Philippians
Epistola B. Pauli Apostoli ad PhilippensesIntroductions
Enciclopedia Cattolica
One of the four captivity letters, addressed by St. Paul to the community of Philippi.
Haydock
Philippi, a considerable city in Macedonia, so called from Philip, father of Alexander the Great. St. Paul had preached there. (Acts xvi.) Those people had a great veneration for him, and supplied his wants when he was at Corinth, and again when he was a prisoner at Rome, sending to him by Epaphroditus, who is thought to have been the bishop of Philippi. St. Paul sent this letter by him to the Philippians, (written during his imprisonment) from Rome; but whether during his first or second imprisonment, is uncertain. (Witham) --- It is generally believed that St. Paul wrote it about the year 62, in his first confinement. In it he testifies to the faithful his most tender gratitude and acknowledgement for the assistance they had sent him, and a zeal the most ardent for their salvation. He felicitates them on their courage under sufferings for the cause of Jesus Christ, on their good works also, and forcibly excites them to confidence and joy. --- The Philippians were the first among the Macedonians converted to the faith. St. Paul, in this epistle, recommends charity, unity, and humility; and warns them against false teachers, whom he calls dogs, and enemies of the cross of Christ. He also returns thanks for their benefactions. It was written about twenty-nine years after our Lord's ascension. (Challoner)
Douay 1582/1609
HOVV S. Paul vvas called by a vision into Macedonia, vve reade Act. 16. and hovv he came to Philippi being the first citie thereof, and of his preaching, miracles, and suffering there. And againe Act. 19. Paul purposed in the Spirit, vvhen he had passed through Macedonia and Achaia, to goe to Hierusalem, saying: After I haue been there, I must see Rome also. Vvhich purpose he executed Act. 20. taking his leaue at Ephesus. And being aftervvard come into Achaia, he had counsel to returne through Macedonia, and so at length from Philippi he began his nauigation tovvard Hierusalem, and from Hierusalem being caried prisoner to Rome (Act. 28.) he vvrote from thence this Epistle to the Philippians: or rather in his second apprehension, about 10 yeres after the first.
In it he confirmeth them (as he did the Ephesians also about the same time) against the tentatiō that they might haue in hearing that he vvere executed. Eph. 3. therfore he first saith: Phil. 1. v. 12. 23. 26. And I vvil haue you knovv brethren, that the things about me, are come to the more furtherance of the Gospel: so that my bandes vvere made manifest in Christ in al the Court &c. Secondly he signifieth that his desire is, to he dissolued and to be vvith Christ. but yet (lest they should be discomforted) that he hopeth to come againe to them. Vvhereof notvvithstanding, Phil. 2. v. 23. 24. 17. that he hath yet no certaintie, he signifieth in saying: I hope to send Timothee vnto you, immediatly as I shal see the things that concerne me. Thirdly therefore he prepareth them against the vvorst, saying: I hope to come againe to you: but and if I be immolated, vpon the sacrifice and seruice of your faith, I reioyce and congratulate vvith you al, and the self same thing do you also reioyce and congratulate vvith me.
Moreouer he partly vvarneth them (as he had done before) of those Iudaical False-apostles vvho preached circumcision & Moyses lavv to the Christian Gentils: partly he exhorteth them to suffer persecution, to liue vvel, and specially to humble them selues one to an other, rather then by any pride to breake the peace & vnitie of the Church.
Cornely
15. Renan 1. c. magnam hic videt difficultatem : « Aquila et Priscille étaient partis une premiére fois de Rome, chassés par un €dit; nous les trouvons ensuite à Corinthe, puis à Ephéso; les ramener à Home, sans que leur sentence d'expulsion eit été rapportée, juste le lendemain du jour oà Paul vient de leur dire adieu à Ephése, c'est leur preter une vie par trop nomade. Ajoutons que l'auteur de la deuxiéme épitre apocryphe (?!]) de Paul à Timothée suppose Aquila et Priscilla à Ephése, ce qui prouve que la tradition les fizait là ». Totam hanc obiectionem, quae solis praeiudicatis auctoris opinionibus nilitur, sua sponte evanescere perspicuum est, si aetatis apostolicae eorumque, quos Paulus muneris sui apostolici socios cooperatoresque sibi assumserat, conditio perpenditur.
