AAS 26 (1934), p. 535
tem 'cumulavit; iamque prope aderat tempus, quum amplissimorum
virorum rogatu s. m. Pius Papa Nonus, Antecessor Noster, Congregationem
solemni diplomate probaret, et Michaela, suis occurrentem votis
Dei providentiam admirata, iter Eomam versus moliretur ut, ante Apostolorum
sepulcra prostrata, grati animi sui sensus Pontifici explicaret.
At laetam spem in ipso ortu snccidit casus, nec opinatus et maxime luctuosus,
qui effusam Dei Famulae caritatem extremo, sed splendido tamen,
specimine demonstravit.
Annus vertebat Domini millesimus octingentesimus sexagesimus
quintus, Michaelae aetatis quinquagesimus sextus, quum teterrima lues,
quam asiaticum morbum vocant, in Hispania saeviens, Valentiam quoque
urbem et Ancillarum domum invaserit. Tanta vis erat morbi, ut toti urbi
vastitatem attulerit et quam plurimi mortalium oceumberent. Ubi nuncium
accepit Michaela tristissimum, Dei proximique caritate incensa,
magnae animae prodiga, sese in medium discrimen coniicere non dubitavit;
ac statim, Matritensi urbe relicta, ubi morabatur, Valentiam se
contulit ut monialibus lue infectis suam daret operam, hilarisque discessit,
se minime timere mortem ostendens. Valentiam pervenit die vicesimasecunda
mensis Augusti; postridie, multis effusis precibus coram Deiparae
Virginis imagine, sacram synaxim suscipere voluit; dein Archiepiscopum
salutatum adivit. Altero vero die, homologesi peracta, iterum sese divinis
epulis reiecit. Interea filiabus suis morbo implicitis curandis operam praestabat
sollicitam, quin prorsus tranquillus illius animus turbaretur. Ex
aegrotantium congressu ipsa quoque lue ita vehementer correpta est, ut
duodecim post horas quam morbo implicita decubuerat, extremis refecta
sacramentis, miram exhibens patientiam, pietatem et divinae voluntati
conformitatem, laeta quod pro caritatis munere et suae ipsius vitae immolatione
pro iis, quibus solandis, sublevandis, educandis plus quam triginta
annos insumpserat, mortem sibi contigisse oppetere, suavissime ad superos
evolavit. — Contagionis periculum vetuit cadaveris expositionem, eiusque
solemnem ad sepulcrum delationem; vetuit idcirco publicae venerationis
signa, quae absque dubio aliis in rerum adiunctis adfuissent; corpus
igitur lignea capsa inclusum ad coemeterium quasi secreto delatum est
ac distincto in loco humatum; unde tamen vicesimo sexto ab obitu anno
ingenti populi frequentia in Instituti ecclesiam solemniter translatum est
ibique in marmoreo sarcophago repositum, qui ab illa die frequentissimae
meta fuit fidelium peregrinationis. Ubi Dei Famulae mortis, quae vere
pretiosa in conspectu Domini fuit, nuncium evulgatum est, non defuit
quidem populi testificatio. De illa namque communis fuit dolor: pauperes
in primis una voce sanctam amisisse plorantes lamentabantur; tota regalis
familia magno affecta est dolore; publicae ephemerides eius virtutes ac
virorum rogatu s. m. Pius Papa Nonus, Antecessor Noster, Congregationem
solemni diplomate probaret, et Michaela, suis occurrentem votis
Dei providentiam admirata, iter Eomam versus moliretur ut, ante Apostolorum
sepulcra prostrata, grati animi sui sensus Pontifici explicaret.
At laetam spem in ipso ortu snccidit casus, nec opinatus et maxime luctuosus,
qui effusam Dei Famulae caritatem extremo, sed splendido tamen,
specimine demonstravit.
Annus vertebat Domini millesimus octingentesimus sexagesimus
quintus, Michaelae aetatis quinquagesimus sextus, quum teterrima lues,
quam asiaticum morbum vocant, in Hispania saeviens, Valentiam quoque
urbem et Ancillarum domum invaserit. Tanta vis erat morbi, ut toti urbi
vastitatem attulerit et quam plurimi mortalium oceumberent. Ubi nuncium
accepit Michaela tristissimum, Dei proximique caritate incensa,
magnae animae prodiga, sese in medium discrimen coniicere non dubitavit;
ac statim, Matritensi urbe relicta, ubi morabatur, Valentiam se
contulit ut monialibus lue infectis suam daret operam, hilarisque discessit,
se minime timere mortem ostendens. Valentiam pervenit die vicesimasecunda
mensis Augusti; postridie, multis effusis precibus coram Deiparae
Virginis imagine, sacram synaxim suscipere voluit; dein Archiepiscopum
salutatum adivit. Altero vero die, homologesi peracta, iterum sese divinis
epulis reiecit. Interea filiabus suis morbo implicitis curandis operam praestabat
sollicitam, quin prorsus tranquillus illius animus turbaretur. Ex
aegrotantium congressu ipsa quoque lue ita vehementer correpta est, ut
duodecim post horas quam morbo implicita decubuerat, extremis refecta
sacramentis, miram exhibens patientiam, pietatem et divinae voluntati
conformitatem, laeta quod pro caritatis munere et suae ipsius vitae immolatione
pro iis, quibus solandis, sublevandis, educandis plus quam triginta
annos insumpserat, mortem sibi contigisse oppetere, suavissime ad superos
evolavit. — Contagionis periculum vetuit cadaveris expositionem, eiusque
solemnem ad sepulcrum delationem; vetuit idcirco publicae venerationis
signa, quae absque dubio aliis in rerum adiunctis adfuissent; corpus
igitur lignea capsa inclusum ad coemeterium quasi secreto delatum est
ac distincto in loco humatum; unde tamen vicesimo sexto ab obitu anno
ingenti populi frequentia in Instituti ecclesiam solemniter translatum est
ibique in marmoreo sarcophago repositum, qui ab illa die frequentissimae
meta fuit fidelium peregrinationis. Ubi Dei Famulae mortis, quae vere
pretiosa in conspectu Domini fuit, nuncium evulgatum est, non defuit
quidem populi testificatio. De illa namque communis fuit dolor: pauperes
in primis una voce sanctam amisisse plorantes lamentabantur; tota regalis
familia magno affecta est dolore; publicae ephemerides eius virtutes ac