Galatians
Epistola B. Pauli Apostoli ad GalatasIntroductions
Enciclopedia Cattolica
GALATIANS, Epistle to the. - One of the four major letters of St. Paul, addressed to the Churches of Galatia, deeply disturbed by Judaizing propaganda.
SUMMARY: I. Occasion, recipients and date of composition. - II. Content. - III. The Judaizers of Galatia. - IV. Pauline authenticity and relationship with the epistle "Romans."
Haydock
The Galatians, soon after St. Paul had preached the gospel to them, were seduced by some false teachers, who had been Jews, and who were for obliging all Christians, even those who had been Gentiles, to observe circumcision, and the other ceremonies of the Mosaical law. In this epistle he refutes the pernicious doctrine of those teachers, and also their calumny against his mission and apostleship. The subject matter of this epistle is much the same as of that to the Romans. It was written at Ephesus, about twenty-three years after our Lord's ascension. (Challoner) --- The Galatians were originally Gauls, who under their leader, Baennus, spread themselves over Greece, and at length passed over into Asia Minor, where they settled between Cappadocia and Phrygia, in the province afterwards called from them Galatia. It seems that St. Peter preached first in those parts; but it was only to the Jews, as may be gathered from the inscription of his first epistle, which he addresses to the Jews of Pontus, Galatia, Cappadocia, Asia, and Bithynia. But St. Paul was the first that preached to the Gentile inhabitants of this province. When he first preached to them, he was received as an angel from heaven, or rather, as Christ himself: he visited them oftener than once, and the Church he there formed was very considerable. It was the Jewish converts of Galatia (who, as we have before mentioned, were the spiritual children of St. Peter) that caused those troubles which gave rise to this epistle. They strongly advocated the legal observances; and making a handle of the high pre-eminence of St. Peter, they decried St. Paul, even calling in question his apostleship. They taught the necessity of circumcision, and other Mosaic rites, which the apostles then in part retained. Thus divisions were raised in this infant Church. On these accounts the apostle warmly asserts his apostleship, as being called by Christ himself. He shews that his doctrine was that of the other apostles, who, in the council of Jerusalem, four years before, testified their exemption from the legal observances. He teaches, that it is not by the law, but by faith, that the blessings of salvation are imparted to them. After establishing these more important parts of the epistle, he gives them instruction on various heads. The Greek subscription to this epistle informs us, that it was written from Rome. St. Jerome says, he wrote it when in chains. Theodoret says, it was the first epistle that St. Paul wrote from Rome. This opinion has probably been adopted from a mistaken interpretation of the text: I bear the marks of the wounds of Christ in my body. By these marks they understand chains, whilst the text equally applies to the mortifications and self-denials of a Christian. The contrary opinion is, that this epistle was written from Ephesus in the year of Christ 55. This is the more probable opinion, and is maintained by St. Gregory the Great, Ludovicus, Capellanus, Estius, Usher, Pearson, and many others. The authority of the Greek copies, in assigning the places whence the letters were written, has been long rejected by the learned. We find not such information in the more ancient Greek manuscripts of St. Germanus and Clermont, etc. (Calmet)
Douay 1582/1609
THE ARGVMENT OF THE EPISTLE OF S. PAVL TO THE GALATIANS. 4 paragraphs
THAT this Epistle may seeme to be the first that S. Paul vvrote, vvas declared in the Argument of the Epistle to the Romanes, notvvithstanding that in the second chapter it is euidēs to haue bene vvritten 14 yeres at the least after his Conuersion, and (as it is said) from Ephesus belike at that time of his being there, vvhich is mentioned Act. 18.
The occasion of it vvere such False apostles, as vve reade of, Act. 15. Et quidam descendentes, &c. And certaine comming dovvne from Ievvrie, taught the brethren (that is the Christian Gentiles at Antioche) that vnles you be circumcised according to the manner of Moyses, you can not be saued. Such commers also to the Galatians (vvhom S. Paul had conuerted Act. 16, as him self mentioneth Gal. 1. and 4.) did seduce them, saying, that al the other Apostles to vvhom they should rather harken then to Paul (vvho came they knevv not from vvhence) did vse Circumcision: yea and that Paul himself, vvhen he came among them, durst do none other. And to vvinne them more easily, they did not lay on them the burden of the vvhole Lavv, but of Circumcision only.
Against these deceiuers, S. Paul declareth, that he receiued his Apostleship and learned the Gospel that he preacheth, of Christ him self after hi• Resurrection: and that the other Apostles (although he learned nothing of them) receiued him into their societie, and allovved vvel of his preaching to the Gentiles though themselues being Ievves, and liuing among the Ievves, had not yet left the ceremonies of the Lavv: hovvbeit they did not put in them any hope of iustification, but in Christ alone vvithout them. He declareth moreouer, that the said False apostles belyed him, in saying that he also preached Circumcision sometimes. Againe, that they themselues in preaching no more but Circumcision, did against the nature of Circumcision, because it is a profession to obserue the vvhole Lavv: finally, vvhatsoeuer they pretended, that in deede they did it onely to please the Ievves, of vvhom othervvise they should be persecuted.
So that in this Epistle he handleth the same matter, vvhich in the Epistle to the Romanes: but here lesse exactly and more briefly, because the Galatians vvere very rude, and the Romanes contrarivvise, repleti, omni scientia (Rom. 15.) replenished vvith al knovvledge.
Cornely
Praeterea de Barnaba in hac epistola ita loquitur S. Apostolus, ut facile appareat, eum inter Christianos, quibus scribit, magna auctoritate esse gavisum ; socium enim suum eum fuisse in itinere ad Concilium, secumque eum a columnis Ecclesiae agnitum esse cui concredituin sit Evangelium in gentes, non sine emphasi quadam refert, et tamquam rem, de qua lectores ipsi non mirari non possint, conqueritur, quod vel ipse Barnabas Antiochiae a neophytorum ethnicorum societate abslinuerit. lam vero in prima quidem expeditione apostolica. in qua fundatae sunt ecclesiae in Lycaonia, Barnabas Pauli socius fuit, in secunda autem , quum « galaticam regionem », i. e. Galatiam proprie dictam, pertransiret Apostolus , cum eo amplius non fuit.
