PL 94, col. 582
Vita metrica S. Cuthberti (Beda), J. P. Migne
Navigero patrium nos calle reducet ad arvum.
Tum laribus torrent epulas, gratesque gerendo,
Exhibita triduo recreant dape coelitus artus,
Quae nova mellito testantur dona sapore.
Jamque die quarto laetis cessantibus austris
Blanda salutiferum capiunt trans aequora portum.
CAPUT XI. Quomodo, iter faciens, aquila ministra, viaticum et percepturum se esse praedixerit et perceperit.
Inde sacerdotis meritoque graduque potitus
Tendebat populos vitae renovare fluentis.
Forte viae comiti, sed praescius ipse futuri,
Fare sodalis, ait, quo fercula sumere mens sit?
Haec et ego, dixit, dubio sub pectore mecum;
Prandia non tulimus vasis, domus hospita non est,
Jejuni fessique itiner complere nequimus.
Respondit senior: Domino si fidere discas,
Providet ille dapes, vatem qui pascere corvos
Jussit. Jam aspectas aquilam vaga flabra secantem?
Nos valet hac etiam Omnipotens satiare ministra.
Dumque iter inceptum peragunt, venere sub amnem,
Et volucrem rubro quae celsa sub axe volarat
Marmoris in ripa residere tuentur. At altus,
Cernis, ait vatis, nostram super aequora servam?
Curre rogo, et Dominus misit quae munera defer.
Attulit at piscem; medium secat, atque ministrae
Parte famem pellit, firmant sua pectora parte.
Utque viam superant jussis lymphisque salutis
Pandit iter populis, coeli per regna vocandis.
CAPUT XII. Quomodo praedicans populis phantasti, cum subito ignem diaboli et praeviderit venturum, et venientem exstinxerit.
Tempore non alio pandens coelestia terris,
Impia jam pulchre ludibria prodidit anguis.
Namque repente sacris immiscet talia dictis:
Panduntur quoties vobis mysteria regni,
Cor decet attentum sensusque adhibere benignos,
Ne vaga pestiferi laudat [laedat] vos aura chelydri,
Qui sacra perversus conamina vertere nitens,
Gaudet vel modica turbari nube fideles,
Ut nos alloquio Regis visuque superni
Abducat fallax vilis quasi servulus hostis.
Hos inter monitus vacuo de fomite surgens
Vicinas rapit ignis edax sine viribus aedes;
Quaque faces volitant, ventus juvat, it fragor astris.
Exsilit elusum trepido phantasmate vulgus
Festinum, ignivomis unda succurrere tectis.
Nescia sed fusis fallacia cedere lymphis,
Ipsa sui levitate perit, patriasque sub umbras
Pompa redit, vanusque vagis dolus abditur antris.
Confusi rediere domum; veniamque precantes
Exorant proni vatem, fragilesque superbi
Se gaudent agnosse dolos; ac tela tyranni
Spiritus exstinxit, sacri quae praescia virtus.
CAPUT XIII. Quomodo flammas cujusdam domus ardentis oratione restinxerit.
Quin etiam veri flammis crepitantibus ignes
Tum laribus torrent epulas, gratesque gerendo,
Exhibita triduo recreant dape coelitus artus,
Quae nova mellito testantur dona sapore.
Jamque die quarto laetis cessantibus austris
Blanda salutiferum capiunt trans aequora portum.
CAPUT XI. Quomodo, iter faciens, aquila ministra, viaticum et percepturum se esse praedixerit et perceperit.
Inde sacerdotis meritoque graduque potitus
Tendebat populos vitae renovare fluentis.
Forte viae comiti, sed praescius ipse futuri,
Fare sodalis, ait, quo fercula sumere mens sit?
Haec et ego, dixit, dubio sub pectore mecum;
Prandia non tulimus vasis, domus hospita non est,
Jejuni fessique itiner complere nequimus.
Respondit senior: Domino si fidere discas,
Providet ille dapes, vatem qui pascere corvos
Jussit. Jam aspectas aquilam vaga flabra secantem?
Nos valet hac etiam Omnipotens satiare ministra.
Dumque iter inceptum peragunt, venere sub amnem,
Et volucrem rubro quae celsa sub axe volarat
Marmoris in ripa residere tuentur. At altus,
Cernis, ait vatis, nostram super aequora servam?
Curre rogo, et Dominus misit quae munera defer.
Attulit at piscem; medium secat, atque ministrae
Parte famem pellit, firmant sua pectora parte.
Utque viam superant jussis lymphisque salutis
Pandit iter populis, coeli per regna vocandis.
CAPUT XII. Quomodo praedicans populis phantasti, cum subito ignem diaboli et praeviderit venturum, et venientem exstinxerit.
Tempore non alio pandens coelestia terris,
Impia jam pulchre ludibria prodidit anguis.
Namque repente sacris immiscet talia dictis:
Panduntur quoties vobis mysteria regni,
Cor decet attentum sensusque adhibere benignos,
Ne vaga pestiferi laudat [laedat] vos aura chelydri,
Qui sacra perversus conamina vertere nitens,
Gaudet vel modica turbari nube fideles,
Ut nos alloquio Regis visuque superni
Abducat fallax vilis quasi servulus hostis.
Hos inter monitus vacuo de fomite surgens
Vicinas rapit ignis edax sine viribus aedes;
Quaque faces volitant, ventus juvat, it fragor astris.
Exsilit elusum trepido phantasmate vulgus
Festinum, ignivomis unda succurrere tectis.
Nescia sed fusis fallacia cedere lymphis,
Ipsa sui levitate perit, patriasque sub umbras
Pompa redit, vanusque vagis dolus abditur antris.
Confusi rediere domum; veniamque precantes
Exorant proni vatem, fragilesque superbi
Se gaudent agnosse dolos; ac tela tyranni
Spiritus exstinxit, sacri quae praescia virtus.
CAPUT XIII. Quomodo flammas cujusdam domus ardentis oratione restinxerit.
Quin etiam veri flammis crepitantibus ignes