II. De epistolis in priore Apostoll captivitate scriptis. S 9. — De epistola ad Philippenses.
Continue reading 6 paragraphs
152. — 1. Dk ECCLESIA PiitiePrNst. « Philippi urbs est (Macedoniae), quae olim Datos et prius Krenides (xpavi9e fonticuli) appellabatur; nam fontes multi sunt circa collem, in quo posita est. Philippus autem (Alexandri M. pater) hunc locum utpote contra. Thraces opportunum munierat (a. 356.), et de suo nomine Philippos nominaverat »!. In Macedoniae et Thraciae finibus, duodecim fere millibus passuum a mari aegaeo sita portum habebat Neapolim, qui usque ad Vespasiani aetatem ad Thraciam pertinebat, ita ut Philippi a mari venientibus « prima (istius) partis Macedoniae civitas » esset?. Augustus post celebrem victoriam , quam in agro philippensi de Bruto et Cassio reportavit, civitatem illam fecit « coloniam » iureque italico donavit (a. 42.). Praeter Macedones atque posteros veteranorum illorum, quibus Augustus agrum philippensem diviserat quorumque numerum post proelium actiacum non parum auxcrat?, ludaei quoque illam incolebant, pauci tamen numero, quandoquidem iustam synagogam ibi non habebant sed wgoszzj zv quandam prope flumen, ad quam singulis sabbathis conveniebant.
Ecclesiae philippensis initia uobis narrat S. Lucas*. In secundo itinere apostolico Paulus, postquam ecclesias in provincia Galatiae fundatas confirmavit eisque decreta apostolica tradidit, in aliis Asiae Miu. provinciis Evangelium annuntiare a Spiritu S. proliibilus Troadem venerat. Qua in civitate ab codem Spiritu 8. ut Macedoniae bonum nuntium afferret invitatus est. Noete enim vir Macedo quidam ei apparuil « stans et depreeans eum et dicens : Trausiens in. Macedoniam adiuva nos ». Divinae Jnvitationi obsecutus stalim eum sociis suis, Sila, Timotheo, Luca, navem ascendit et in Thraciae portum Neapolim advectus sine mora iter perrexit « Philippos, quae est prima partis Macedoniae civitas, colonia ». Pro more contribulibus suis ludaeis ante. reliquos Evangelium offerre desiderans primo sabbatho ad eum loeum prope lumen se contulit, in quo ludaei coetus suos sacros celebrabant. Paucas tantam ibi invenit mulieres, at unius ex illis, Lydiae, purpurissae civitatis Thyatirenorum et proselytae indaicae?, Deus aperuit cor, ut praedicante Paulo ad fidem sil eonversa. Cum tota familia sua per baplisinum in fidelium coetum recepta Apostolum sociosque eius invitavit, ut diulius in domo sua remanerent. « Multis diebus » igilur Paulus Philippis commoratus est; non paucos co fempore ad fidem esse adductos Lucas diserte quidem non tradit, innuit autem, quum Apostoluin civitatem relinquere coactum antea « fratres » videre et consolari voluisse vefevat *: neophytos vero illos plerosque aut ex ethuicis aut ex proselvfis venisse quum ex visione, qua ut Macedones adiuvaret invitatus est, tuni ex ineolarum conditione iure colligere nobis videmur.
At non solis Philippensibus Evangelium erat annuntiandum , quare Deus Philippis quoque, uti antea Antiochiae Pisid., Iconii, Lystris etc, persecutionem. exoriri permisit, qua Apostolus civitatem relinquere coactus est. Etenim quum ex puella, quae a. spiritu malo obsessa diviuafione dominis suis magnum quaestum praestabat, daemonium fatidieum eiecisset , una cum Silvano velut civitatis perlurbator et veligionis illicitae propagator ante magistratus raptus flagellis caedi et in carcerem. detrudi iubetur. Nocte insequente, dum Paulus et Silas in carcere orabant, vehemens exortus esl terrae. motus, portae carceris apertae, eaptivorum omnium vincula solula, Quibus perlerrefaetus carceris custos et captivos eflugisse arbitratus sibi ipse gladio necem inferre voluit, sed a Paulo admonitus. ne quid sibi mali faceret, qui. nemo aufugisset, miraculum agnovit el a Paulo Silaque veritatis viam edoctus eadem nocte cum omnibus, qui erant in domo eius, baptismum recepit. Postridie a. magistratibus, qui Paului. civem. romanum esse audierant, honorifice e carcere educti sunt Apóstolus eiusque socius, at simul quoque rogati, ut civitatem relinquerent. Quapropter Timotheo et Luca relictis Thessalonicam abierunt; brevi autem post Timotheus Apostolum Beroe:in est secutus, Lucas autem Plilippis videtur. conse- . disse, usque dum a. 59. in tertia sua expeditione apostoliea Paulus ilerum terlioque civitatem illam invisit eumque itinerum socium individum assunisit?.
