PL 88, col. 950
Regula Magistri (Auctor incertus), J. P. Migne
attonitis auribus audiamus quae divina quotidie clamans
nos admonet vox, dicens: Qui habet aures audiendi
audiat, quid Spiritus dicat Ecclesiis [(Apoc. II)]
.
Qui dicit: Venite, filii, audite me, timorem Domini
docebo vos [(Psal. XXXIII)]
. Currite dum lumen vitae
habetis, ne tenebrae mortis vos comprehendant, et
quaerens Dominus in multitudine populi cui haec clamat
operarium suum auditorem, iterum reclamat
dicens: Quis est homo qui vult vitam, et cupit videre
dies bonos? [(Ibid.)]
tu qui audis responde: Ego. Et
Dominus tibi dicit: Si vis habere veram et perpetuam
vitam, prohibe linguam tuam a malo, et labia tua ne
loquantur dolum; diverte a malo, et fac bonum; inquire
pacem, et sequere eam (Ibid). Et cum haec feceritis
oculi mei super vos justos, et aures meae in
preces vestras. Et antequam me invocetis, dicam
vobis: Ecce adsum. Quid dulcius nobis ab hac voce
Domini invitantis nos, fratres? Ecce pietate sua demonstrat
nobis Dominus vitae viam. Succinctis ergo
per fidem vel observantiam bonorum actuum lumbis
nostris, per ducatum Evangelii pergamus itinera ejus;
ut mereamur eum, qui nos in regnum suum vocavit,
videre: in cujus regni tabernaculo si volumus habitare,
nisi illuc bonis actibus curratur, minime pervenitur.
Sed interrogemus cum Propheta Dominum,
dicentes ei: Domine, quis habitabit in tabernaculo
tuo, aut quis requiescet in monte sancto tuo? [(Psal.
CXIV.)]
Post hanc interrogationem, fratres, audiamus
contra nos Dominum iterum respondentem et ostendentem
nobis viam ipsius tabernaculi, dicendo: Qui
ingreditur sine macula, qui loquitur veritatem in corde
suo; qui non egit dolum in lingua sua; qui non fecit
proximo suo malum; qui opprobrium non accepit adversus
proximum suum [(Ibid.)]
: qui malignum diabolum
aliqua suadentem sibi cum ipsa suasione a conspectibus
cordis sui respuens, deduxit ad nihilum,
et parvulos cogitatus ejus tenuit, et allisit ad Christum
petram. Qui timentes Dominum, de bona observantia
sua non se reddunt elatos; sed ipsa in se
bona non a se posse, sed a Domino fieri aestimantes,
operantem in se Dominum magnificant, illud cum
Propheta dicentes: Non nobis, Domine, non nobis;
sed nomini tuo da gloriam [(Psal. CXIII)]
. Nec Paulus
apostolus de praedicatione sibi aliqua imputavit,
dicens: Gratia Dei sum id quod sum [(I Cor. XV)]
. Et
iterum dicit ipse: Si gloriari oportet, non expedit
mihi [(II Cor. XII)]
. Ergo subsequitur Dominus viam
vitae beatae per monita sua dicens: Qui jurat proximo
suo, et non decipit eum; qui pecuniam suam non
dedit ad usuram, qui munera super innocentes non
accepit [(Psal. XIV)]
. Et subsequitur nobis Dominus in
Evangelio dicens: Qui audit haec verba mea, et facit
ea, non movebitur in aeternum [(Matth. VII)]
. Et nos interrogemus
eum, dicentes: Quomodo, Domine, non
movebitur in aeternum? Respondit nobis iterum Dominus:
Quomodo? quia similabo eum viro sapienti,
qui aedificavit domum suam supra petram. Venerunt
flumina, flaverunt venti et impegerunt in domum illam,
et non cecidit; fundata enim erat super petram [(Ibid.)]
.
nos admonet vox, dicens: Qui habet aures audiendi
audiat, quid Spiritus dicat Ecclesiis [(Apoc. II)]
.
Qui dicit: Venite, filii, audite me, timorem Domini
docebo vos [(Psal. XXXIII)]
. Currite dum lumen vitae
habetis, ne tenebrae mortis vos comprehendant, et
quaerens Dominus in multitudine populi cui haec clamat
operarium suum auditorem, iterum reclamat
dicens: Quis est homo qui vult vitam, et cupit videre
dies bonos? [(Ibid.)]
tu qui audis responde: Ego. Et
Dominus tibi dicit: Si vis habere veram et perpetuam
vitam, prohibe linguam tuam a malo, et labia tua ne
loquantur dolum; diverte a malo, et fac bonum; inquire
pacem, et sequere eam (Ibid). Et cum haec feceritis
oculi mei super vos justos, et aures meae in
preces vestras. Et antequam me invocetis, dicam
vobis: Ecce adsum. Quid dulcius nobis ab hac voce
Domini invitantis nos, fratres? Ecce pietate sua demonstrat
nobis Dominus vitae viam. Succinctis ergo
per fidem vel observantiam bonorum actuum lumbis
nostris, per ducatum Evangelii pergamus itinera ejus;
ut mereamur eum, qui nos in regnum suum vocavit,
videre: in cujus regni tabernaculo si volumus habitare,
nisi illuc bonis actibus curratur, minime pervenitur.
Sed interrogemus cum Propheta Dominum,
dicentes ei: Domine, quis habitabit in tabernaculo
tuo, aut quis requiescet in monte sancto tuo? [(Psal.
CXIV.)]
Post hanc interrogationem, fratres, audiamus
contra nos Dominum iterum respondentem et ostendentem
nobis viam ipsius tabernaculi, dicendo: Qui
ingreditur sine macula, qui loquitur veritatem in corde
suo; qui non egit dolum in lingua sua; qui non fecit
proximo suo malum; qui opprobrium non accepit adversus
proximum suum [(Ibid.)]
: qui malignum diabolum
aliqua suadentem sibi cum ipsa suasione a conspectibus
cordis sui respuens, deduxit ad nihilum,
et parvulos cogitatus ejus tenuit, et allisit ad Christum
petram. Qui timentes Dominum, de bona observantia
sua non se reddunt elatos; sed ipsa in se
bona non a se posse, sed a Domino fieri aestimantes,
operantem in se Dominum magnificant, illud cum
Propheta dicentes: Non nobis, Domine, non nobis;
sed nomini tuo da gloriam [(Psal. CXIII)]
. Nec Paulus
apostolus de praedicatione sibi aliqua imputavit,
dicens: Gratia Dei sum id quod sum [(I Cor. XV)]
. Et
iterum dicit ipse: Si gloriari oportet, non expedit
mihi [(II Cor. XII)]
. Ergo subsequitur Dominus viam
vitae beatae per monita sua dicens: Qui jurat proximo
suo, et non decipit eum; qui pecuniam suam non
dedit ad usuram, qui munera super innocentes non
accepit [(Psal. XIV)]
. Et subsequitur nobis Dominus in
Evangelio dicens: Qui audit haec verba mea, et facit
ea, non movebitur in aeternum [(Matth. VII)]
. Et nos interrogemus
eum, dicentes: Quomodo, Domine, non
movebitur in aeternum? Respondit nobis iterum Dominus:
Quomodo? quia similabo eum viro sapienti,
qui aedificavit domum suam supra petram. Venerunt
flumina, flaverunt venti et impegerunt in domum illam,
et non cecidit; fundata enim erat super petram [(Ibid.)]
.