PL 94, col. 583
Vita metrica S. Cuthberti (Beda), J. P. Migne
Arida diriperent tecti dum culmina quondam,
Incubuit precibus ventosque laresque retorquens
Voce pericla fugat, juvenum quae dextra nequibat.
Nec mirum vati fragilem cessisse caminum,
Igniferis Satanae qui spicula torta pharetris
Aetherio suerat umbone relidere Christi.
CAPUT XIV. Qualiter daemonium ab uxore cujusdam necdum adveniens ejecerit.
Vir venit ad procerem, trepidisque precamina supplex
Vocibus ingeminat. Lethi sub limine conjux
Chara jacet, jam artus sensu fugiente rigescunt;
Vita tremens tantum sub pectore fervet anhelo.
Mitte, precor, Christi modo qui mysteria portet,
Spiritus ante fugat quam pallida membra relinquat.
Dumque parat jam vatis iter quem mittat in istud
(Tempore namque fuit Lindisfarnensis in illo
Praepositus cellae), secreto numine discit
Non lethi commune genus, sed daemonis atri
Saevitiam misere diris incumbere poenis.
Se magis exhibuit, subeunt iter, ecce repente
Solvitur in lacrymas ductor, et pectore tristi
Sedulus horrescit veniens, ne vatis amatam
Dilectamque diu vesano corda furore
Pressam si cernat, priscae suspicio vitae,
Surgat, et antiquam laedat nota improba famam.
Namque ministeriis assistere sedula vatis
Consuerat, bibulasque aures praebere docenti.
Ille pio tetricas relevat solamine curas.
Quid gemis, et taciti liquefactus ab igne camini
Ablueris tristi jam pectoris indice lympha?
Anne putas adeam charae cum tecta sodalis,
Illam posse capi nexu bacchante chelydri?
Vinci qui crebris solitus conflictibus, et nunc
Victrici fidei gladio superabitur hostis.
Femina quin potius venientibus obvia nobis
Istas excipiet sanae jam mentis habenas.
Dicta fiunt: venere domum, fugit efferus anguis,
Occurrit mulier sospes, dextraque prehendens
Frena, rogat vatem descendere adireque tecta
Dignetur famulae, pandens nova dona salutis,
Ejus ad adventum fugiens ut cesserit hydros.
CAPUT XV. Qualiter anachorisim meditatus, apud Lindisfarnenses monachos vixerit.
Talia mirantum fragili ne laude supernae
Coelestisque exsors famae foret, abdita mavult
Secreti lustrare Deo, quo teste valeret
Laudis ab humanae liber munirier aura,
Cumque sui primo jussis antistitis actus
Fratribus exemplo virtutis pandere callem.
Fit monachis socius, quos Lindisfarnea glauci
Insula clara maris refluis circumluit undis,
Inque brevi qua plura nitens per signa coruscus
Erigit innumeros pulsis languoribus aegros,
Hostis et atra crucis rutilo fugat arma tropaeo.
Incubuit precibus ventosque laresque retorquens
Voce pericla fugat, juvenum quae dextra nequibat.
Nec mirum vati fragilem cessisse caminum,
Igniferis Satanae qui spicula torta pharetris
Aetherio suerat umbone relidere Christi.
CAPUT XIV. Qualiter daemonium ab uxore cujusdam necdum adveniens ejecerit.
Vir venit ad procerem, trepidisque precamina supplex
Vocibus ingeminat. Lethi sub limine conjux
Chara jacet, jam artus sensu fugiente rigescunt;
Vita tremens tantum sub pectore fervet anhelo.
Mitte, precor, Christi modo qui mysteria portet,
Spiritus ante fugat quam pallida membra relinquat.
Dumque parat jam vatis iter quem mittat in istud
(Tempore namque fuit Lindisfarnensis in illo
Praepositus cellae), secreto numine discit
Non lethi commune genus, sed daemonis atri
Saevitiam misere diris incumbere poenis.
Se magis exhibuit, subeunt iter, ecce repente
Solvitur in lacrymas ductor, et pectore tristi
Sedulus horrescit veniens, ne vatis amatam
Dilectamque diu vesano corda furore
Pressam si cernat, priscae suspicio vitae,
Surgat, et antiquam laedat nota improba famam.
Namque ministeriis assistere sedula vatis
Consuerat, bibulasque aures praebere docenti.
Ille pio tetricas relevat solamine curas.
Quid gemis, et taciti liquefactus ab igne camini
Ablueris tristi jam pectoris indice lympha?
Anne putas adeam charae cum tecta sodalis,
Illam posse capi nexu bacchante chelydri?
Vinci qui crebris solitus conflictibus, et nunc
Victrici fidei gladio superabitur hostis.
Femina quin potius venientibus obvia nobis
Istas excipiet sanae jam mentis habenas.
Dicta fiunt: venere domum, fugit efferus anguis,
Occurrit mulier sospes, dextraque prehendens
Frena, rogat vatem descendere adireque tecta
Dignetur famulae, pandens nova dona salutis,
Ejus ad adventum fugiens ut cesserit hydros.
CAPUT XV. Qualiter anachorisim meditatus, apud Lindisfarnenses monachos vixerit.
Talia mirantum fragili ne laude supernae
Coelestisque exsors famae foret, abdita mavult
Secreti lustrare Deo, quo teste valeret
Laudis ab humanae liber munirier aura,
Cumque sui primo jussis antistitis actus
Fratribus exemplo virtutis pandere callem.
Fit monachis socius, quos Lindisfarnea glauci
Insula clara maris refluis circumluit undis,
Inque brevi qua plura nitens per signa coruscus
Erigit innumeros pulsis languoribus aegros,
Hostis et atra crucis rutilo fugat arma tropaeo.