Quot quantosque fructus Pauli sociorumque eius labores in. prima hae, quam in Europa fundavit, ecclesia tulerint, ex epistola eius ad Philippenses satis superque elucet. Namque eam « gaudium suum coronamque suam » appellat; se continuo fideles philippenses in corde habere eosque tenerrimo amore complecti testatur; eos laudat, quod non solum in Christum credant, sed etiam pro illo patiantur, idem certamen habentes, quale in ipso Apostolo viderant et audicraut; neque fidei tantum et passionum pro fide toleratarum testimonium eis dat, sed heneficentiae quoque non semel erga ipsum exhibitae.
3. Ctr. Plin. Hist. nat. IV. 18; Dio Cass. LI. 4, qui refert Augustum eos praesertim, qui ex parte Antonii fucrant, Philippos misisse.
153. — M. Quo rkwPoxE ET QUO LOCO EPISTOLA SIT EXARATA , ipsa nos salis clare edocet. Vinculorum enim suorum non semel mentionem iniicit Apostolus, at simul spem exprimit fore, ut e carcere liberatus Philippos reverti possit, unde omni cum iure colligimus, in priore sua captivitate eum epistolam hanc scripsisse; in secundis enim vinculis spem libertatis recuperandae nec fovit nec fovere potuit!. Hac in re omnes fere interpretes consentiunt; si autem quaeritur, utrum priore illo captivitatis biennio, quod Caesaveae, an altero, quod Romae peregit, illam scripserit. nonnulli moderni interpretes a communi anliquorum sententia, qui Romae epistolam scriptam esse tradunt?, recedere malunt. At cur ab illa. recedatur, nulla idonea. adest ratio, Sine ullo enim dubio, si de praetorio loquitur, in quo vincula sua manifesta facta sint. et salutationes corum, « qui de domo Caesaris sunt. », epistolae adiungit, Apostolus Romae se habitare demonstrat. Romae enim, ubi
155. — IV. ANALYSIS EPISTOLAE AD PHILIPPENSES 29 paragraphs
4. inscriptione epistolae (1,1. 2! (Paulus * et Timotheus fidelibus philippensibus et clero)
2. et gratiarum aclione (1,3-11), quiin Deo ob ardorem offert, quo fideles a primo conversionis die semper promoverint Evangelii propagationem (4,3-5), quum persuasum ei sit, Deum in illis bonum opus, quod incepit, esse perfecturum (1,6- 8). Quare etiam pro eis Deum precari non cessàt, ut in omni bono semper crescentes in secundo Christi adventu non tantum integri, sed etiam pleni fructibus iustitiae inveniantur (1,9- 11).
I[. PAns rRioR (1,12-2,30) uisronicA non. inepte dicitur, quoniam in ea de suis ipsius suorumque sociorum rebus Philippenses certiores reddit monitis nonnullis insertis.
1. Atque ante omnia quidem de se suisque rebus loquitur Apostolus (4,12- 26), de quibus procul dubio Philippenses per legatum suum aliquid audire desideraverant.
