AAS 41 (1949), p. 116
Can. 125
§ 1. Matrimonium irritum ob defectum consensus convalidatur, si
pars quae non consenserat, iam consentiat, dummodo consensus ab altera
parte praestitus perseveret.
§ 2. Si defectus consensus fuerit mere internus, satis est ut pars
quae non consenserat, interius consentiat.
§ 3. Si fuerit etiam externus, necesse est consensum etiam exterius
manifestare, vel forma iure praescripta, si defectus fuerit publicus, vel
alio modo privato et secreto, si fuerit occultus.
Can. 126
Matrimonium nullum ob defectum formae, ut validum fiat, contrahi
denuo debet legitima forma.
ARTICULO II
De sanatione iii radice
Can. 127
§ 1. Matrimonii in radice sanatio est eiusdem convalidatio, secumferens,
praeter dispensationem vel cessationem impedimenti, dispensationem
a lege de renovando consensu, et retrotractionem, per fictionem
iuris, circa effectus canonicos, ad praeteritum.
§ 2. Convalidatio fit a momento concessionis gratiae; retrotractio
vero intelligitur facta ad matrimonii initium, nisi aliud expresse caveatur.
§ 3. Dispensatio a lege de renovando consensu concedi potest etiam
insciis partibus.
Can. 128
§ 1. Quodlibet matrimonium initum cum utriusque partis consensu
natura sua sufficiente, sed, ad ius quod attinet, inefficaci ob dirimens
impedimentum iuris ecclesiastici vel ob defectum legitimae formae, potest
in radice sanari, dummodo consensus perseveret.
§ 2. Matrimonium vero contractum cum impedimento iuris naturalis
vel divini, etiamsi postea impedimentum cessaverit, Ecclesia non
sanat in radice, ne a momento quidem cessationis impedimenti.
Can. 129
§ 1. Si in utraque vel alterutra parte deficiat consensus, matrimonium
nequit sanari in radice, sive consensus ab initio defuerit, sive ab
initio praestitus, postea fuerit revocatus.
§ 1. Matrimonium irritum ob defectum consensus convalidatur, si
pars quae non consenserat, iam consentiat, dummodo consensus ab altera
parte praestitus perseveret.
§ 2. Si defectus consensus fuerit mere internus, satis est ut pars
quae non consenserat, interius consentiat.
§ 3. Si fuerit etiam externus, necesse est consensum etiam exterius
manifestare, vel forma iure praescripta, si defectus fuerit publicus, vel
alio modo privato et secreto, si fuerit occultus.
Can. 126
Matrimonium nullum ob defectum formae, ut validum fiat, contrahi
denuo debet legitima forma.
ARTICULO II
De sanatione iii radice
Can. 127
§ 1. Matrimonii in radice sanatio est eiusdem convalidatio, secumferens,
praeter dispensationem vel cessationem impedimenti, dispensationem
a lege de renovando consensu, et retrotractionem, per fictionem
iuris, circa effectus canonicos, ad praeteritum.
§ 2. Convalidatio fit a momento concessionis gratiae; retrotractio
vero intelligitur facta ad matrimonii initium, nisi aliud expresse caveatur.
§ 3. Dispensatio a lege de renovando consensu concedi potest etiam
insciis partibus.
Can. 128
§ 1. Quodlibet matrimonium initum cum utriusque partis consensu
natura sua sufficiente, sed, ad ius quod attinet, inefficaci ob dirimens
impedimentum iuris ecclesiastici vel ob defectum legitimae formae, potest
in radice sanari, dummodo consensus perseveret.
§ 2. Matrimonium vero contractum cum impedimento iuris naturalis
vel divini, etiamsi postea impedimentum cessaverit, Ecclesia non
sanat in radice, ne a momento quidem cessationis impedimenti.
Can. 129
§ 1. Si in utraque vel alterutra parte deficiat consensus, matrimonium
nequit sanari in radice, sive consensus ab initio defuerit, sive ab
initio praestitus, postea fuerit revocatus.