PL 95, col. 171
Historia ecclesiastica (Beda), J. P. Migne
fana quae derelicta erant, restaurare, et adorare
simulacra: quasi per haec possent a mortalitate
defendi. Porro socius ejus, et coheres regni
ejusdem Sebbi, magna fidem perceptam cum suis
omnibus devotione servavit, [ Al. add. et] magna,
ut in sequentibus dicemus, vitam fidelem felicitate
complevit. Quod ubi rex Uulfheri comperit, fidem
videlicet provinciae ex parte profanatam, misit ad
corrigendum errorem, revocandamque ad fidem
veritatis provinciam Jaruman episcopum, qui successor
erat Trumheri: qui multa agens sollertia,
Anno memorato praefatae eclipsis et mox subsequentis
pestilentiae, quo et Colmam episcopus unanima
catholicorum intentione superatus ad suos reversus
est, Deusdedit sextus Ecclesiae Doruvernensis
episcopus obiit pridie Iduum Juliarum [DCLXIV];
sed et Erconberct rex Cantuariorum eodem mense
ac die defunctus, Ecgbercto filio sedem regni reliquit,
quam ille susceptam per novem annos tenuit. Tunc
cessante non pauco tempore episcopatu, missus est
Romam ab ipso simul et a rege Nordanhymbrorum
Osuio, ut praecedente libro paucis diximus, Uighard,
presbyter, vir in Ecclesiasticis disciplinis doctissimus,
de genere Anglorum, petentibus hunc Ecclesiae
Anglorum archiepiscopum ordinari: missis
pariter apostolico papae donariis, et aureis atque argenteis
vasis non paucis. Qui ubi Romam pervenit,
cujus [ Al. cui] sedi apostolicae tempore illo Vitalianus
praeerat, postquam itineris sui causam praefato
papae apostolico patefecit, non multo post et ipse et
omnes pene qui cum eo advenerant socii, pestilentia
superveniente deleti sunt.
At apostolicus papa habito de his consilio, quaesivit
sedulus quem Ecclesiis Anglorum archiepiscopum
mitteret. Erat autem in monasterio Hiridano ( Al.
Niridano] quod est non longe a Neapoli Campaniae,
abbas Hadrianus, vir natione Afer, sacris literis diligenter
imbutus, monasterialibus simul et Ecclesiasticis
disciplinis institutus, Graecae pariter et Latinae
linguae peritissimus. Hunc ad se accitum papa jussit
episcopatu accepto Brittaniam venire. Qui indignum
se tanto gradui respondens, ostendere se posse
dixit alium, cujus magis ad suscipiendum episcopatum
simulacra: quasi per haec possent a mortalitate
defendi. Porro socius ejus, et coheres regni
ejusdem Sebbi, magna fidem perceptam cum suis
omnibus devotione servavit, [ Al. add. et] magna,
ut in sequentibus dicemus, vitam fidelem felicitate
complevit. Quod ubi rex Uulfheri comperit, fidem
videlicet provinciae ex parte profanatam, misit ad
corrigendum errorem, revocandamque ad fidem
veritatis provinciam Jaruman episcopum, qui successor
erat Trumheri: qui multa agens sollertia,
Anno memorato praefatae eclipsis et mox subsequentis
pestilentiae, quo et Colmam episcopus unanima
catholicorum intentione superatus ad suos reversus
est, Deusdedit sextus Ecclesiae Doruvernensis
episcopus obiit pridie Iduum Juliarum [DCLXIV];
sed et Erconberct rex Cantuariorum eodem mense
ac die defunctus, Ecgbercto filio sedem regni reliquit,
quam ille susceptam per novem annos tenuit. Tunc
cessante non pauco tempore episcopatu, missus est
Romam ab ipso simul et a rege Nordanhymbrorum
Osuio, ut praecedente libro paucis diximus, Uighard,
presbyter, vir in Ecclesiasticis disciplinis doctissimus,
de genere Anglorum, petentibus hunc Ecclesiae
Anglorum archiepiscopum ordinari: missis
pariter apostolico papae donariis, et aureis atque argenteis
vasis non paucis. Qui ubi Romam pervenit,
cujus [ Al. cui] sedi apostolicae tempore illo Vitalianus
praeerat, postquam itineris sui causam praefato
papae apostolico patefecit, non multo post et ipse et
omnes pene qui cum eo advenerant socii, pestilentia
superveniente deleti sunt.
At apostolicus papa habito de his consilio, quaesivit
sedulus quem Ecclesiis Anglorum archiepiscopum
mitteret. Erat autem in monasterio Hiridano ( Al.
Niridano] quod est non longe a Neapoli Campaniae,
abbas Hadrianus, vir natione Afer, sacris literis diligenter
imbutus, monasterialibus simul et Ecclesiasticis
disciplinis institutus, Graecae pariter et Latinae
linguae peritissimus. Hunc ad se accitum papa jussit
episcopatu accepto Brittaniam venire. Qui indignum
se tanto gradui respondens, ostendere se posse
dixit alium, cujus magis ad suscipiendum episcopatum