Porro omnibus fatentibus interpretibus integra epistola supponit S. Paulum non breve tempus inter Galatas esse commoratum ; ipse aulem Galatis in memoriam revocat, se, quum prima vice ad cos venisset, « per infirmitatem carnis » illis praedicasse, quae infirmitas tanta fuit, ut neophytis tentatio ad Evangelium respuendum fieri potuerit. Quae vero Lucas de Apostoli secunda et tertia expeditione refert, non permittunt, ut illum diu in Galatia proprie dicta commoratur esse dicamus, nec quidquam de « infivmitale carnis » eius, sive persecutio aliqua sive morbus aliquis hoc termino intelligitur, insinuant. Quam apte autem haec omnia explicantur, si ecclesias Galatiae dicimus illas esse, quas Iconii, Lystrae, Derbae et in omni illa regione fundavit! Diu enim Apostolum cum Barnaba illis in civitatibus commoratum esse diserte asserit Lucas : Antiochia Pisidiae a magistratibus eiecti venerunt Iconium, qua ex urbe contumcliis affecti et lapidati fugere coguntur; Lystrae iterum lapidatus est Paulus et pro mortuo relictus; ita tandem pervenit Derben. Tanta , ni fallor, « infirmitas carnis », tantae perseculionesneopliylosab Evangelio recipiendo absterrere potuerunt, et mirum non est, quod in hae sola epistola Apostolus « stigmata Domini lesu, quae in corpore suo portet » commemorare voluerit ; in fundandis enim ecclesiis ilis prima acceperat lectoresque ipsi in eius corpore suis oculis ea speciarant?.
Continue reading 64 paragraphs
Neque illud est omittendum , deseriptiouem corum, quae lerosolymis in Concilio Apostolico et Antiochiae in Pauli et Petri controversia acciderunt, in hac epistola tradi tam vividam atque expressam, ut res ante nostros oculos quasi geri videamus; unde concludamus oportet, non multos annos a Concilio Apost. usque ad scriptam epistolam effluxisse; in secundo igitur itinere apostolico scripta est, ideoque Galatae, quos saltem iam bis, antequam illis seripsit, visitaverat, incolae Galatiae proprie dictae esse non possunt 8. Quibus demum addamus, omnium ecclesiarum ab Apostolo fundatarum, quibus epistolas scripsit, thessalonicensis, covinthiae, philippensis, ephesiae, historiam S. Lucam in Aclibus studiosius et accuratius retulisse; solas Galatarum ceclesias silentio praeterisset, siin Galatia proprie dicta quaerendae essent?. Quae quuin ita sint, nomine Galatiae in epistolis paulinis provinciam romanam liius nominis designari tantum non certum videtur csse.
P'aucissima enim ad alteram demonstrandam in medium afferuntur, eaque, opinor, non magni roboris. Nam quid sibi vult, quod Scripturae loquendi usus adducatur, ex quo constet Galatiam sensu strictiore esse intelligendam? Nomen enim, si paulinas epistolas excipis, semel tantum occurrit; et si S. Petrum nomini huic stricliorem sensum attribuere concederemus, num Paulus quoque. qui Tarsi in vicinia proviuciac Galatiae natus a puero nomine hoc adiacentes terras Lycaoniae et l'isidiae designari audierat, eodem stricto sensu illud adhibere debuit? Aut quia Lucas nomine « ga/aticae regronis » Galatiam proprie dictam intelligit, Paulum nomine Ga/atiae eandem regionem designasse dicemus !"? At neophytoruim., inquiunt, quibus Paulus scribit, indoles suadet, ut Galafas proprie dictos intelligamus; levitatis enim accusantur ab Apostolo neophyti, quod animi vitium ab antiquis scriptoribus etiam in Celtis vituperatur. Num forte illud Celtis ita erat proprium, ut in aliis populis non inveniretur aut inveniatur? Num Lystrenses satis evidens levitatis suae argumentum non dederant, quum Paulum, cui velut deo sacrificia offerre voluerant, paucis diebus post lapidarent!!? lam haec omnia sunt argumenta, quibus altera sententia fulcitur; illa autem, quum fam pauca et infirma sint, nostrae confirimandae potius, quam infirmandae inservire arbitramur.
5. Gal. 2,5. Non negamus textum hunc, si altera sententia demonsbrarectur, ctiam apte explicari posse; licet putemus co in casu Paulum potius scripsisse : « ut veritas Evangelii perveniat ad vos ».
6. Gal. 2,1. 9. 13. Obiicitur quidcm LHarnabam etiam 1 Cor. 9,6 commemorari, qu:mnvis Corinthi nunquam fuerit; facile autem apparct, obiter tantum ctleviter de eo sermonem esse ad Cor., at in epistola ad Gal. eum afferri velut virum, cuius Auctoritas magna erat apud lectores.
10. 1 Petr. 1,1. Ceterum 8. Petrum nomine Galatiac strieliore sensu usurpasse nor vonstat ; reliqua nomina, quae adiungit, etiam provinciarum romanaruimn sunt nomina. 3. Lucas (4et. 10,6; 18,23), qui Galatiam proprie dictam videtur intelligere, eam vocat zy l'aAazuz» 40pav; 1 Mach. 8,2 autem afferri non potest, quia ibi de solis incolis est sermo, sed non de eorum terra.
131. —- In prima igitur expeditione apostolica a. Paulo et Barnaba fundatae sunt ecclesiae, quibus epistola nostra est scripta. Apostolo ipso teste ab illis, quibus scribit, quum prima vice ad illos venisset, non obslante « infirmitate carnis suae », quae tanta erat, ut neophytos absterrere potuerit, magno cum gaudio sicut angelus Dei, imo sicut ipse Christus receptus est; praedicatio autem eius tanta illos implevit beatitudine, ut si necesse fuisset, vel ipsos oculos suos eruere et Paulo dare parati essent!. Neque id mirum, quum magno etiam cum zelo se illis praedicasse testetur atque Christi praesertim mortem tam vividis coloribus depinxisse, ut crucem velut praesentem oculis fidei cernevent *. Baptismo initiati et Spiritus S. donis ditati in via Domini « bene currere » et persecutiones cum animi fortitudine tolerare inceperant ?.
Quae de Galatiae ecclesiarum initiis ex epistola nostra hausta complere. possumus iis, quae Lucas de icouiensis, lystrensis, derbensis eeclesiarum fundatione tradit. Quain. primum Paulus et Barnabas ex Pisidia eiecti Iconium. venerunt et synagogam ingressi. Evanzelium annuntiaverunt , credidit ludaeorum et proselytarum copiosa multitudo; multo autem tempore ibi demorati nec ludaeorum infidelium perseculione. deterriti: sed fiducialiter agentes in Domino, ui siguis et prodigiis verba eorum confirmavit, maiorem eliam ethnicorum numerum
(praeter proselytos) ad fidem adduxerunt, ita ut multitudo civitatis esset divisa ct alii quidem essent cum ludaeis infidelibus, alii autem cum Apostolis. Praevalentibus demum persecutoribus contumeliis onerati et lapidati fugerunt Lystram et Derben atque propagarunt Evangelium in toto circuitu. A magno miraculo, claudi qui ab utero matris non ambulaverat sanatione , Lystrae apostolicum ministerium inchoantes pro diis habiti sunt, quibus offerenda essent sacrificia; avide ideo eorum doctrina recepta est, donec infideles ludaei ab Antiochia Pisidiae et Iconio supervenientes persecutionem excitarent, in qua Paulus iterum lapidatus et quia mortus credebatur extra civitatem tractus est. At surgens ct in civitatem regressus postridie cum Barnaba Derbeu abiit, ubi etiam multos docuerunt. Deinde iterum Lystram, Iconium, Antiochiam Pisidiae reversi neophytos confirmaverunt, ad perseverantiam in fide et constantiam in persecutionibus exhortati sunt, ac tandem postquam illis presbyteros pracfecerunt, primo apostolico ilineri finem imposuerunt *.
