AAS 28 (1936), p. 315
NOEMAE
TITULUS I
De foro competenti
Art. 1. - § 1. Causae matrimoniales inter baptizatos iure proprio et
exclusivo ad iudicem ecclesiasticum spectant (can. 1960).
Idem obtinet si una tantum pars sit baptizata.
§ 2. Causae de effectibus matrimonii mere civilibus, si principaliter
agantur, pertinent ad civilem magistratum ad normam can. 1016; sed si
incidenter et accessorie, possunt etiam a iudice ecclesiastico ex propria
potestate cognosci ac definiri (can. 1961).
§ 3. Causae matrimoniales respicientes vinculum nequeunt dirimi partium
seu coniugum transactione, aut compromisso in arbitros, aut iureiurando
litis decisorio, sed tantum publica auctoritate per sententiam
tribunalis competentis, vel Ordinarii in casibus exceptis (cfr. cann. 1927
§ 1; 1930; 1835 n. 1; 1990, et infra art. 226 et seqq.); salvo praescripto
sequentis articuli.
In hisce causis aliorum iudicum incompetentia est absoluta.
Art. 2. - § 1. Romani Pontificis dumtaxat ius est iudicandi in quibuslibet
causis, ac proinde etiam in matrimonialibus, eos qui supremum tenent
populorum principatum, horumque filios ac filias, eosve quibus
ius est proxime succedendi in principatum (cfr. can. 1557 § I n . 1).
§ 2. Causas ad hos spectantes illa S. Congregatio vel illud Tribunal
aut specialis ea Commissio exclusive cognoscet, cui eas toties quoties
Summus Pontifex delegaverit (cfr. can. 1962).
§ 3. Idem dicendum de aliis causis matrimonialibus, quas Romanus
Pontifex ad suum advocaverit iudicium (cfr. can. 1557 § 3).
§ 4. Ad S. C. de disciplina Sacramentorum deferri possunt quaestiones
de validitate matrimonii, quas tamen, si accuratiorem disquisitionem aut
investigationem exigant, ad tribunal competens ipsa remittit (can. 249
§3).
Art. 3. - § 1. In aliis causis matrimonialibus iudex competens est iudex
loci in quo matrimonium celebratum est aut in quo pars conventa vel,
si una sit acatholica, pars catholica domicilium vel quasi-domicilium^
habet (can. 1964).
§ 2. Ordinarii nomine non veniunt in hac Instructione neque Vicarius
Generalis, quando agitur de ponendis actis iudicialibus (cfr. can.
1573 § 2), neque Superiores religiosi.
TITULUS I
De foro competenti
Art. 1. - § 1. Causae matrimoniales inter baptizatos iure proprio et
exclusivo ad iudicem ecclesiasticum spectant (can. 1960).
Idem obtinet si una tantum pars sit baptizata.
§ 2. Causae de effectibus matrimonii mere civilibus, si principaliter
agantur, pertinent ad civilem magistratum ad normam can. 1016; sed si
incidenter et accessorie, possunt etiam a iudice ecclesiastico ex propria
potestate cognosci ac definiri (can. 1961).
§ 3. Causae matrimoniales respicientes vinculum nequeunt dirimi partium
seu coniugum transactione, aut compromisso in arbitros, aut iureiurando
litis decisorio, sed tantum publica auctoritate per sententiam
tribunalis competentis, vel Ordinarii in casibus exceptis (cfr. cann. 1927
§ 1; 1930; 1835 n. 1; 1990, et infra art. 226 et seqq.); salvo praescripto
sequentis articuli.
In hisce causis aliorum iudicum incompetentia est absoluta.
Art. 2. - § 1. Romani Pontificis dumtaxat ius est iudicandi in quibuslibet
causis, ac proinde etiam in matrimonialibus, eos qui supremum tenent
populorum principatum, horumque filios ac filias, eosve quibus
ius est proxime succedendi in principatum (cfr. can. 1557 § I n . 1).
§ 2. Causas ad hos spectantes illa S. Congregatio vel illud Tribunal
aut specialis ea Commissio exclusive cognoscet, cui eas toties quoties
Summus Pontifex delegaverit (cfr. can. 1962).
§ 3. Idem dicendum de aliis causis matrimonialibus, quas Romanus
Pontifex ad suum advocaverit iudicium (cfr. can. 1557 § 3).
§ 4. Ad S. C. de disciplina Sacramentorum deferri possunt quaestiones
de validitate matrimonii, quas tamen, si accuratiorem disquisitionem aut
investigationem exigant, ad tribunal competens ipsa remittit (can. 249
§3).
Art. 3. - § 1. In aliis causis matrimonialibus iudex competens est iudex
loci in quo matrimonium celebratum est aut in quo pars conventa vel,
si una sit acatholica, pars catholica domicilium vel quasi-domicilium^
habet (can. 1964).
§ 2. Ordinarii nomine non veniunt in hac Instructione neque Vicarius
Generalis, quando agitur de ponendis actis iudicialibus (cfr. can.
1573 § 2), neque Superiores religiosi.