3.) Laetus igitur illis annuntiat vincula sua Evangelio propagando profuisse, quia non tantur ipse inter milites et inter alios illud annuntiaverit, sed plerique quoque fratres vinculis ipsius in fide confirmati audaciores ad illud praedicandum sint effecti (1,12 - 14); b.) non omnes quidem fratres in illo propagando eadem pura intentione duci, aliquos enim id simul intendere, ut ipsi noceant; at parum sua interesse, dummodo Christus annuntietur (1,15 - 18);
€.) se enim id solum quaerere atque etiam per eorum orationes se obten- (turum sperare, ut Christum glorificet sive per vitam sive per mortem suam (1,19-21). Quidnam ex duobus praeferendum sit, se ignorare fatetur; una ex parte se mortem desiderare, altera ex parte se vitam suam fidelibus adhuc necessariam credere, ideoque se confidere fore, ut periculo mortis ereptus ad Philippenses reverti possit (4,22 - 26).
2. Hinc occasionem arripit , ut »ionita quaedam adiungat (1,27 - 2,18).
à.) Dignos enim Evangelio illos ambulare vult, ut sive praesens sive absens semper audiat illos inter se unitos et fortes secum pro fide pugnare, quandoquidem illam gratiam a Deo acceperint, ut non tantum credant, sed etiam pro fide patiantur (1,27 -30).
b.) Cui generali monito alterum speciale ad concordiam periectuu adnectit, quae ex vera humilitate et sui abnegalione exoriatur (2, 4-4). Quod ut eflicacius inculcet, Christi exemplum illis in memoriam revocat, quoniam codem, quo Dominus, affectu animati sint a) Quod. S. Paulus in inscriptione diguitalis suae apostolicae mentionem non. faciat , indiciui est. epistolam faiiliarem polius esse, quam publicam.
oporteat (2,5). lam vero Dominus. quum verus esset Deus, tamen servi natura assumta humilitatem exercuit perfectissima sua usque ad mortem obedientia, qua exaltationem gloriamque. alfissimam meruit (2,6- 11^.
c. Quo exemplo proposito excitat Philippenses, ut, quemadinodum ipso praesente Christum imilali divinis iussis obtemperaverint, ita ipso absente salutem suam maiore cum sollicitudine operari studeant, memores se Deum habere cooperatorem (2,19. 133. Libenter igitur €t prompte omnia faciant, ut integritate sua el simplicitate veluti luminaria in tenebris luceant atque hac ratione ipsi Apostolo suo gloriandi causam offerant in die iudicii (2,11-48).
3. Post quae monita de sociis suis nonnulla addit (2,19- 30^.
8.) Illis annuntiat se Timotheum ad eos esse missurum, quem gravissimis verbis et propter eius erga Philippeuses sollicitudinem et propter eius erga ipsum pietatem illis commendat (2,10-22); hunc ergo se missurum esse, quamprimum de causae suae exitu certitudinem habeat, promittit spemque exprimit se ipsum quoque mox ad eos esse venturum (9,93. 24*.
b.) Interea autem nunc iam mittit Epaphroditum, cuius gravi morbo Philippenses aeque atque ipse contrislati fuerint (2,25 -97); cum gaudio eur esse recipiendum et in honore habendum monet, quia propter opus Christi baec perpessus sit (2,28- 30).
Hl]. PAns ALTERA (3,1 - 4,7) PARAENETICA recte vocatur, quia tota in eo est, ut Philippenses contra periculum praemuniat, quod a iudaizantibus cis itmn- :ninet, eosque aliis monilis ad virtutem exercendam excitet.
1. Quum literas terminaturus ullima monita tradere iam incepisset ^, periculi, quod Philippensibus ab iudaizantibus imminebat, recordatus Apostolus contra illud lectores suos praemuniendos censuit, ideoque gravissinum monitum de tudaizantibus (3,1- 4,1), quod iam in priore epistola tradiderat, repetere voluit (3,1).
2.) Cum vehementia quadam ex abrupto illisob oculos ponit adversarios suos, quos concisionem acerba cum ironia appellat, veram enim circumcisionem (i. e. populum electum) esse Christianos, qui in Christo gloriantur et non in carne circuincisa. fiduciam ponunt (3, 3.3).