Haec de ecclesiarum illarum fundatione S. Lucas : ex quibus apparet ecclesias illas ex Iudaeis et ethnicis conversis quidem coaluisse, praevaluisse autem ethnicorum numerum. Lystrae enim et Derbae Iudaei non commemorantur, in circuitu civitatum istarum ludaeos fuisse parum est probabile, atque Iconii quoque praeter proselytos multi ethnici fidem acceperant. Ex epistola autem nostra etiam videmus duplici illo elemento iudaico et ethnico Galatiae ecclesias constitisse : Galatas enim ait Paulus « Deum ignorantes iis, qui natura non sunt dii , servisse »; nihilominus Legem mosaicam atque Scripturas eis cognitas supponit, quum ex iis argumenta sua desumat ; innuit quoque lectores secum sub Lege esse custoditos et a Lege velut a paedagogo ad Christum esse adductos. Unde concludere licet maiorem numerum neophytorum ex « proselytis portae » venisse; circumcisi enim non erant ».
In secundo suo itinere, quod post Concilium Apost. una cum Silvano suscepit, Paulus iterum ecclesias illas, « quae confirmabantur fide et abundabant numero quotidie », perambulabat illisque tradebat « custodire dogmata, quae erant decreta ab Apostolis et senioribus, qui erant lerosolymis ». Interea enim controversia illa de legalibus exorta erat, et Paulus Antiochiae Syriae iam viderat , aliquos iudaizantes nihil non moliri, ut ethnicos neophytos ad Legis observationem adducerent. Quare decretis Concilii Apost. traditis eos contra adversariorum suorum conatus praemunivit gravissimis simul verbis eos admonens : « si quis evangelizaverit vobis praeter id , quod accepistis, anathema sit » 9. Non diu hac vice videtur remansisse; latior enim campus ci aperiebalur. Assumto igitur Timotheo Lystrensi, cui « bonum testimonium reddebant qui in Lystris erant et Iconio fratres » eoque circumciso
« propter ludaeos, qui erant in illis locis » per Phrygiam et Galatiam proprie dietam iter suum persecutus a Spiritu S. in Europam ductus est ?. Ex brevi hac Actuum relatione iterum apparet, ecclesias illas ex Iudaeis et ethnicis conversis coaluisse, ethnicorum autem multos, quemadmodum Timotheum, proselytos porlae ante acceptum Evangelium fuisse.
In tertio itinere easdem procul dubio ecclesias visitavit, licet diserta earum mentio in Actibus non habemus; inter Pauli autem socios praeter Timotheum nominatur Caius Derbeus, quem ecclesias illas pertransiens videlur secum sumsisse?. At ante hoc tertium iter probabiliter epistola nostra scripta est.
132. — Il. Occasto ET rixIs EP. AD GAL. — Vix e Concilio Apost. Antiochiam reversus Apostolus novum periculum suis ecclesiis a iudaizantibus imminere iam viderat; quia Ethnicochristianis non circumcisis salutem denegare non amplius poteraut, saltem inferiorem eis locum in Ecclesia assignare conabantur. Plenam enim et perfectam cum illis societatem habere Iudaeochristianis non licere asserentes divisionem et discordiam in ecclesiam antiochenam | introduxissent et neophytos ethnicos ad circumcisionem recipiendam indirecto modo coegissent, nisi Paulus summis viribus sese opposuisset et Petrum, qui ne iudaizantibus scandalum praeberet ab ethnicis conversis sese retraxerat, ad suas partes traduxisset!. Antiochiae autem repulsi victas manus non dederunt, sed callidiore modo conatus suos persequentes ecclesiis a Paulo fundatis absente Apostolo perversam suam doctrinam instillare studuerünt, ut ad circumcisionem ethnicos neoplytos adducentes « in eorum carne gloriarentur ». Rebus Antiochiae compositis Paulus in serundo suo itinere Galatis decreta apostolica promulgaverat eosque contra novum iudaizantium Evangelium monitis suis praemunierat, quum mox post eius discessum apparuerunt pseudapuostoli isti atque gravissimam in florentibus illis eeclesiis perturbationem exeilarunt, Apostolica quidem decreta nee impugnarunt nce in dubium vocarunt; salutem igitur neophytis non circumcisis non negarunt, at maiorem eos assecuturos esse perfectionem docuerunt, si. eireumcisioni Legique mosaicae sese submisissent.
Neque fucata illis defuerunt argumenta, quibus novam suam doctrinam stabilirent. Ante omnia enim Galatis primariorum Apostolorum, Pelri, laeobi, Ioannis exemplum proposuerunt, qui lesum semper secuti ab eoque ipso edocti iudaicos ritus studiose observarent, ecclesiasque ab iisdem lerosolymis ct in Palaestina fundatas ostenderunt, quae eandem viam tenerent; Pauli igitur auctoritati auctoritatem « magnorum Apostolorum », « columnarum Ecclesiae » opposucrunt; Paulum diu post Christi mortem conversum missionem suam et doctrinam ab hominibus accepisse, illos vero ex ipso ore Domini veritatem liausisse et ab ipso Apostolos esse constitulos monuerunt; quemadmodum ergo Paulus non sit nisi Apostolus secundarius, ita neophytos ab illo conversos non esse perfectos Christianos, nisi cireumcisione accepta dignos se reddiderint societate magnorum Apostolorum ; quare Legem, etsi ad salutem assequendam absolute necessaria non sit, utilissimam esse e* multum conferre, quandoquidem per Legem evasuri sint veri filii Abraham, cui datae sint promissiones. Addidisse quoque videntur, ne iugum illis imponerent, quod ludaei ipsi portare non potuerant, circumcisionem solam iam sufficere neque omnium legum iudaicarum observationem requiri; accepta autein circumcisione cos etiam facilius ludaeorum persecutiones a sese esse aversuros; imo ad ipsum Pauli exemplum, uti iam monet S. Chrysostomus, videntur provocasse, qui revera « propter ludaeos » Lystrae Timotheum circeumciderat, quando eum itineris socium assumserat : ac si non circumcisus dignus non esset, qui Apostolorum in societate semper viveret?,
Quod simplices fideles eiusmodi argumentis ad iudaizantium partes attrahi se siverint, nemo mirabitur; Apostoli enim doctrinam facile addubitare potuerunt , quamprimum apostolicam eius auctoritatem addubitare coeperunt. Nihilominus finem suum nondum attigerant Pauli adversarii nec iam Galatas ad circumcisionem adduxerant, quando subintroductorum fratrum machinationes periculumque ecclesiis Galatiae imminens rescivit. Quis eum his de rebus certiorem fecerit , ignoramus; at quam grave illud periculum existimaverit, ipsa epistola, qua illi occurrendum esse censuit, evidenter demonstrat. Inter epistolas enim paulinas alia non est, in qua tanta appareat animi commotio imo concitatio; quare etiam dubium non est, quin tristibus illis nuntiis vix allatis cam scripserit ?.
