PL 89, col. 1324
Vita SS. Paldonis Tasonis et Tatonis (Ambrosius Autpertus), J. P. Migne
Peracto itaque charitatis officio noctisque cursu
transacto, cum aurora daret initium diei, seorsim
eos blanda locutione inquisivit qui essent, unde, cur
advenerint, ne forte aliquod praejudicium sustinerent,
ne peccati crimine peracto fugerent, promittens se
eis in quo valeret adjutorium ministrare: tantum ut
profiterentur, cur eis ita placuerit tantam simulationem
arripere. Ad haec illi obstupefacti, videntes
consilium suum seniori celari non posse, consilio
accepto, narrant cuncta per ordinem, qui fuerint,
unde, cur advenerint, quaeque gesserint, quorum
filii, quibus nominibus vocarentur, qualiterve Romam
pergere vellent, indeque Galliarum regiones expetere:
multis eum adjurationibus constringentes, ne
eorum proposito ipse fieret impedimento. Ad haec
ingemiscens venerabilis senex ait: « Nequaquam,
o filii, in hoc tam laudabili proposito vos impedire
cupio, sed magis adjuvare: nec vos interim relinquam,
aliquantisper vobiscum pergam, itineris vestri
usque ad apostolorum limina me habebitis comitem. »
Propterea autem vir Deo plenus itineris illorum particeps
fieri gestiebat, ut eos, sicuti et fecit, suis salutaribus
consiliis ab illius itineris longitudine revocaret.
Quod Dei providentia factum fuisse nullus
ignorat, qui hoc monasterium cernit.
Hos specie, forma, cognoscit munere dogma,
Consilio refovet, levat obsequio Pater almus,
Ne paveant, faveant, facilis pateat labor altus.
7.
Pergunt interea simul ut senis fuit voluntas,
multisque lacrymis profusis devotionem suam apostolorum
commiserunt suffragiis. Oratione vero
completa coepit eos reverendae memoriae jam dictus
Pater verbis suasoriis admonere, ut secum ad monasterium
reverterentur: et aliquandiu apud eum
remorati, propositum institutionis suae videndo et
operando addiscerent, et tum demum quo eos Dominus
vellet vocare properarent. Et ut verbis illius
utar: « Audite, inquit, o filii, consilium meum. Ad
monasterium cui deservio revertimini mecum, et
propter ardorem vestri desiderii, quanquam extra
usum monasterii, intrinsecus vos recipiam, ut simul
cum fratribus edatis, simul dormiatis, simul orationi
vacetis, simulque ad opus manuum exeatis: ut
his exercitiis probati sciatis quibus modis propositum
monachi adimplere valeatis. » Haec et his similia
eo dicente praebuerunt assensum, pariterque cum eo
ad monasterium sunt regressi, in quo paucis diebus
remorati ad plenum instructi sunt.
Te simul ecce petunt. Petri dum limina quaerunt,
Roma beata nimis, fratresque, senexque fidelis,
Quos trahit ipsa ferens fidei per littora navis.
8.
Accidit autem ut dum pater duorum fratrum,
Tatonis scilicet atque Tasonis, cum caeteris parentibus
huc illucque eos quaererent, rapidissimo cursu
transacto, cum aurora daret initium diei, seorsim
eos blanda locutione inquisivit qui essent, unde, cur
advenerint, ne forte aliquod praejudicium sustinerent,
ne peccati crimine peracto fugerent, promittens se
eis in quo valeret adjutorium ministrare: tantum ut
profiterentur, cur eis ita placuerit tantam simulationem
arripere. Ad haec illi obstupefacti, videntes
consilium suum seniori celari non posse, consilio
accepto, narrant cuncta per ordinem, qui fuerint,
unde, cur advenerint, quaeque gesserint, quorum
filii, quibus nominibus vocarentur, qualiterve Romam
pergere vellent, indeque Galliarum regiones expetere:
multis eum adjurationibus constringentes, ne
eorum proposito ipse fieret impedimento. Ad haec
ingemiscens venerabilis senex ait: « Nequaquam,
o filii, in hoc tam laudabili proposito vos impedire
cupio, sed magis adjuvare: nec vos interim relinquam,
aliquantisper vobiscum pergam, itineris vestri
usque ad apostolorum limina me habebitis comitem. »
Propterea autem vir Deo plenus itineris illorum particeps
fieri gestiebat, ut eos, sicuti et fecit, suis salutaribus
consiliis ab illius itineris longitudine revocaret.
Quod Dei providentia factum fuisse nullus
ignorat, qui hoc monasterium cernit.
Hos specie, forma, cognoscit munere dogma,
Consilio refovet, levat obsequio Pater almus,
Ne paveant, faveant, facilis pateat labor altus.
7.
Pergunt interea simul ut senis fuit voluntas,
multisque lacrymis profusis devotionem suam apostolorum
commiserunt suffragiis. Oratione vero
completa coepit eos reverendae memoriae jam dictus
Pater verbis suasoriis admonere, ut secum ad monasterium
reverterentur: et aliquandiu apud eum
remorati, propositum institutionis suae videndo et
operando addiscerent, et tum demum quo eos Dominus
vellet vocare properarent. Et ut verbis illius
utar: « Audite, inquit, o filii, consilium meum. Ad
monasterium cui deservio revertimini mecum, et
propter ardorem vestri desiderii, quanquam extra
usum monasterii, intrinsecus vos recipiam, ut simul
cum fratribus edatis, simul dormiatis, simul orationi
vacetis, simulque ad opus manuum exeatis: ut
his exercitiis probati sciatis quibus modis propositum
monachi adimplere valeatis. » Haec et his similia
eo dicente praebuerunt assensum, pariterque cum eo
ad monasterium sunt regressi, in quo paucis diebus
remorati ad plenum instructi sunt.
Te simul ecce petunt. Petri dum limina quaerunt,
Roma beata nimis, fratresque, senexque fidelis,
Quos trahit ipsa ferens fidei per littora navis.
8.
Accidit autem ut dum pater duorum fratrum,
Tatonis scilicet atque Tasonis, cum caeteris parentibus
huc illucque eos quaererent, rapidissimo cursu