b.) Ne vero quis putet eum carnalia illa, quibus gloriabantur iudaizantes, spernere, quia illis ipse careat, ostendit se magis, quam iudaizantes, illa possedisse (3,4-6), at se omnia illa sprevisse et adhuc spernere, ut Christum lucretur eique insertus non iam illam vanam, quae ex operibus Legis est, iustitiam habeat, sed veram illam. quae ex Deo a^ Formula 20:z0v, 1o Jottóv (ceterum) ita ferc utitur Apostolus , ut ultima, quae epistolae addenda sunt, introducat (2 Cor. 13,11; Aph. 6,10; Philipp. 4.8; 2 Thess. 3,1; eliam 1 Thess. 4,1); quare cum modernis interpretibus plerisque arbitramur etiam hoc in loco Apo- Stolum epistolam suam terminare voluisse, sed periculi recordatum nova hanc partem adiecisse, ut 4,8 eadem formula epilosum introduceret, Exhortatio igitur ad gaudium (3.0) cum sequentibus non est coniungenda.
est et fide nititur, ut hac ratione Christo configuratus ad beatorum resurrectionem, si fieri possit, perveniat (3,7-41). Magna autem cum humilitate addens, se beatitudinis illius praemium nondum velut certum tenere, sed omnibus suis viribus ad illud anhelare (3,42-14), exhortatur lectores, ut idem, quod ipse, sentiant et in recta via permaneant (3,15 - 17).
c.) Quod monitum ut magis confirmet, comparationem instituit inter illos, qui carnalibus dediti ad interitum properant, et inter illos, qui ad coelestia anhelantes Christo glorificato assimilandi sint (3, 18- 21), atque concludit hanc particulam exhortatione, ut in hac sententia permaneant (4,1).
2. Sequuntur monita nonnulla specialia (4,9 - T).
a.) Duabus matronis concordiam commendat sociumque quendam muneris sui rogat, ut illis opituletur (4,2. 3); b.) Omnes deinde ad raudium spirituale, ad benignitatem, ad mundanas curas vitandas exhortatur omnibusque pacem Dei apprecatur (&,4-7).
1. generalem exhortationem ad omnimodam virtutem exercendam secundum doctrinam et exemplum Apostoli (4,8. 9),
9. gratiarum actionem de eleemosynis Apostolo per Epaphroditum transmissis (4,10- 18),
: 156. — V. Dr AUTHENTIA ET INTEGRITATE EPISTOLAE. Primus authentiae testis! est S. Polycarpus , qui ad eandem ecclesiam scribens se excusat, quod id sibi arrogaverit, quandoquidem beati et gloriosi Pauli sapientiam assequi nequeat, « qui, inquit,... absens vobis scripsit epistolas, in quas si intueamini, aedificari poteritis in fide, quae vobis est data »; inler illas autem epistolas, quas commemorat, nostram fuisse locutiones quaedam docent, quas ex ea desumsit?. In Martyrio S. Polycarpi quoque, quod immediate post mortem eius scriptum esse exceptis paucis rationalistis omnes admittunt, nostrae epistolae verba adhibentur?; paucis annis post etiam /ugdunensis et viennensis clerus fratres suos, quorum martyrium referunt, Christum imitari studuisse dicunt, « qui quum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus est, esse se aequalem Deo »*. S. 7Aheophilus Antioch. teste S. Hieronymo parabolam Domini de villico iniquitatis ad Paulum applicavit, qui coepit « ea quae antea pro luero fuerant, reputare in stercora »?.
Quibus medii saec. 2. testibus addamus eiusdem aetatis haereticos, Marcioneim , quem nostram epistolam in suo canone habuisse testantur Tertullianus et S. Epiphanius, Casszanium et Theodotum , Valentini discipulos, quos eadem usos esse tradit Clemens Alex., Se/^?anos, qui teste auctore PA/osophumenon Phil. 2.6. 7. ad suam haevesin stahiliendam adhibuerunt 5,
Exeunte demum saec. 29. omnes ecclesias illam in suo canone habuisse diserta testimonia demonstrant: in canono romano eam enumerat frog. Muratorianum; ecclesiae gallicanae testis est S. Irenaeus, qui non semel eam nominat; ecclesiae africanae testimonium affert 7ertu/- lanis , ecclesiae alexandrinae C/einens. Afer. *.
|. Misiones, quae in aliorum Patrum apostol. operibus inveniuntur, trgere nolumus, quia non satis sunt certae. S. CIem. Hom. quidem, si 1 Cor. 16 Christi humilitatem imitandam proponit, qui « sceptrum maiestatis Dei, non venit in iactantia arroentiae aut superbiae, quamvis potuerit, sed in humilitate » eum doctrina Philipp. 2.5 «qq. consentit, sed verba. differunt. 1. Cor. 47 « dv àpyij 169. E3apycAlov » ctiam hahetur Philipp. 4,15, sed alio in sensu. Certius videtur esse arzumentum ex S. 7gnar. M. ad Philad. 8. « za92x2)4 0 9p.Zo unols xat! lglüttav noísottv; cfr. Phil. 2,3.