In ea autem scribenda illum solum sibi proposuit finem, ut neophytos suos a magno, in quo versabantur, periculo defenderet et in hona via, in qua bene currere. inceperant, fideles retineret. Quamobrem duo debuit praestare : apostolicam suam auctoritatem doctrinaeque suae cum aliorum Apostolorum doctrina conformitatem a iudaizantium calumniis vindicare, atque intrinsecam veritatem doctrinae suae de iustificatione per fidem vivam in Christum adipiscenda demonstrare, ut hae ratione clarius appareret, nec Legem integram nec circumcisionem quidquam perfectionis fidelibus afferre. Unde duae praecipuae sunt epistolae huius partes; in quarum priore (1,11 -2,91) apologetica auctoritatem suam et doctrinae suae cum doctrina aliorum Apostolorum conformitatem defendit, dum in altera (3.1- 4,31) dogmatica. doctrinam suam ex Scripturis demonstrat. Quibus duabus addit tertiam (5,1- 6, 10) paraeneticam , in qua ex doctrina proposita scequelas practicas deducit et monita quaedam specialia tradit*. ldearum nexum trademus in sequente analysi.
1. inscriptione longiore, in qua duplex iun epistolae argumentum iunuitur ; « Apostolus non ab bominibus sed per lesum Christum » (1,4. 2) et salus per solum lesum Christum (1,3- 5);
92. et increpatione in Galatarum seductores (4,6- 10). Duin in aliis epistolis inscriptionem actio gratiarum excipiat de profectu eorum, quibus scribit, in hac statim stuporem suum de Galatarum levitate exprimit (1,6) atque seductoribus, qui doctrinam a sua diversam praedicant, anathema dicere non veretur /(1.7-9:, quippe qui non hominibus sed soli Deo placere velit (1.10).
WM. 1n APoLoGETICA PARTE (1,11 - 2.21) apostolicam suamauctoritatem adstruit (1,11-94 suaeque doctrinae cum aliorum Apostolorum praedicatione conformitatem (9.1 - 21).
1. Ut apostolicam suam auctoritatem vindicet, se nec doctrinam nec missionem ab hominibus accepisse ostendit ex vilae suae historia /1,11-94. atque
3." sfatuit thesin suam se Evangelium immediate a Christo accepisse (f. 11. 12". camque b.) probat in memoriam revocans lectoribus se, quamdiu in Iudaismo vixerit, perseculorem fuisse Ecclesiae et aemulatorem rituum iudaicorum (1.13. 44; quamprimum autem ad fidem vocatus sit el missionem ad gentes receperit, se non ad Apostolos Ierosolyma perrexisse sed longe ab eis in Arabia et Damasci vixisse (1,15- 17): tribus annis post conversionem se utique lerosolyma esse profectum. ut videret Petrum. sed quindecim dies tantum apud eum perezgisse nec alium Apostolum praeter lacobum vidisse (1.18- 90^, Quae iuramento confirmans (1,21; se postea in Syria et Cilicia vixisse asscrit ignotum ecclesiis Iudaeae, quae nihil sciverunt, nisi illum, qui anlea persecutor fuisset, nunc iam propagare Evangelium (1,22-24).
Unde satis clarum est, cum doctrinam et missionem suam non ab aliis Apostolis accepisse, sed eodem cum iure, quo reliquos Apostolos, immediatum discipulum Christi esse appellandum. Conclusionem autem hanc verbis non exprimit, sed
2. pergit ad ostendendam doctrinae suae cum aliorum Apostolorum doctrina conformitatem (2,44 -91'. Quem in finem duo facta in medium affert.
a.) Atque primum quidem quum quatuordecim annis post prius iter commnemoratum denuo lerosolyima venisset suumque Evangelium toti Ecclesiae ct privatim Apostolis palam proposuisset (2.1. 2), illud reliquorum doctrinae conforme esse inventum patet
«.' ex eo, quod Titus, quem non circumcisum secum adduxerat, ad circumcisionem non sit coactus, quamvis pseudofratres id postulaverint (2,3- 5^;
8. ex eo, quod suo Evangelio a reliquis nihil sit additum (9,6:
[-) ex eo, quod columuae Ecclesiae videntes, ipsi esse concredituim Evangelium praeputii ipsiusque labores gratiis concessis a Deo esse approbatos, dexteras societatis ipsi dederint et tamquam goenuino Apostolo conversionem gentium velut provinciani propriam assignaverint (2.7 - 10^.
b. Jdem autem ex sua cum D'etro controversia apparere docet; nain a2.) Petrus Antiochiae cum ethnicis conversis ethnice vivens doctrinam Pauli vitae ratione approbavit (2,11. 12);
B.) neque minus illam approbavit tacitus Pauli reprehensiunein adinittens, quum ad. ludaeochristianorum scandalum vitanduin sese ab ethnicorum societate separasset exemploque suo alios atque ipsum Barnabam ad idem faciendum perduxisset (2,12 - 14);
T-) approbasse etiam censendus est rationes, quibus reprehensionem suam cominunivit Paulus,
22.) quod Iudaeochristiani ipsi in Christum crediderunt, quia persuasum illis erat, hominem non ex operibus Legis sed per solum Christum iustificari, ita ut illi non peccent, qui Legem propler Christum relinquunt, sed ii peccent, qui relictam iterun assumunt (2,15- 18);
£8.) quod Christiani omnes, utpote Christo inserti, cum Christo in cruce per Legem Legi sint mortui, atque cuin Christo resur gentes novam vitain agant in Christo (2,19. 90;
1Y-) quod Christi mors superflua esset, si Lex iustificaret (2.21.
lli. Verbis suis, quae Petro coetuique antiocheno dixerat, relatis iani ipsam doctrinam suam demonstrare inceperat Paulus; fusius nunc eandem in DOGMATICA PARTE (3,4 - 4,31) evolvit, ostendens Legem ad iustificationem nihil conferre. ludaizantes nomine filiorum Abrahae abutebantur, ut suam doctrinam de utilitate Legis et circumcisionis stabilirent, argumento hoc fucato usi: Ut aliquis benedictionum Abrahae particeps fiat, filius Abrahae sit oportet ; atqui filius Abrahae fit homo circumcisione et Legis observatione, quibus populo electo inseritur; ergo perfectus Christianus sine illis esse nequit. Iam in hac parte dogmatica Paulus totus in eo est, ut hoc argumentum refellat et destruat. Ideo
1. provocat ad experiantiam Galatarum (3.4 - 7;. Dona enim Spirilus S. acceperant, quamprimum crediderant, etsi Legem non observassent; unde iam apparet in circumcisione perfectionem non esse quaerendam (3,4 - 3), quandoquidem Abrahae ex lide iustificato assimilali ac proin eius filii facti sint (3,6. 7);
2. provocat ad doctrinam in V. T. ium revelatam ,3,8- 4,20). ''este eui Scriptura Deus Abrahae promisit, fore ut in co benedicerentur omnes gentes; (atqui benedictionem hanc Lex non confert); ergo ex flde eam gentes assequantur oportet (3,8. 9), Quum de Maiore constet, a.) probat et evolvit Minorem, quam supposuerat. Testatur enim Seriptura Legem afferre maledictionem, quum nemo omnia Legis praecepta implere possit (3,10); malediclionein autem hanc Lex ipsa auferre non potest, quia Scriptura docet hominem ex flde vivere, Lex autem non agit de credendis sed de faciendis (3,41. 42). Christus vero hanc maledictionem abstulit, quum in cruce moriens illam in semet ipsuin susciperet, ut Lege sublata per ipsum gentes flerent participes Spiritus Sti, i. e. benedictionis Abrahae promissae |3,13. 14.
