AAS 24 (1932), p. 8
commovit, ut non solum, Pontificis praecepto obsecundans, publica disputatione
Averroistarum errores profligaverit, sed etiam in Curiae Pontificiae
schola evangelium secundum Ioannem lucidissime expîanaverit.
Memoriam etiam mirae suae eruditionis et fulgidissimae virtutis tantam
Albertus in Curia ipsa Eomana retíquit, ut idem Summus Pontifex Alexander
IV, cum Ecclesiae Eatisbonensi, in spiritualibus et temporalibus
tunc multipliciter deformatae, pastor novus praeponendi esset, Albertum
Magnum selegerit, qui commissum sibi gregem doctrina et exemplo pascerci
et regeret et episcopalem sedem aere alieno gravatam sublevar et.
In episcopali dignitate consistens, Albertus paupertatem eo libentius
servavit, quo eam ad disciplinam ecclesiasticam restaurandam moresque
reformandos efiicacissimam agnosceret. Inexhausto studii amore et contemplationis
prorsus retento, sanctus praesul vel in vitiis exstirpandas
indefessus, in collapsis moribus erigendis sedulus, in componendis dissensionibus
discretus, in administrandis Sacramentis diligehtissimus, a
scriptione sacra non destitit, ita ut pari tempore doctrinam promoveret
simulque credito sibi gregi prospicèret. Episcopatus Batisbonensis abdicatione,
quam ab Urbano Pp. IV effiagitaverat, obtenta, ad ipsius Summi
Pontificis nutum, suam navavit operam moxque Apostolicae Sedis auctoritate
Crucis praedicator per Alemanniam et Bohemiam pro subsidiis Terrae
Sanctae corrogandis renuntiatus fuit. Quo munere apprime perfunctus, ad
regularem sui Ordinis consuetudinem ultro rediit, ac reliquos vitae annos
praedicando, docendo, scribendo transegit, ac per dioeceses quamplurimas
ubicumque rogatus pontificales ritus aliaque episcopalia munia explevit,
ita ut,-difficillimis; susceptis itineribus, in varias regiones abiret, ad diversas
quoque civitates, idest Neomagensem, Antverpiensem, Basileensem
aliasque religionis ac pietatis causa accederet, et postquam Argentorati
et Herbipoli commoratus fuit, Coloniam Agrippinam rediit, ubi postrema
sibi quies erat obventura.
Speciali affectu impulsus erga utriusque sexus religiosos, impensam
pro eis curam gessit eorumque conventus ac monasteria de episcoporum
mandato saepius cum magno disciplinae religiosae emolumento visitavit,
sanctitatis ardorem ac contemplationis lumen ubique incendens.
Devota insuper pietatis et religionis provehendae officia ad omnes christifideles
profuse extendebat, nulli consilium vel auxilium denegans. Neque '
praetereundum ipsum Albertum cum Sancto Ludovico Francorum Bege
concordi pietate coniunctum vixisse.
Licet Albertus plerumque reverentiae causa Dominus appellaretur,
tamen patrem potius se praebuit omnium in se filialem fiduciam conver-
Averroistarum errores profligaverit, sed etiam in Curiae Pontificiae
schola evangelium secundum Ioannem lucidissime expîanaverit.
Memoriam etiam mirae suae eruditionis et fulgidissimae virtutis tantam
Albertus in Curia ipsa Eomana retíquit, ut idem Summus Pontifex Alexander
IV, cum Ecclesiae Eatisbonensi, in spiritualibus et temporalibus
tunc multipliciter deformatae, pastor novus praeponendi esset, Albertum
Magnum selegerit, qui commissum sibi gregem doctrina et exemplo pascerci
et regeret et episcopalem sedem aere alieno gravatam sublevar et.
In episcopali dignitate consistens, Albertus paupertatem eo libentius
servavit, quo eam ad disciplinam ecclesiasticam restaurandam moresque
reformandos efiicacissimam agnosceret. Inexhausto studii amore et contemplationis
prorsus retento, sanctus praesul vel in vitiis exstirpandas
indefessus, in collapsis moribus erigendis sedulus, in componendis dissensionibus
discretus, in administrandis Sacramentis diligehtissimus, a
scriptione sacra non destitit, ita ut pari tempore doctrinam promoveret
simulque credito sibi gregi prospicèret. Episcopatus Batisbonensis abdicatione,
quam ab Urbano Pp. IV effiagitaverat, obtenta, ad ipsius Summi
Pontificis nutum, suam navavit operam moxque Apostolicae Sedis auctoritate
Crucis praedicator per Alemanniam et Bohemiam pro subsidiis Terrae
Sanctae corrogandis renuntiatus fuit. Quo munere apprime perfunctus, ad
regularem sui Ordinis consuetudinem ultro rediit, ac reliquos vitae annos
praedicando, docendo, scribendo transegit, ac per dioeceses quamplurimas
ubicumque rogatus pontificales ritus aliaque episcopalia munia explevit,
ita ut,-difficillimis; susceptis itineribus, in varias regiones abiret, ad diversas
quoque civitates, idest Neomagensem, Antverpiensem, Basileensem
aliasque religionis ac pietatis causa accederet, et postquam Argentorati
et Herbipoli commoratus fuit, Coloniam Agrippinam rediit, ubi postrema
sibi quies erat obventura.
Speciali affectu impulsus erga utriusque sexus religiosos, impensam
pro eis curam gessit eorumque conventus ac monasteria de episcoporum
mandato saepius cum magno disciplinae religiosae emolumento visitavit,
sanctitatis ardorem ac contemplationis lumen ubique incendens.
Devota insuper pietatis et religionis provehendae officia ad omnes christifideles
profuse extendebat, nulli consilium vel auxilium denegans. Neque '
praetereundum ipsum Albertum cum Sancto Ludovico Francorum Bege
concordi pietate coniunctum vixisse.
Licet Albertus plerumque reverentiae causa Dominus appellaretur,
tamen patrem potius se praebuit omnium in se filialem fiduciam conver-