157. — Quibus testimoniis non obstantibus F. Chr. Baur huius quoque epistolae authentiam impugnavit, paucosque opinionis suae inveuit sequaces'!. Tribus potissimum rationibus Paulum epistolae auctorem non esse demonstrare conatur. Atque 1.) quidem epistolam refertam esseait gnosticis ideis loentionibusque gnosticismumque ab auctore non impugnari sed aliquantuluin modilicatum recipi. Ad quod blasphemutn assertum probandum in medium afferLerroneam praeclari illius testimonii interpretationem, quod legitur PAIilipnp. 9,6 sq. Christus nimirum, qui, quum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus est esse se aequalem Deo, ei est aeon ille gnosticorum ultimus, Sophia nomine, qui quum magnitudinem Patris comprehendere vellet, in poenam temeritatis dissolutus paene est?. Praeterea ex hoc loco deducit, auctorem epistolae cum docelis gnosticis pulasse Christum non verum fuisse hominem (« in similitudinem hominum factus »). Superioritatem quoque Christi super angelos, homines et inferos desumtam csse ex gnosticorum placitis asserit et in inferorum mentione allusionem invenit ad doctrinam de Christi descensu ad inferos, quae ipsa quoque sit gnoslicum domna. Interpretis est arbitraria haec asserta absurdamqne hanc exegesin accurate
Cornelius a Lapide
Argument 3 paragraphs
Paul, called into Macedonia by God with a wonderful vision assigned to him, which is described in Acts xvi, 9, where it is said: "A certain man of Macedonia stood before him, and besought him, saying: Come over into Macedonia and help us;" soon he went there, and visited the first city of that region, namely Philippi (which was first called Dathos, then restored and named Philippi after Philip, the father of Alexander the Great, and shortly after became a Roman colony), and converted many of the Philippians, and there healed the Pythonissa, and on account of this was beaten with rods and imprisoned.
The Philippians therefore, converted by Paul to Christ, and themselves most devoted to Paul, as soon as they heard that Paul was held in chains at Rome, sent to Rome for his consolation with gifts Epaphroditus, their apostle (as he says in cap. ii, vers. 25), and their bishop, as Theodoret, Baronius and others say. This Epaphroditus fell into sickness at Rome and was sick unto death; and when he had finally recovered, Paul sent him back to his Philippians with these letters, in which he exhorts them to persevere in the faith of Christ and to continue, and not to be troubled by his chains, or to lose heart; and especially not to yield to and believe the Judaizers teaching that the legal precepts of Moses must be observed along with the Gospel; nor to Cerinthus, Simon Magus, and their followers denying that Christ was truly crucified. Then he exhorts them in mixed fashion to virtues worthy of a Christian, and especially that they foster and emulate the humility, charity, peace and mutual concord of Christ.
It was written at Rome in the year of Christ 60, which was the second imprisonment of Paul, in which year he likewise wrote to the Colossians, to the Ephesians, to Philemon, to all of which he prefixed both his own name and that of Timothy, who had been summoned by Paul's letters the previous year (II Timothy IV, 21) and had come to Rome before winter. All these epistles therefore were written from the first imprisonment, which occurred in the 4th year of Nero, not from the second, which occurred in the 12th year of Nero; for here, cap. 1, 25, he says he will remain in the flesh for the common joy and progress of Christians: where he sufficiently indicates that he will be freed from chains. He means the first imprisonment, not the second: for from the second he was not freed, but fell as a martyr.
Machine translation from the Latin, not reviewed.