b.) Occurrit obiectioni, annon promissio illa Abrahae faeta post. Legis promulgationen iam a Leze dependeat, etsi Lex benedictionein non conferat. Quam obiectionem ita solvit, ut quis sit fiuis Legis et quaenain eius indoles, simul ostendat (3,15 - 4,7 .
a.) Si foedera inter homines mutare non licet, mullo minus licet mulare foedus Deum inter et homines initum; ergo etiam proinissionem Abrahae et semini eius (i. e. Cbristo omnibusque Christianis, utpote uni Christo insertis) factam Lex superveniens nec irritare nec nova addita condilione mutare potuit (3,15 - 18.
£.! Lex autem ideo inutilis non est dicenda, quum data sit, ut homo suam infirmitatem cognosceret; promissione autem inferior est, qui: ad tempus tantum. nec immediate per Deum sed per Angelos, nec immediate populo sed Moysi est data (3,19. 20.
t-) Neque tamen Lex, quia provocat transgressiones, promissioni adversatur, nam adversaretur quidem, si ipsa iustificaret, quia iustificatio tunc non iam esset gratuita, sed ex operibus (3,20); manifestans autem infirmilatem homines impulit ad. quaerendum medicum fuitque paedagogus ad Christum (3,22-24:.
Altamen nunc post revelatam fidem homo non iam indiget paedagogo, neque ideo, quia Iudaei per Legem ad Christum adducendi erant, eodem paedagogo nunc indigent ethnici; per fidem enim et baptismum Christo inseruntur, ita ut ethnici el Iudaei in Christo unam personam myslicam constituant ac proin omnia communia habeant: omues sunt semen Abraliae et. ius habent ad eandem haereditatem (3,935 - 29).
Quae per filii minoris, quisub tutoribus est, analogiam explicans docet tempus Legisfuisse tempus praeparationis et educationis (41-3), quod iam nunc sit finitum, quia Christus adveniens omnes in libertatem vindicaverit ; libertatis aulem testem esse Spiritum S. omnibus datum, in quo tamquam filii adoptivi Deum patrem nostrum diciinus ac proin ius ad haereditatem habemus (AT).
c.) Dilulis obiectionibus brevi exhortatione (4,8-20) secundum. argumentum terminat, a.) monens, ne in servitutem, in quaantea ignorantes servierunt, iam nunc scientes revertantur, neque sibi ipsi fructus suorum inter ipsos laborum eripiant (4,8 - 11);
B.) obsecrans, ut pristini erga ipsum amoris memores suum exeniplum imitentur (4,12- 16);
T.) docens cavendos esse pseudapostlolos, qui ipsos perdiluri sint (4,17. 18),
3. provocat ad typicam interpretationem historiae filiorum Abrahae (4,91-31).
a.) In memoriam revocat historiam ; Abrahae duo nati sunt filii, unus ex serva secundum carnem, alter ex libera secundum promissionetn datam (4,21 - 23); b.) eandem explicat docens duas maires typice significare duo foedera.
Hagar (Arabs nationej et serva , generans servum repraesentat Vetus foedus, quod datum est in Sina, Arabiae monte, qui cum terrestri Ierusalem connexus est (4,24. 25); Ierusalem autem coelestis, quae etsi sterilis per repromissionem multo plures filios generat, inter quos etiam nos sumus, repraesentatur per Saram (4,26 - 98); c.) In explicatione pergens in sorte duorum filiorum Abrahae praefiguratam videt sortem infidelium et fidelium. Ismael quidem persecutus est Isaacum , at tandem secundum voluntatem Dei e domo eiectus et haereditate privatus est (4,29. 30).
d.) Atque concludit quasi triumphans nos filios liberae esse, in quatn libertatem nos Christus vindicavit (4,31).
IV. In TERTIA PARTE PARAENETICA (3,1- 6,10! ex doctrina proposita deducit conclusiones nonnullas practicas (5,1 - 25), quibus adnectit monita quaedam specialia (5,26 - 6,10).
8.) prima est, ut caveant, ne iugum servitutis iterum assumant (5,1); qui enim circumcisioni se subiiciunt, eo ipso ad totam Legem obligantur (5,2.3), egratia Christi autem excidunt (5,4); in regno Christi enim Iudaeos et ethnicos esse aequales, quum in illo nihil aliud valeat, nisi fides, quae caritate est informata (5,5. 6).
b.) Altera est, ut bene attendant, non a Deo id venisse, quod viam, in qua bene currere incepissent, nunc iam reliquissent (5,7 -9), seductores ipsorum autem iudicium non esse evasuros (5,10). Per transennam simul refutat calumniam, quod ipse adhuc circumcisionem praedicet (5,11. 42».
c.) Tertia demum est, ne libertatem a Lege male interprelantes carni servire incipiant; lex enim Christi, quae tota praecepto caritatis continetur, observanda est et spiritu ambulandum (3,13-16). Quae explicaturus enumeratis operibus carnis, quae aregno Dei excludant (5.117,21), et spiritus fructibus (5,22. 23) ostendit hoc in ipsa Christianismi natura esse fundatum, quuin Christi discipuli cum Christo in cruce inorientes carnem suum cum vitiis et concupiscentiis uorti iam tradiderint (5,94. 25).
a.) vitandum praecipit inanis gloriae studium (5,26), b.) vitandam quoque superbiam, quae in aliorum contemtu maxime apparet, quum potius se invicem adiuvare debeant (6.1 - 3), c.) exercendam autem gratitudinem in magistros (6,6, atque beneficientiam erga omnes, maxime erga fideles (6,7 - 10).
. revelat illis perversa motiva pseudapostolorum, qui legalia quaedam observant, ut persecutionibus se subtrahant, et legalium observationem postulant, ut in aliorum carne glorientur (6,12.13), quibus se ipse opponit, qui in sola cruce Christi gloriam quaerit (6,14);
3. repetit generale epistolae argumentum, nec circumcisionem nec praeputium quidquam valere sed solam unionem cum Christo , qua sola ad
3. monet, ne ullerius ipsum impugnent, quia genuinus Apostolus Christi ex tribulationum, quas pro Christo pertulit, stigmatis cognoscatur (6,17); 4. et concludit benedictione apostolica (6,48).
