibid., VII)]
, ut ne una
oris morbida totum gregem contaminet. Aut tandiu
non imponat, neque lectionem recitet, usque ad
satisfactionem: refectionem autem sibi post sororum
refectionem sola accipiat, ut si, verbi gratia, sorores
reficiunt sexta hora, illa nona; si vero sorores nona,
illa vespera, usque dum satisfactione congrua veniam
consequatur.
CAPUT LXX. De gravioribus culpis.
Si qua autem soror gravioris culpae noxa tenetur,
suspendatur a mensa simul et ab oratorio; ut nulla
ei soror in ullo conjungatur consortio, neque in
colloquio; sola sit ad opus sibi injunctum persistens
in poenitentiae luctu, sciens illam terribilem Apostoli
sententiam dicentis: Traditum hujusmodi hominem
Satanae in interitum carnis, ut spiritus salvus sit in
diem Domini [(I Cor. V)]
. Cibi autem perceptionem sola
percipiat, mensura vel hora qua praedixerit abbatissa
ei competere; neque a quaquam benedicatur transeunte,
nec cibus qui ei datur
CAPUT LXXI. De his quae junguntur sine jussione excommunicatis.
Si qua soror praesumpserit sine jussione abbatissae
sorori excommunicatae quolibet modo se jungere,
aut loqui cum ea, vel mandatum ei dirigere, similem
sortiatur excommunicationis vindictam.
CAPUT LXXI. Qualis debet esse sollicitudo circa excommunicatas.
Omnem sollicitudinem et curam gerat mater circa
delinquentes sorores, quia non est opus sanis medicus,
sed male habentibus [(Matth. IX)]
; et ideo uti debet
omni modo ut sapiens medicus, immittere quasi
occultas consolatrices, id est, seniores et sapientiores
sorores, quae quasi secrete consolentur sororem fluctuantem,
et provocent illam ad humilitatem et satisfactionem,
et consolentur eam, ne abundantiore tristitia
absorbeatur, sed, sicut ait Apostolus, consummetur
in ea charitas [(II Cor. II)]
, et oretur pro ea ab
omnibus.
CAPUT LXXIII. De his quae saepius correctae non emendaverint.
Si qua soror pro qualibet culpa frequenter correpta,
si etiam excommunicata non emendaverit,
acrior ei accedat correctio, id est, ut verberum in
eam vindicta procedat. Quae si nec ita correxerit,
aut forte, quod absit, in superbiam elata etiam defendere
voluerit opera sua, tunc mater faciens ut sapiens
medicus, si exhibuit fomenta, si unguenta adhortationum,
si medicamenta Scripturarum divinarum,
si ad ultimum ultionem excommunicationis, vel
plagas virgarum, etiamsi viderit nihil suam praevalere
industriam, adhibeat etiam quod majus est, suam et
omnium sororum orationem pro ea, ut Dominus, qui
omnia potens est, operetur salutem circa infirmam
sororem. Quae si nec isto modo sanata fuerit, tunc
jam utatur ferro abscissionis, ut ait Apostolus: Auferte
malum ex vobis ipsis [(I Cor. V)]
. Et iterum: Infidelis
si discedit, discedat [(Ibid., VII)]
, ut ne una
oris morbida totum gregem contaminet. Aut tandiu