St Thomas Aquinas
Iustorum semita quasi lux splendens, et cetera. Prov. IV, 18. In hac auctoritate describitur vita sanctorum ex tribus. Ex eorum arctitudine, ibi semita, quia Matth. VII, 14: arcta est via, etc.; Iob XXVIII, 7: semitam ignoravit avis, et cetera. Ex claritate, ibi lux splendens. Eph. V, 8: eratis aliquando tenebrae, et cetera. Iusti enim sunt lucentes, et ideo eorum via est lucida. Ex profectu, quia semper crescit. I Petr. II, 2: in eo crescatis, et cetera. Et hoc usque ad perfectum diem, scilicet gloriae. I Cor. XIII, 10: cum venerit quod perfectum est, evacuabitur, et cetera. E converso malorum via est lata; obscura, tenebrosa, et deficiens. Unde Prov. IV, 19 subditur via impiorum tenebrosa, et cetera. Et Matth. VII, 13: lata porta, et spatiosa via, quae ducit ad perditionem, et cetera. Ex his verbis trahi potest materia huius epistolae. Erant enim Philippenses in Christi recta semita, tribulationes multas pro Christo sustinentes. Item, illuminati per fidem, infra II, 15: inter quos lucetis, et cetera. Item, proficiebant, ut patet per totam epistolam. Item, convenienter post epistolam ad Ephesios, in qua fit instructio qualiter servanda sit ecclesiastica unitas, hi proponuntur in exemplum servandae ecclesiasticae unitatis, qui optime eam servaverunt.
Estius
Philippenses, quorum civitas a Philippo Macedoniae rege conditore suo nomen accepit, Macedones esse, et ex ea provincia primos Apostoli Pauli ministe-
j$ no fuisse vocatos et conversos ad fidem Christi, idque non sine nianifcsta significatione voluntatis divinae, docet Actorum apostolicorum liber cap. 16. Cum ergo Paulus Rcmam profectus ibidem in vinculis teneretur; ea re audita Philippenses, quo in Apostolum suum erant affectu, per Epaphroditum miserunt ad eum subsidium pecuniarium, quo se in carcere sustentaret; sicut et ante fecerant Thessalonicae agenti. Quod utrumque Paulus ipse sub finem hujus Epistolae commemorat. Ad eos igitur e vinculis, quorum diserte ac praeclare meminit 1. capite, post primam defensionem suam, secundo quo Romam venerat anno, per eundem Epaphroditum hanc mittit Epistolam, quae multam omnino laudem et commendationem Philippensium continet.
Et quidem statim initio laudat eorum fidem, et ad profectum ac perseverantiam exhortatur. Deinde eos consolatur com- EPISTOLAE. memoratione fructus evangelici, qui ex vinculis ipsius provenerat, affirmans, se pro Christo et vivere et mori paratum, simul et ipsos animans ad passionum tolerantiam. Mox ad concordiam hortatur, et Christi humilitate ad imitandum eis proposita ad studium excitat sanctae conversationis, spem faciens sui adventus, praemisso interim Epaphrodito. Tertio capite monet, ut vitent pseudapostolos judaizantes: in quos Spiritu Dei accensus ita invehitur, ut cos canes, malos operarios et inimicos crucis Christi vocet, quorum Deus venter sit etc., docetque, non ex lege, sed ex fide Christi veram ecse justitiam. Postremo, traditis quibusdam bene vivendi praeceptis, gratias agit pro ipsorum erga se munificentia.
Sane, quod ad dogmata attinet, convenire videtur argumentum hujus Epistolae cum iis, quae ad Rom. et ad Gal. scriptae sunt. Agitur enim in his omnibus adversus eos, qui in lege Mosaica gloriabantur, observationem ejus ad salutem esse necessariam dictitantes; Ticet nonnulli ea, quae cap. 3. hujus Epist. contra falsos doctores dicuntur. detorqueant ad Simonianos haereticos, praeter Apostoli mentem, ut suo loco videbimus. Hieronymus in comment. Epist. ad Philem. affirmat et ostendere se putat, hanc Epistolam eodem tempore scriptam esse, quo scriptae sunt ad Ephesios, ad Coloss. et ad Philemonem Epistolae. Certe esse scriptam ex priore captivitate, liquet ex cap. 1, 25. et ex cap. 2, 24. Ex eodem 2. cap., ubi dicit: Spero autem me Timotheum cito missurum ad vos, constat, non esse missam cum aliqua ad Timotheum Epistola. Nam Timotheus cum ipso erat.