134. — IV. Qro TEMPORE ET QUO Loco S. Paulus gravissimam hanc epistolam Galatis scripserit, iam inter Patres erat controversum , et vix alia est inter paulinas, de cuius tempore magis inter se dissentiunt interpretes, quoniam alii eam omnium primam, alii ultimam omnium dicunt. TAeodoretus eam Romae in primis vinculis ab Apostolo scriptam esse suspicatur, secumque consentientes habet S. Hieronymum, Euthalium, Ps. Athanasium, Oecumenium , codicum nonnullorum graecorum versionumque syriacae et copticae subscriptiones !; S. CÀrysostomus vero eam ante epistolam ad Romanos scriptam declarat eique consentire dicendi sunt codices illi, qui in subscriptione Ephesum locum originis nominant?. Prior sententia hodie ab omnibus interpretibus reiicitur, idque iure merito; nulla enim vinculorum fit mentio, sicut aliis in epistolis ex captivitate scriptis (quae enim Ga/. 6. 17 leguntur, de illis intelligi non possunt), neque valde longum tempus ab ultima eius inter Galatas commoratione usque ad scriptam epistolam effluxisse satis elucet ex Gal. 1, 6.
Goldhagen iam communem dicit sententiam, quae Ephesi in tertio Pauli itinere epistolam exaratam tenet ?; ac profecto haec sententia ab omnibus admittenda est, qui illam Galatiae proprie dictae incolis scriptam esse volunt. Sine ullo enim dubio ex ea colligitur, Apostolum, antequam eam scriberet, bis iam inter neophytos illos fuisse, et post ultimam eius visitationem non multum temporis effluxisse : Actuum autem testimonio constat, eum in secundo itinere prima vice galaticam regionem pertransisse et in tertio itinere finita sua per galaticam regionem peregrinatione per triennium fere Ephesi commoratum esse.
Ab hac vero sententia nobis recedendum est, quia epistolam romanae provinciae Galatiae ecclesiis destinatam esse censemus (supra 130) ; ideoque eam secundo iam Pauli itineri attribuimus, imo nescimus, annon recte viderint illi, qui nostram epistolam paulinarum omnium primam fuisse arbitrantur. Supra enim jam innuimus, illa quae in Concilio Apostolico de Titi circumcisione acta sunt, Pauli cum columnis Ecclesiae privatum consessum, eius cum Petro controversiam tam vividis coloribus depingi , ut illa ex recenti memoria hausta esse videantur. Vix nobis persuadere possumus ab illis usque ad scriptam epistolam quatuor vel quinque annos esse elapsos; tot autem saltem interponendi essent, si Ephesi epistola esset scripta. Inter duo priora Pauli itinera interiacent initia controversiae eius cum iudaizantibus illorumque novi conatus, postquam Concilium Apost. decreto suo controversiam priorem iam diremit; quare facile concipitur. cur Apostolus, quum ecclesiis provinciae Galatiae decretum promulgaret, simul anathema dixerit illis, qui aliam doctrinam praeter eam quam ipse docuerat docere auderent; neque ullo modo verba illa nos cogunt,ut iam ante secundum Apostoli adventum iudaizantes ipsos in ecclesias galaticas irrepsisse statuamus.
Ut igitur secundo Pauli itineri epistolam adscribamus, omnia suadent, nec quidquam in ea integra invenitur, quod cum aliqua veri similitudine huic sententiae opponatur. Si quis vero ulterius quaerit, initione an medio an fini itineris sit attribuenda, fatemur idoneas rationes, quibus quaestio definiatur, prorsus deesse. Etenim non videmus, quid certi illi opponatur, qui eam, antequam Paulus in Europam transiiceret, scriptam esse asserit. Forte Troade per Lucam, qui ibi seei adiunxit, rescivit Apostolus eosdem adversarios, quorum causa Antiochiae brevi antea Petrus ab ethnicorum societate sese subtraxerat, ipsum esse secutos et ecclesias galaticas perturbare coepisse; epistolam autem esse scriptam immediate postquam hac de re certior factus est, extra dubium est positum. Propter Patrum tamen catholicorumque interpretum auctoritatem, qui epistolas ad Thessalonicenses illam ad Galatas praecessisse asserunt (supra 111), Corinthi Paulum periculum Galatarum rescivisse eique occurrisse admittere malumus. Quoniam post epistolas Thessalonicensibus scriptas Silvanum, qui in secundo itinere Apostoli socius in visitandis ecclesiis Galatiae fuerat, non amplius in eius societate invenimus, suspicari licet per eum epistolam Galatis esse allatam; eius enim auctoritas. quippe qui ab Apostolis ipsis ad decretum hierosolymitanum Antiochiae promulgandum esset electus. non parum ad iudaizantium arrogantiam confutandam conferre potuit; revera aliquot annis postea, quando S. Petrus priorem suam epistolam « electis advenis dispersionis Ponti, Galatiae, Cappadociae, Asiae et Bithyniae »scripsit, Silvanumin illis Asiae Min. partibus magna auctoritate gaudere videmus (1 Petr. 5,12).
135. — V. DE AUTHENTIA EP. AD Gar. quidquam addere vix opus videtur, quia tota libelli indoles paulinam eius originem tam clare prodit!, ut vel ipsi Neotubingiani eam agnoverint. Wecentissime quidem post Jeen. Bauer, qui olim jain toto Novo T. repudiato famam sibi nomenque collizere voluerat, pauci quidam « critici » batavi et helveti unitalem et authentiam epistolae nostrae ex Actibus, quos ex S. Lucae libro sibi ipsi confinxerunt, aggredi et convellere connisi sunt ?, sicuti antea Neotübingiani ex nostra epistola Actuum auctoritatem evertere conali erant. Eorum argumenta accurato examinare iudicio vel ideo operae pretium non esse existimamus, quiaga longe maiore « criticorum » ipsorum, maxime germanicorum, numero velut futilia aut plane negliguntur aut. obiter tantum et cum contemtu quodani tractantur ?.
Itaque externa testimonia nonnulla paucis subiungere malumus, quibus epistolae authentia extra dubium ponitur. In apostolorum Patrum, 88. Clementis om., Ignatii M.. Polycarpi epistolis iam sententiae quaedam leguntur. quae saltem magna cum probabilitate pro allusionibus ad nostram epistolam habentur *. Sine ullo autem dubio saec. 2. medio a S. Justino M. ciusque discipulo Z'atiano, encratitarum parente, et S. Melitone adhibetur, neque ul- Ium quoque dubium est, quin eadern aetate haeretici Marcion et Valentinuseam in suo canone habuerint?. Exeunte demum sacc. 2. eam in omnibus ecclesiis pro paulina et canonica habitam esse testimoniis constat Fragm. AMurat., S. Irenaei, Tertulliani in Occidente et S. Athenagorae ac Clementis Alex. in Oriente *, uti ctiam versionum quum latinae tim syriacae ek eopticae,
?. Br. Bauer Kritik der paulin. Driefe. Leipzig 1850-53; A. Pierson et S. A. Naber Vcrisimilia. Amsterdam 1886; Lomann Quaestiones paulinae (in Theol. Tijdschr. Leyden 1882-86), Rud. Steck DerGalaterbr. nach seiner Echtheituntersucht. Berlin 1888; Dan. Voelter Die Composition der vicr paulin. Hauptbriefe. 1890. p. 89 sqq. ; Friedrich Unechtheit des Galaterbr. 1891.
Cornelius a Lapide
Argumentum 3 paragraphs
Galatæ Gentiles erant, qui e Gallia in Græciam commigrarunt; unde Gallo-Græci dicti sunt. Putat Suidas hos Gallos fuisse Senonenses, qui, duce Brenno, Romam invaserunt, sed a Camillo repulsi in Græciam trajecerunt, cumque Delphos spoliare conarentur, imbre et grandine obruti sunt: pauci vero, inquit, qui evaserunt, Gallo-Græci, sive Galatæ, dicti sunt. Sed diversa ab his tradit Justinus, lib. XXV, S. Hieronymus et alii. Galatæ ab oriente habent Cappadociam, ab occidente Bithyniam, a meridie Pamphyliam, a septentrione Pontum Euxinum; tresque habuerunt nobilissimas civitates, Tavium, Pessinuntem et Ancyram, inquit Plinius, lib. V, cap. ult. Quod ad eorum linguam, «Galatæ,» inquit Hieronymus, locatus in fine Procemii in lib. II Comment. in epist. ad Galat., «excepto sermone Græco, quo omnis Oriens loquitur, propriam linguam eamdem pene habent, quam Treviri,» Germanicam scilicet. Unde Gallos olim (inde enim hanc linguam, uti et originem sortiti sunt Galatæ) germanice locutos nonnulli opinantur: adeoque Francos ex Franconia Germaniæ prodiisse, et nomen accepisse asseverant. Quin et Clodovæus, primus in Gallia Francorum rex christianus, Sicamber vocatur. Sic enim ad eum ad baptismum accedentem allocutus est S. Remigius: «Mitis depone colla Sicamber; adora quod incendisti, incende quod adorasti,» uti refert Gregorius Turonensis, lib. II De Gestis Francor., cap. xxxi; constat autem Sicambros Germanos fuisse, præsertim Geldrenses. Denique S. Hieronymus, Josephus et Isodorus tradunt Galatas ortos esse ex Gomer, puta ex Gomaris sive Cimbris, qui vel Germani, vel Germanis affines fuerunt.
Hos Galatas nonnulli e Judæis ad Christum conversi commoverant ad judaismum una cum Evangelio suscipiendum, allegando ad hoc exemplum Petri aliorumque Apostolorum, qui legem Mosis servabant. Illos hic acri cum objurgatione revocat Apostolus, docetque Christianos liberos esse a servitute legis veteris, nec ei posse subjici: licet enim Judæi legem illam suam ad tempus servare possent, ut eam cum honore sepelirent: Gentes tamen, quales erant Galatæ, nec hanc, nec aliam justam habebant causam legis Mosis amplectendæ. Unde si eam fuissent amplexæ, censæ fuissent id facere hoc nomine, quod lex videretur ad salutem cum Evangelio esse necessaria, maxime cum Judæo-Christiani tum ita sentirent, vellentque Gentes cogere ad judaismum, æque ac ad christianismum: qui exploratus est error; hæc enim professio judaismi est eversio christianismi: nam Christiana religio docet judaismum abrogatum esse, nec aliam religionem admittendam esse præterquam Christi, hanc enim solam et necessariam esse et sufficere ad salutem profitetur. Hunc ergo errorem acriter hic insectatur Apostolus. Unde idem argumentum spectat Apostolus in hac Epistola, quod in epistola ad Romanos, adeoque hæc illius ad Romanos est quasi epitome et compendium, et multas easdem cum illa habet sententias, rationes, phrases et discursus. Ita Hieronymus, Anselmus, Theophylactus, Chrysostomus; nisi quod in epistola ad Romanos tam Judæos, quam Gentes arguat, in hac solas Gentes; ibi rejicit opera tam legis, quam naturæ, hic legis tantum, ut fidem Christi et fidei opera stabiliat. Hoc igitur facit priori parte Epistolæ a cap. I ad cap. V. Posteriori deinde, videlicet a cap. V, vers. 12, usque ad finem mores instruit.
Scriptam Romæ habent in fine Syrus, Græca, Hieronymus, cap. V, Athanasius in Synopsi, Theodoretus, præfatione in epistolas Pauli, et alii. Negant id Chrysostomus et Baronius tom. I, pag. 657, quia non meminit vinculorum, uti solet in aliis Romæ scriptis. Eam ergo scriptam volunt ante epistolam ad Romanos, idque vel Ephesi, vel in alia urbe Græciæ. Verum de tempore et loco scriptionis hujus Epistolæ nihil certi ex ipsa, vel aliunde definiri potest, estque quoad hoc omnium epistolarum Pauli incertissima. Extat in hanc Epistolam genuinus ac fusus commentarius S. Hieronymi, uti et S. Augustini.
St Thomas Aquinas
Vetera, novis supervenientibus, proiicietis, Lev. XXVI, 10. Haec verba competunt praesenti epistolae, in qua apostolus redarguit Galatas, qui intantum seducti fuerant a pseudo, ut simul servarent legalia et Evangelium, quod apostolus improperat eis in verbis praemissis, dicens vetera, novis supervenientibus, proiicietis. In quibus verbis innuit dominus quadruplicem vetustatem. Prima vetustas est erroris, de qua Is. XXVI, 3: vetus error abiit, et haec remota est per novitatem doctrinae Christi. Mc. I, 27: quae est haec nova doctrina? Secunda vetustas est figurae, de qua Hebr. c. VIII, 8: consummabo super domum David, et super Iuda testamentum novum, non secundum testamentum quod feci patribus eorum. Ubi primo ostendit primum testamentum esse vetustum, et hoc renovari per novitatem gratiae, seu veritatis praesentiae Christi. Ier. XXXI, 22: novum faciet dominus super terram, et cetera. Tertia est vetustas culpae, de qua Ps. XXXI, v. 3: quoniam tacui (confitendo scilicet peccata mea), inveteraverunt, et cetera. Et haec renovatur per novitatem iustitiae. Rom. VI, 4: in novitate vitae ambulemus, et cetera. Quarta est vetustas poenae. Thren. III, 4: vetustam feci pellem meam. Et haec renovabitur per novitatem gloriae, de qua novitate Is. ult.: ecce ego creo caelum novum, etc.; Apoc. XXI, 21: dixit, qui sedebat in throno: ecce nova facio omnia.
Estius
Cum per Apostoli Pauli praedicationem inter alios etiam Galatae verbum veritatis, hoc est, fidem Christianam, recte edocti essent, adeo ut et pro Christi nomine multa adversa tolerarent, et virtute Spiritus sancti per Christum accepti apud eos etiam miracula ederentur: post Apostoli recessum a falsis quibusdam fratribus, qui ex circumcisione erant, sollicitati ad circumcisionem caeterasque Mosaicae legis ceremonias traducti sunt; non ita quidem, ut Christum penitus abjicerent, sed ut legem cum Christo conjungerent atque miscerent. Illi namque pseudapostoli Christum quidem ut doctorem ac praeconem veritatis recipiebant; redemptorem vero autoremque justitiae non agnoscebant; et ceremoniis peccatorum veniam, a Christo doctrinae veritatem et exempla perfectae justitiae quaerenda docebant; quasi nihil aliud ebset Christi Evangelium, quam hominis ad pietatem institutio, non item impii justificatio. Quod eatenus postea secutus est Pelagius haeresiarcha, ut doctrinae legis ac libero arbitrio salutaria virtutum opera et mandatorum Dei observationem adscriberet; solam peccatorum remissionem Christi merito reservans.
Quum vero memorati pseudapostoli scirent, omnem Pauli conatum in hoc esse, ut gratiae Christi ad bene sancteque vivendum necessitatem ostenderet, legis infirmitatem arguerel, ceremoniarum cessationem praedicaret; neque exemplo patientiae Christi contentus, sacramentum crucis inculcaret; multis modis laborabant, ut illius autoritatem elevarent ac deprimercnt. Quod et discimus ex utraque ad Corinthios epistola. Itaque eum negabant verum Christi Apostolum, id est, a Christo missum, ut qui Christum in carne non vidisset; sed esse discipulum Apostolorum, qui doctrinam illorum nec satis intelligeret, nec fideliter referret. Caeteros Apostolos, quibus velut Christi quondam familiaribus, ut apud fideles autoritate primis, potius esset credendum, ajebant aliud longe sentire ac docere, quam Paulus doceret.
Continue reading 6 paragraphs
Nam quia videbant, Apostolos Judaeis adhuc usura legalium ceremoniarum indulgere, ipsosque etiam, dum mter Judaeos agerent, legem observaro (siquidem mortua quidem lex erat, sed nondum mortifera), arbitrabantur eorum doctrinam ab his, quae Paulus docebat, plane discrepare; neque consideranteshujusmodi facti ipsorum rationem, neque causam gentilium ac Judaeorum discerner^tes. Accedebat, quod Pelrus Apostolorum princeps, etiam tunc cum esset Antiochiae, quae gentilium, non Judaeorum civitas erat, a cibis et mensa gentilium sese de industria subtraxerat; tanquam facto suo doceret, a cibis lege vetitis ubique et omnibus sine discrimine abstinendum esse; proindeque legis ceremonias omnibus esse observandas.
Ad haec Apostolus Paulus ita respondet hac epistola, ut inprimis et dignitatem apostolatus sui adversus psendapostolos tueatur, et suae doctrinae cum reliouis Apostolis concordiam, ex habita inter ipsos collatione, comprobet. Caeterum de facto Petri sic loquitur, ut eum propter hoc palam a se reprehensum dicat: qui tamen etiam ipse, priusquam quidam a Jacobo fratres Judaei advenhent, cum gentibus cibum sumserit; ut eo quoque, quod Petrus fecerat, adversariorum proposHum elidat. Mox rationibus et adductis e scriptura veteri testimoniis ab errore Galatas revocat; videlicet ex ipsa lege legis abrogationem ostendens. Interim varios affectus passim inspergit epistolae; modo admirans, modo increpans, nunc obsecrans, alibi obtestans ac denuncians: quod his modis, velut pradens medicus, sciret cum iis, ad quos scribebat, pro eorum ingenio agendum esse: quippe qui et Timotheum instruat dicens: Argue } obsecra, increpa, in omni patientia et doctrina 2 Tim. 4., et Tito praecipiat Cretenses dure increpandos, nt sani sint in fide Tit. 1. Quod autem in aliis epistolis facit, ut post doctrinam fidei subjiciat praecepta morum, id et in hac praestitit, mores informans a medio quinti capitis usque ad finem.
Porro convonit argumentum hujus epistolae cum ea, quae ad Rom. scripta est, quod in utraque doceat Apostolus, non ex lege et ceremoniis, sed ex fide Christi hominem justificari. Verum hoc interest, quod ad Romanos scribens intentionem magis dirigat contra opera legis, qua parte moralis est, in quibus adversus gentiles gloriabantur Judaei: hic vero praecipue contra ceremonias, ad quarum observationem a pseudapostolis Galatae, qui gentiles erant, urgebantur.
Illud huic epistolae peculiare, quod, sicut etiam a B. Hieronymo observatum est, ipsa sola inter tredecim Pauliuas non ad unius civitatis fideles scripta est, sed ad totius provinciae. Nam Galatia non urbis, sed regionis nomen est, in Asia minori sitae; in qua, teste Augustino lib. de unit. eccl. cap. 12., ecclesiae erant innumerabiles. Ea Gallograecia alio nemine vocata fuit, quod in eam Graeciae partem Galli quondam ob finium suorum angustiam commigrassent.
Ubi et quando scripta sit haec epistola, r.on constat. Ex Epheso missam esse, testatur argumentum Latinis exemplaribus praefixum. At Graecorum subscriptio missam esse vult ex urbe Roma, quod consistere non potest, si ante epistolam ad Rom. scripta est, ut sentit Theophylactus. Atqui verisimilius est, postea scriptam esse; nam ad Rom. scribens Apostolus cap. 15. significat, se jam tum occupari in eleemosyna colligenda pro sanctis pauperibus, qui erant Jerosolymis; in hac vero epistola idipsum tanquam a se jam perfectum refert his verbis cap. 2. Tantum ut pauperum memores essemus; quod etiam sollicitus fui hoc ipsum facere.
Eadem ratione Romae potius, quam Ephesi scriptam apparet; quum enim in Asia versaretur Apostolus, ubi Ephesus est, id adhuc agebatur, ut Achaia et Macedonia collationem facerent in pauperes memoratos. Sed nec ideo negandum, Romae scriptam esse, quod in ea nullam faciat vinculorum suorum mentionem, sicut in caeteris, quae ex urbe Roma missae sunt, scilicet ad Ephesios, ad Philippenses, ad Philemonem, et altera ad Timotheum. Nam uttaceam, per stigmata Christi, quae se dicit in corpore suo gestare } cap. ultimo, posse vincula aut vinculorum cicatrices intelligi, facile responderi potest, Paulum Romae agentem non semper in vinculis fuisse, sed aliquando, post primam defensionem, liberatum. Nunc ipsum Apostolum audiamus.